Ambroſio. SermoDe ſancto

terant ad eū accedere Ecce q̄modo deꝰmanifeſtabat ſua deuocionē. ¶ Dico ſecundo ꝙ habuit lumen de ītellectuali cognicione ſcꝫ habere ſcientiā non ſolum exſtudio ſꝫ ex infuſione. Scientia enī naturalis que habet ex ſtudio partim eſt ſenſualis ſcꝫ quātū ad pͥncipiū ⁊ partim intellectualis ſcꝫ quantū ad fineꝫ quia nihil eſt ī intellectu qͥn pͥus fuerit in ſenſuvt vult areſtotiles. Sed ſcīa infuſa ſeucognicio ſuꝑnaturalis tota eſt intellectualis quia nō pertinet ad portas ſenſuumſꝫ a fonte diuini lumīs ꝓcedens intrat inintellectū per diuinā potenciā Unde dauid. Aput te eſt fons vite ⁊ in luminetuo videbimꝰ lumen. ꝑs. xxxv. Iſtud lumen habuit beatꝰ Ambroſius. Primoenī habuit ſcientiā acquiſitā. Dicat̉ quomodo pat̉ eius p̄fectus romē eum tradidit liberalibꝰ artibus inſtruendū quādoautē ſtuduit theologiā mirabiliter ſe habuit intantū ꝙ habuit ſpiritum ꝓphetie.Dicat cū puer offerret manū ſorori adoſculandum ⁊ ſoror noluit oſculari. Reſpondit quādo ero epiſcopꝰ oſculabiminimihi ⁊cͣ. Quidā ambroſio fecit magnūfeſtum ⁊ cōuiuiū qui volens dare aliquābonā doctrinā hoſpiti. Interrogauit diuitē de eius vita ⁊cͣ. qui reſpondit ꝙ eratbeacior huiꝰ mundi ditiſſimꝰ in bonis teporalibus in filijs ⁊cͣ. oīa ſibi ſuccedebātꝓſpere ⁊cͣ. Dicat̉ qͦmodo beatꝰ Ambroſius dixit ad ſuos vadamus vadamꝰ ⁊cͣ.⁊ tota illa domꝰ ſubmergebat quod videns beatus Ambroſius cepit predicareſeruitoribus ſuis det more dei. Nota bene hic legendā. Ecce quō habuit ſpiritūꝓphetie Cogitate hic quādo deus dat aduerſitate ſignū eſt ꝙ deus vt pater corrigit filiū. Malū ſignū eſt ⁊ reprobacōisquando oīa ꝓſpere ſuccedūt. Id̓o xp̄usait Apocal̓. iij. Ego quos amo arguo ⁊caſtigo quot ſunt in mundo qͥ in ꝓſperisnō cognoſcunt deū ⁊ in aduerſis redeuntIdē de mulieribꝰ. O benedicta aduerſi-

tas que gentes trahit ad deū. Ideo thobie. iij. Benedictū eſt nomē tuum deuspatrū noſtroꝝ qui cū iratus fueris miſericordiā facis hijs qui inuocāt te. Notacū iratus fueris ⁊ in tēpore tribulaconispeccata dimittis hijs qͥ inuocant te Nota cū iratus fueris ſcd̓m iudiciū genciumqͥ dicunt deū iratū cōtra illū qui patituraduerſitates ſꝫ non eſt ita ſꝫ ſicut medicꝰdans cauteria non reputat iratus contrainfirmū niſi a fatuis ſic nec deus dans aduerſitates ¶ Dico tercio ꝙ habuit lumēſcꝫ de ſpūali p̄lacione Prelacio enī ſpiritualis d̓r lumen. Nemo accendit lucernam ⁊ in abſcondito ponit neqꝫ ſub modio ſꝫ ſuper candelabꝝ vt qui ingrediuntlumen videant Luce. xi. Hic cōparatur p̄lacio lumini. Prelatꝰ eſt lucerna qui qn̄per deū ē electꝰ quādo ſcꝫ ipſemet nō tractauit nec per potenciā eſt intruſus tunceſt lucerna accenſa ⁊ ſtat in candelabrodignitatꝭ vt lumen videatur. Ita fuit debeato Ambroſio qͥ non fuit intruſus ſedipſum deus elegit. Dicat̉ qͦmodo beatꝰAmbroſius erat in ciuitate mediolani ⁊mortuo ep̄o cītas fuit ꝓ epiſcopi electione quia eſt magnꝰ epiſcopatꝰ Et cū eſſētin eccleſia vt introduceret vnū epiſcopūvnus voluit habere illū alij aliū. Cū autem beatus Ambroſiꝰ cauſa ſedande ſedicionis q̄ erat in populo perrexiſſet adeccleſiā ſubto fertur vox infantꝭ ſonuiſſeAmbroſiū epiſcopū ad quā vocē totꝰpopulus clamauit Ambroſiū epiſcopūdicatur. Quid fecit vt euaderet ne eſſerepiſcopꝰ pͥmo cū minis. minabat̉ enī graues populo punicōnes ⁊cͣ. nec ſic potuitpopulū a ꝓpoſito reuocare tunc cogitauitinfra ſe dicens. Iſti credunt ꝙ ego ſumbonꝰ homo ⁊cͣ. Id̓o introduxit ad ſe meretrices publicas nō vt peccaret cum eisſꝫ vt euaderet quia ſemper fuit virgo vtteſtatur Iheronimꝰ nec ꝓpter hoc populꝰceſſauit īmo clamando dixerūt peccatumtuū ſit ſuꝑ nos tantū ſis epiſcopꝰ noſter