De ſanctoAmbroſio. Sermo

Scripſit imperatori vt cōtradiceret ⁊ ipēapprobauit. Deinde fugit ⁊ abſcondit ſeſꝫ inuentus fuit. Deinde iteꝝ voluit fugere ſꝫ incraſtinū inuenit ſe ad portā romana de milla. Tunc cognouit dei voluntate ⁊ accepit cū fletu ac ſi ducereturad furca. Quādo autē fuit conſecratusepiſcopꝰ incepit magnā abſtinenciā ſemper fuit ſibi qͣdrageſima expendebat redditus in pijs cauſis p̄dicabat ſcribebat libros ⁊ habuit gracia in miraculis faciendis. Ecce qͦmodo habuit lumē ſpūalisp̄lacionis. ¶ Queſtio qͣre tantū contradixit cū ſciret ſe multa bona poſſe facereReſponſio quia p̄lacio habet onus importabile niſi deus iuuet .ſ. obligari ſe adreddedū rōne de tot animabꝰ quot ſuntin dyoceſi cū tamen de ſua homo debeattremere hoc cogitabāt ſancti antiqͥtus ſꝫmodo nō curant niſi de bonis tēporalibꝰNon attendētes illud verbum terribileSapie. vi. Iudiciū duriſſimū in hijs qͥp̄ſunt fiet Exiguo enī concedit miſericordia potētes enī potenter tormēta paciētur. Nota iudiciū durū fiet dando computū de ſua vita cū ſit multū diffiole bene viuere in tanta habundāciā durus incōputo reddendo de diuicijs. Sꝫ duriſſimū in computo reddendo de animabꝰ ſꝫexiguus dicit dn̄e anima mea porto Dauid aīa mea in manibꝰ meis ſemꝑ. Ideꝫde rectoribꝰ cōmunitatꝭ qui etiā coacti debent venire etiā ꝓclamando qꝛ ſi ſuſtinetpeccata notoria dapnant̉. Id̓o d̓t. Forcioribꝰ autē forcior inſtat cruciacio. Saplencie. vi. Ideo Eccleſiaſtici. vij. Noliquerere fieri iudex niſi valeas ꝟtute irrūpere iniqͥtates ne forte extimeſcas faciempotentis ⁊cͣ. ¶ Dico quarto ꝙ habuit lumen de iudiciali correctione. Nā iudicialis correctio nō eſt niſi lumē hoc d̓t apoſtolus. Omnia q̄ arguunt̉ a lumine manifeſtant̉ omne enī quod manifeſtat̉ lumēeſt. Ad epheſeos. v. Iſtud lumē habuitbeatus Ambroſius ad arguendū ⁊ corri-

gendū magnos ⁊ paruos diuites ⁊ pauperes ⁊ licet eſſet ep̄s nihil omnꝰ poſuitſe ad audiendū cōfeſſiones ⁊ quādo veniebant aliqui ad cōfitendū frigidi ipſe animabat eos vt dicerent pctā quia non itain curia dei ſicut ī curia ſeculati. In curiaenī dei abſoluunt ⁊ in curia ſeculari condēpnant. Et flebat vt ꝓuocaret peccatores ad fletū ⁊ orabat ꝓ eis dicēs Tu paſtor bone reduc oueꝫ errante. Magnosautē feriebat grauit̉ vt patet de theodoſio Imꝑatore qͥ peccauit puniēdd quandam ciuitate occidendo. Innocetes cuinegauit ingreſſū eccleſie donec publicamageret pn̄iam ⁊ dicenti ſibi ꝙ dauid peccaſſet illico Rn̄dit ſecutus es errante ſequere corrigente qd̓ vbi audiuit. ita ſuſcepit vt publicā pn̄iam. nō abhorreret ꝓpt̓hoc in lombardia beatꝰ Ambroſiꝰ depingitur cū funicul̓. quia ita ꝑcuriebat magnos dn̄os oēs ⁊ etiā ꝑuos amicos ⁊ inmicos ⁊cͣ. ¶ Dico qͥnto ⁊cͣ. ſcilicꝫ de integrali ꝑfectione qn̄ ſcꝫ creatura ꝑſeueratin bona vita vſqꝫ in fine quia nec dyaboli tēptacionibꝰ nec mundi occaſionibꝰ neccarnis inclinacōnibꝰ dimittit bonā vitaminceptā tunc lumē ſce vite integralit̓ perficitur cū vſqꝫ in fine indeſinent cōtinuat̉Iuxta illud puer. iiij. Iuſtoꝝ ſemite qͣſilux ſplendes ꝓcedit ⁊ creſcit vſqꝫ ad perfecta die. Id̓o xp̄s d̓t. Uide ergo ne lumen qd̓ in te eſt tenebre ſint. Si gͦͣ corpus tuū totuꝫ lucidū ⁊c̄. Luce. xi. Iſtudlumē habuit beatꝰ Ambroſius Poſtqͣꝫenī vixit ſancte ⁊ ꝟtuoſe. Dicat̉ qmodoconuertit Auguſtinū qͥ tunc tꝑis ibi legebat rethoricā ⁊ veniebat ad ſermonesbeati Ambroſij ⁊ fuit ad fidē xp̄i conuerſus. Tunc tꝑis erat etiā ibi quidā aliusinfidelis valde aptus nec aliquis poteratillū ad fidē catholicā trahere fuit dictumſibi ꝙ iret ad audiendū ſeimones Ambroſij iuit ⁊ vidit angelū dei loquentē cūAmbroſio ad aure cū p̄dicaret ⁊ ſtaumcōuerſus fuit. Cū autē in fine vite ſue la