marco. SermoDe ſancto
Et pͥmo ꝙ fuſtis cederet̉. Cum gͦ fuiſſꝫdiſtractus ꝑ ciuitate ⁊ capitalē ſententiāſigno crucis ſe muniens recepiſſet dacyanus inde recedens igne celeſti ſubito conſūptus eſt. Et beatus georgius in celo receptus. Nō em̄ inuidit bonis daciani ſibiꝓmiſſis quinymo eo deluſo martiriū ſuſtinuit. Iuxta illud deus qui precinxit mevirtute ad bellum ⁊ poſuit īmaculata vitam mea ps. xvij.¶ De beato marcoQui timet deūfaciet bona Eccl̓. xv. ⁊ in epiſtola hodierna preſens ẜmo noſter erit illiꝰglorioſiſſimi euuangeliſte beati Marci.qꝛ hodie eſt ſua ſolenitas ⁊ feſtum ſi placet deo habebimus multas bonas doctrinas pro intellectus illuminacione ⁊ vitecorrectione ⁊ peccatoꝝ deteſtacōne. Sꝫprius ſalutet̉ virgo maria ⁊cͣ. Pro breui declaracōne huius ꝟbi ⁊ materie ītroductione. Sciendum ꝙ inter alia ꝑ quequis pōt habere ſufficientiā ⁊ habundantiam bonoꝝ tam ſpūalium qͣꝫ etiam temporalium eſt timor dei Qn̄ em̄ creaturain corde ſuo timorē ꝓponit non facere aliquid cōtra deum nec cor de cogitando necore loquendo nec oꝑe ꝑficiendo dicēs deus cuſtodiat me ne faciam aliqͥd contraeius voluntatem qn̄ ſurgunt de mane cōmendant̉ ſe deo dicendo. Mō incipit iſtadies. Id̓o dn̄e gub̓na me ne faciaꝫ malūIdem ſi incipiunt viam vel ſi ponūt ſe admenſam dicūt modo habeo recipere refectionem. Id̓o dn̄e vtinā cum menſura cōmedā ⁊ bibā ne te offendam. Idem qn̄ponunt ſe ad dormiendum ⁊ in operibusalijs talis timor dat habundantia bonorū ſpūalium Nam ſi aliqͥs habet infra domum ſuam fontem viuum certū eſt ꝙ talis nō habebit penuriam aque. Ita timordei in domo cōſcientie eſt vt fons redundans gr̄aꝝ ſpūalium virtutum ⁊ ꝑfectionum ⁊ meritoꝝ. auctoritas dauid. Ti-
mete dn̄m om̄s ſancti eius ſcꝫ xp̄iani quiin baptiſmo ſanctificantur qm̄ non eſt inopia timentibꝰ eū diuites ſcꝫ bonoꝝ tꝑaliū eguerūt ⁊ eſurierūt inquirētes aūt dominū ſcꝫ timoroſe nō minuent omni bono pͣsͣ. xxxiij. Ex iſta rōne de beato marcoqui ſꝑ timuit dn̄m dic̄ thema Qui timetdn̄m faciet bona. Id̓o habuit bona temporalia hic ⁊ ſpūalia in pr̄ia. In hyſtoriaem̄ beati marci īueni tria bona mgͣna quehabuit¶ Primū fuit ꝯuerſio de ꝟitate¶ Scd̓m ꝑfectio de humilitate¶ Tercium deuotio de ſanctitateEcce tria magna bona beati marci quarepatet thema Qui timet deū faciet bona.¶ Dico primo ꝙ primum bonū beati marci fuit conuerſio de veritate. qꝛ primo fuitIudeus de tribu leui ⁊ de genere Aaronerat em̄ ſacerdos ⁊ ad predicacōneꝫ beatipetri apoſtoli fuit ad fidē cōuerſus ſcꝫ xp̄i.Cogitate ꝙ venit cum multis argumentis ⁊ rationibꝰ quas ſibi ſoluit beatus petrus. Prima fuit de trinitate. Secundade criſti incarnatione. Tercia de paſſioneQuarta de lege moyſi ſcꝫ de duracōe eiꝰQuinta de tempore meſſie ¶ Ad practicam quando beatus marcus audiuit ꝙ beatus petrus ⁊ alij apoſtoli predicabāt detrinitate ꝙ eſt vnus deus ⁊ ille deus eſtpater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus dixit Marcus hoc nō poteſt eſſe qꝛ Deutro. vj. audi iſrahel dominus deus tuus vnus eſt.Iſtam rationem faciunt hodie iudei. Sꝫecce reſponſio clara quia perſone nō ſic ſūmunt̉ in deo ſicut in nobis. Quia quelibetpeſona in nobis facit vnam eſſentiā. Credunt enim iudei ꝙ qn̄ dicimus tres perſonas ꝙ ſint quaſi tres gigantes vel tres reges ſꝫ ſūmunt̉. vt in ſole ī quo deſignaturpater filius ⁊ ſpūſſanctus tn̄ non eſt niſivnus ſol ſed eſt tante perfectionis ꝙ d̓ ſegenerat radium queꝫ mittit hic ⁊ tamennon recedit ab eo. Modo pater generāsDeus eſt Genitus filius. Et calor ſolis