XL.

te mirabiliter dextera ſua. Cibabit te pomis vite ⁊ intellectus. Mirrā ⁊ aromatak meſſuit tibi. Meſſui (inquit) mirrā meaꝫcū aromatibꝰ meis. Immortalitatē enim⁊ incorruptibilitatē meſſuit poſt mortemMirre ſiquidē beneficio corꝑa mortuoꝝꝑdurant illeſa. Mirrā (inquit) meā. Beneſuam/ quā ⁊ pͥmus accepit ⁊ ſolus impertit. Primitie enī chriſtus/ deinde qui ſuntchriſti. Per illū reſurrectio mortuoū quiprimus reſurgens iā nō moritur. Bonatalis mirra ⁊ melior qͣꝫ hec vſitata que carnem mortuā nō ſinit putreſcere. Naꝫ iſtarediuiuam non ſinit deficere. Erat ⁊ mirra: eius precellēs ⁊ ſingularis illa caſtitasvirginalis: que nullū titillationis motuꝫſurgentē ſenſit nec fomitē habuit: in quonec motus eſt talis repreſſus: nec fomesremiſſus. p̄uentus eſt enī in vnctionibusmirre ⁊ mirre ſue. Aliorū eatenus eſt efficax mirra ⁊ cōtinentia pertingit vt ſeruentur a corruptōe: hec a corruptibilitate carnem dominicā cuſtodit intactā. Alioruꝫmirra corruptōem carnalis incentiui ſubſequitur: hec incentiuū preuenit om̄e. Illorum excludit: ⁊ huius ꝑcludit. In ieſunec cauſa nec corruptō. in eius matre et ſicauſa/ nō tamē corruptio. In alijs omnibus ⁊ cauſa ⁊ corruptio. Mirra nr̄a motus exurgentes carnalis ꝯcupiſcētie repͥmit. Mirra marie tales motus neſciuit.Mirra Ieſu taliter mouendi nec cauſamnec originē habuit. De plenitudine eiusom̄es accepimꝰ ⁊ mirrā ⁊ de mirra. Mirra noſtra caſtitatis munere ⁊ imitationisipſiꝰ eſt. Ideo cū in nobis mirrā metit: ſuam metit. Utinā ip̄e multā mirrā inueniat quā metat. Mirrā cū aromatibꝰ. id eſtabſtinentiā mali / cū affectibꝰ boni. diſtrictionē carnis: ⁊ deuotiōem cordis/ ſiue tēperantiā a licitis/ ſiue tollerantiā in iniurijs accipiamꝰ. In mirra bene vtriſqꝫ ꝟ̓tutū aromata ſociantur. Hec eſt eī gratiaſi benefaciētes flagellamur. ſi ip̄i noſmetipſos affligētes: eo ſpiritu ſuauiter intusafficimur. Multā de martyris Laurētij(cuiꝰ feſta nūc agimus) agro mirram demeſſuit. aromata multa. cōfectionis mirram/ cōfectionis aromata. Ad ignē enimapplicatꝰ chriſtū ꝯfeſſus eſt. corpus ſuūtradidit ita vt arderet. facultates diſperſitpauperibꝰ. caro eius cremata eſt propter

chriſtū/ ſꝫ cor magis in xp̄o. Inde de craticula vocat̉ ad ortuꝫ. Et dū in craticulaerat ab orto nō aberat. Nūc tm̄ in orto/ n̄tamē totus in eo. Caro eiꝰ adhuc in corruptione tenet̉: nondū refloruit. Reflorebitaūt cū fuerit corpus humilitatis nr̄e conforme corꝑi claritatis Ieſu. Tunc metetimmortalitatꝭ mirrā quā ipſe premeſſuit⁊ aromata multimode gl̓ie. Tunc vere īuitabit ⁊ dicet. Ueni in ortū meum ſorormea ſponſa. Tūc gloriabit̉ plene cuꝫ aromatibꝰ ſuis ſe mirrā meſſuiſſe. Tunc eniꝫ⁊ paſſionis ſue ⁊ precū (que in aromatibꝰſignant̉) potiet̉ effectu. Cū clamore ſiquidem valido ⁊ lachrymis p̄ces offerēs exauditus eſt ꝓ ſua reuerentia/ factꝰ omnibꝰobtemꝑantibꝰ ſibi cauſa ſalutis et̓ne Uolo (inquit) vt vbi ego ſum illic ſit ⁊ mīſtermeus. Ubi niſi in orto? Erit hoc in generalis reſurrectiōis ꝯtemplatiōe: nihilominus tn̄ ⁊ modo fit ꝑ ꝯtemplationē. Quaſi enī in ortū eius ingredimur cū affectuoſe cōdigneqꝫ ⁊ deſiderāter ſpeculamur qͣles futuri ſumꝰ ꝑ ip̄m: ⁊ qualis iam reſurgens factꝰ eſt ip̄e ꝓ nobis/ ⁊ in exemplumnobis/ Quid dico reſurgēs? ⁊ ante reſurrectiōem om̄is ꝯuerſatio eius orti pulcerrimi gr̄am prefert: ſed qd̓ ante plantauit.poſtea meſſuit. In reſurrectōe maturitatis ⁊ meſſionis eſt tꝑs qn̄ vnuſquiſqꝫ laboꝝ ſuoꝝ fructus ꝑcipiet. Ꝙ ergo nos īortū ſuū vocat. ꝙ mirrā ⁊ aromata ſua ſemeſſuiſſe ſubnectit ad ꝯtemplandā reſurrectionis gl̓am hortat̉: que futura eſt perip̄m in nobis: vel q̄ in ipſo p̄ceſſit ꝓ nobiſNōne iocūdus ⁊ vere delectabilis ꝓgreſſus introire in ortū chriſti: introire in plātationes dn̄i quodā ꝓſpectu de virtute invirtutē eius. Proſpectu (inqͣꝫ) nō audeo ꝓuectū dicere. Nā ad virtutū ipſiꝰ veritatē⁊ plenitudinē quis ſibi ꝓuectū polliceturIocūdus digreſſus plane ⁊ cōmodus qͥdem. Nuſqͣꝫ magis humane mētis faſtuſreprimit̉ humiliatōe: nec fames ꝯtemplatione ſatiat̉. nec faſtidit̉ excitat̉ emulatiōeCōparatio humiliat/ imitatio exercet cōſideratio delectat. Prima p̄mit. Secūdaꝓuocat. Tertia paſcit. Premit īmenſitasꝓuocat honeſtas/ paſcit veritas. Deniqꝫpaulo poſt ip̄e dilectꝰ. ip̄e ſpōſus amicos M⁊ chariſſimos ſibi inuitat vt comedant ⁊bibāt ⁊ inebrient̉. quo q̄ maior illis innaK 4