De ſcō Sartholomeo Sermo
buerunt. Dicat̉ hic ordinatio mundiẜm digitos manus quoꝝ medius ē longior Cogitetis ꝙ digitus longior ſit plenitudo tꝑis in quo miſit deus filiū ſuumetc̄ ad Gal̓. iiij. quia tunc credit̉ mundūfuiſſe pleniore hoībus qͣm vnqͣꝫ fuerit. ⁊in pͥncipio mundi fuerunt pr̄iarche ſanctiet ꝑfecti Deinde ꝓphete. Et quia erantiam xp̄o ꝓpinquiores. Ideo ſanctiores ītm̄ ꝙ dixit deꝰ. Ego deꝰ qui apperui Abraham yſaac ⁊ iacob ⁊ nomen meū adonay non indicaui eis ſcꝫ patriarchisExod. vi. Nota nomē meū adonay id ēeſſentie ⁊ ꝓuidentie. Et inter ꝓph̓as iohānes fuit ſanctior ⁊ fuit circa pͥncipiuꝫfontale ſcꝫ xp̄m que digito on̄dit ⁊ ip̄mbaptizauit intm̄ ꝙ de eo dixit xp̄us. Inter natos mulierū ⁊cͣ. Et loquit̉ de patriarchis ſanctis Nō credatis ꝙ maiorſit apl̓is ſed ꝓphetis ⁊ ſanctis veteris teſtamenti quibꝰ a xp̄o comꝑant̉. qn̄ dixijInter natos mulierū ⁊cͣ ꝓpter hoc dicitLuce. vij. Dico enī vobis maior int̓ natos mulieꝝ ꝓpheta iohāne baptiſta nēceſt patet ꝙ comꝑabat pͥmis ſanctis Deinde venit pͥncipiū fontale totius ſanctitatis ih̓s xp̄s. Et illi qui cū eo fuerūt cōmedentes ⁊cͣ receperunt maiorē dignitate ſanctitatem ⁊ illuminationē. Ideoapl̓us ad Ro. viij. Nos ip̄i pͥmicias ſpiritus hn̄tes glo. ſcꝫ tꝑe pͥus ⁊ ceteris habundantius. Deinde venerunt martiresſancti ⁊ benedicti ſed nec in tanta ſanctitate vt apl̓i. Deinde cōfeſſores. Ex iſtarōne Iohannes qui de antiquis ſanctisxp̄o fuit ꝓpinquior ⁊ conuenienter ſanctior fuit ſingulariter amicus xp̄i Ioh̓. iij.Amicus ſponſi ſcꝫ Ioh̓. qui ſtat ⁊ audit gaudio gaudet. Et apl̓i qui de donisſanctitatis fuerunt pͥmi ⁊ ſimul cuꝫ xp̄ofuerunt ſanctiores ⁊ magis amici xp̄i dicit ph̓us ꝙ amicus eſt alter ip̄e. Iō dicit xp̄us ad apl̓os thema. vos amici meieſtis patet thema mō reſtringendo iſtaꝫ
materiā vl̓em de oībus apl̓is ad beatumbartholomeū. Inuenio ꝙ ꝓpter tria habuit amiciciā dei que tria ſi volumus habere erimus ſibi ſimiles non dico equales. Nam in eo fuit.Primo ſpiritualis oratio.Secundo vniuerſalis ſubiectio.Tercio martirialis afflictio.Propter qd̓ dicit xp̄s btō bartholomeoſingulariter ⁊ nobis generaliter vos amici mei eſtis. Dico pͥmo ꝙ beatꝰ bartholomeus habuit amiciciā ſpecialē cumxp̄o ꝑ ſpūalem orationē Rōnam reſpiciendo colloquendo ⁊ conuerſando amicicia ⁊ amor generat̉ inter duas ꝑſonas.Iſta tria fiunt indeuota ⁊ ſpūali oratione in qua pͥmo reſpicit̉ ⁊ contemplaturxp̄s a capite vſqꝫ ad pedes Primo quōcaput ſpinis coronatū fuit. aures que audierūt vituꝑata ⁊ blaſphemias ⁊ ſic dealijs ⁊ ſic amor diuinꝰ intrat in cor recogitando tantā pulchritudinē noſtri amoris ſic deturpatā ⁊cͣ Secūdo colloquēdo raciocinando dicendo dn̄e parcatismihi ego ſum in tali peccato ſeu defectu.Ideo dn̄e iuuetis me ⁊ ſic intrat amor.Tercio cognoſcendo contemplandoquō xp̄s ſedet in menſa eternitatis dormit cū eo cōtemplando requiē xp̄i. Iſtomodo habet̉ amicicia cū xp̄oide hoc ſcriptura. Qui diligit cordis mundiciā ꝓpt̓gr̄am labioꝝ ſuoꝝ habebit amicum regēProuer. xxij. Mundi cordis ē ſeꝑariamūdanis negocijs ⁊ orationi cōtemplationi vacare Ita fecit btūs bartholomeꝰ.Audite ſingularia de eo ꝙ de nullo aliolegit̉. Nam ita erat deuotus ꝙ dicit hyſtoria ꝙ orabat centies flexis genibꝰ perdiem ⁊ centies ꝑ noctē. Si ergo ex oratione conſequit̉ xp̄i amiciciā aliqͥs. igiturbꝰ bartholomeꝰ. Sed quō ītelligit̉ ꝙ cēties in die ⁊cͣ. Dico ꝙ ſic intelligit. Nāx. excellentie legunt̉ de deo qͥ eſt vnus inſubſtantia ⁊ trinus in ꝑſona ⁊cͣ ſcꝫ