De ſanctoAmbroſio. Sermo
feſſorum finis mundi eſt tēpus preſensNos ſumus in quos fines ſeculoꝝ deuenerunt. pͥma ad Coꝝ. x. Et virgo lauatnos ab īmundicijs peccatoꝝ noſtroꝝ ⁊maculis quia cōtinue orat ꝓ nobis quiaalias iaꝫ fuiſſemꝰ deſtructi. Ideo cantateccleſia ſibi Monſtra te eē matre ſumatper te precem qui pro nobis natus tuliteſſe tuus.¶ De ſancto Ambroſio. SermoNextinguibileeſt lumē illius Sapīe. vij. proaliquali declaracōne huiꝰ verbi ⁊ veniendi ad materiā p̄dicandā Sciendū ꝙ gracia diuina exiſtes in aliqua ꝑſona in hacvita poteſt cōſiderari dupliciter Primoreſpectu cōdicionis humane ⁊ ſic grā deieſt variabilis ⁊ mutabilis ⁊ pōt eſt deꝑdiRacō quia cōdicio humana ex libero arvel ꝑ occaſiōes mūdi vl̓ ꝑ tēptacōes dyaboli. Id̓o grā ſpūalis in creatura in hocmūdo nō eſt ita firma qͥn poſſit mutari ⁊deꝑdi. Id̓o ſemꝑ debet eſſe hō cū timore qnͣtucūqꝫ hō ſit ſanctꝰ ⁊ bonus qꝛ poteſt effici malus nec pctōres debēt deſperare qꝛ poſſent redire ad lumē gracie Iōd̓t apoſtolꝰ aliquibꝰ qui pͥus fuerāt maliEratis enī aliqn̄ tenebre nunc autē luxin dn̄o vt filij lucis ambulate Ad epheſeos. v. Illi autē qui habet lumē gracievideant ne extinguat vento ſuperbie necluto auaricie vel luxurie ⁊ ſic de alijs Iōxp̄s videt ergo ne lumē qd̓ vite eſt tenebre ſint Luce. xi. vel poſſumꝰ loqui de gracia dei reſpectu diſpoſicōis diuinalis queeſt īpermutabilis qꝛ ꝙ deus ordinat diſponit ⁊ p̄deſtinat inꝑmutabilit̉ ita venitId̓o gregorius in quadā or̄one d̓t deuscuiꝰ ꝓuidencia in ſui diſpoſicōne nō fallitur. Modo loquēdo de grā dei in beatoAmbroſio reſpectu diuine diſpoſicōnis
d̓r inextinguibile eſt lumen illius. patetthema. Ad cōprehendendū ſuā hiſtoriāin certis punctis inuenio ꝙ habuit qͥnqꝫlumina.¶ Primo lumē de celeſti deuocione¶ Scd̓o lumen de intellectuali cognicōne.¶ Tercio lumē de ſpūali p̄lacione¶ Quarto lume de iudiciali correctioneQuinto lumē de integrali ꝑfectione¶ Et de qͦlibet dicit thema Inextinguibileeſt lumen illius. ¶ Dico pͥmo ꝙ beatusambroſius habuit lumē d̓ celeſti deuocōne. Deuocio enī nihil aliud eſt niſi quedam celeſtis illuſtracio in corde homīsqua dulciter afficit ⁊ cū leticia operat̉ eaque dei ſunt. Nā aſpectus rei dilecte mouet affectū. Id̓o dauid d̓t. Signatū eſtſuper nos lumen vultꝰ tui dn̄e dediſti leticiam in corde meo. ꝑs. iiij. Iſtud lumēhabuit beatus Ambroſius qͥ in vita ſuahabuit magnā deuocione ⁊ cum leticiamagna ſeruiuit deo. Signū erat ꝙ lumēdeuocōnis erat intus Dicat cum adhuceſſet duoꝝ annoruꝫ ⁊ dormiret examenapū intrauit os eius ⁊ exibant ac ſi intrarent ⁊ exirent de alueario. Quod videnseius pater dixit aliqͥd magni erit in īfantulo iſto ſi vixerit. Apes autē que faciūtmel figurabant dul cedinē deuocōis eiꝰ⁊ quia exibant de ore eius figurabāt ſuāp̄dicacionē futurā. Nā quādo fuit magnus in ſcientia ⁊ etate p̄dicauit feruide.Cuiꝰ p̄dicacio erat circa duo pͥncipaliterPrimo vt deus cognoſceret. Scd̓o vtpeccata vitarent̉. Unde cū ſemel extirparet quoddā peccatū in quo quidam eratvalde culpabil̓ ⁊ ſicut debuit corrigi ſpefuit valde indignatꝰ contra beatū Ambroſiū qui inuocauit demones dices eisꝙ facerent de eo quicqͥd vellent ſolum ꝙAmbroſiū ſibi interficerent vel grauiterverberarēt qui ꝓmiſerūt ſe facturos Cuautē veniſſent ad domū beati Ambroſijin nullo potuerunt ſibi nocere dicentescirca eius domū eſſe murū igneū nec po-