Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

XXV.

bo/ q̄s pot̓as ſufficiēt̓ loqͥ/ tā ſine hūilitatꝭſactura/ qͣꝫ ſine dāno ꝟitatꝭ. Et cū ꝓpͥa exdͥmeret̉: tn̄ nom̄ ſupp̄ſſit: pot̓at pleniꝰ loqͥſꝫ ip̄e ad ſpōſe exēplū modeſti pudorꝭ colorē aſſūpſit. Nō hāc mō p̄dico v̓ecūdiāqͣ corꝑali rubore ſolꝫ ore r̄fundere: ſꝫ eaꝫ q̄rotiꝰ ꝯuerſatōis venuſtat faciē. Nā ſic̄ corporꝭ/ ita ⁊ ꝯuerſatōis gene ſūt q̄dā: ī qͥbuſnihil ē eo colore gͣuiꝰ: ſi opeꝝ oīm habituſhūilitatē r̄doleat: ſi plꝰ occultet ī corde qͣꝫon̄dat ī facie. Deniqꝫ ⁊ h̓ dic̄. ſic̄ fragm̄tamalipunici/ ſic gene tue abſqꝫ occultꝭ tuiſBone gene q̄ ſic̄ nihil hn̄t ſimulatum / itaml̓tū hn̄t occultatū: q̄ ſic̄ nihil fingūt/ ſicnͨ totū effundūt/ q̄ minꝰ p̄tēdūt ī ſpecieqͣꝫtenēt ī v̓tute. Pn̄t h̓ ad īteriores aīe genaſreferri/ q̄ ī ꝯſcīētie facie ſūt/ vbi n̄ hō ſꝫ d̓svidet. Hꝫ cuiuſqꝫ ꝯſcīa qͣndā ꝓpriā faciēEiꝰ gene v̓ecūdo hūilitatꝭ rubēt colore/ ſipenes ſe oꝑa n̄ iactet. n̄ magnificꝫ meritan̄ illa eximia putet: ſꝫ tāta exigua pudeat.Quis eī gl̓iabit̉ caſtū ſe hr̄e cor. Si accepit quō gl̓iabit̉ qͣſi n̄ acceꝑit? Et tn̄ ip̄a q̄accepit dona/ qͥs ītelligit? Nā ſi delicta n̄ītelligit/ qͣꝫto minꝰ dona? Dona deſurſumſūt deſcēdūt a pr̄e luminū. Que ꝟo d̓i ſūtnēo nouit niſi ſpūs d̓i. Iō ſi cui deꝰ ꝑ ſpiritū ſuū reuelat/ n̄ tā ip̄e nouit/ qͣꝫ ſpūs deiī illo. Nos (inqͥt Paulꝰ) accepimꝰ ſpūm qͥcxd̓o ē: vt ſciamꝰ q̄ a d̓o donata ſūt nobisīqͥd oīa? Aut ſi oīa ſcire potuit/ nūqͥd1o? Ne vnū qͥdē (vt arbitror) ex ītegro:⁊ ſi ī flagello n̄ potuit ītelligere donū / vtiliter ip̄a ſibi ꝯſcīa abſcōdit̉ ī ꝑte: ⁊ ip̄e ꝓficiēdi amor nimiꝰ īcrem̄ta ſui ꝓfectꝰ ignorat. Deniqꝫ n̄ ip̄a v̓tutū velut pomoꝝ ītegritas: ſꝫ tm̄ fragmīa ī genis ſpōſe eminete dicūt̉. qꝛ qd̓ ī genis eſt/ ī euidēti ē. Et ſinouit qͥs verā ī ſe v̓tutꝭ alicuiꝰ gr̄aꝫ: nūqͥdC ꝯſtātia/ nūqͥd ꝑſeuerātiā? Nō eſt (inqͥt) occultatū os meū a te qd̓ feciſti ī occulto Etſi mihi occultū ē nō tn̄ tibi. Spūs eī tuꝰoīa ſcrutat̉/ etiā occulta mea. Utinā taliain me occulta ml̓ta habeā cognita tibi Ieſu bone: ⁊ ꝯdita ī theſauris tuis. Pericl̓oſa repoſitio iſtoꝝ ī mea ſcīa. Iō tue magꝭtuto illa cōmitto. Sꝫ n̄ ego tā illa ꝯmittotibi/ qͣꝫ tu n̄ committis mihi. Penes te adhuc tutiꝰ foues qd̓ feciſti in occulto. Necſpōſe ꝑfectio tāta ſinit̉ ip̄i patere ⁊ ꝓdire īgenas. Sic (inqͥt) gene tue abſqꝫ occultistuis. Sūt quedā occulta tꝑe ꝯgruo ꝓdu

cenda ī lucē ⁊ in facie collocāda. Interimlatēt in ſemīe tꝑe ſuo plenā acceptura ſpeciem. Nūc igit̉ ſpōſa eſt: ſꝫ nōdū apparetquid eris. Quis putas ſimilis mei cumapparuero ⁊ nūc ſimilitudinem tenes inꝑte. qꝛ ex parte cognoſcis. Reuelata facieiā gl̓iam meā ſpecularꝭ. ſꝫ tn̄ adhuc tranſformaris a claritate in claritatē. Dū tranſformaris nōdū integre tenes Trāſformari ꝑficere es nō eſſe ꝑfectū. Perfectū autētuū nōdū tui ſꝫ iā oculi mei vidēt: penesme iā es qͣlis futura es. Iā in libro deſcripta es vite: ⁊ in manibꝰ depiuxit te. Facies tua corā me ſꝑ / corā me fulget: que ī tenūc eſt obfuſcata. Iā dragmā imaginismee in te inueni. ſꝫ adhuc qͥdā ſqualet rubigine. ⁊ occultat̉ ſpēs eius. Iam fidestuis rubet in genis ⁊ vite colorē infunditſed adhuc fidei res eſt in occulto. Ideo ſicut fragmē malipunici/ ſic gene tue abſqꝫoccultis tuis. Grata ſatis fidei facies: ſedde occultis tuis mihi ꝯmēdabilior appareſ. Patiētie ꝟtꝰ ī euidēti: ⁊ qͣſi ī genis tuiſſatis iā placet/ ſꝫ ego de poſteriore te magis eſtimo gl̓ia. At reuera frēs/ nō ſūt cōdigne (nō dico paſſiones) ſꝫ ⁊ ip̄a patiētiahuiꝰ tꝑis ad futurā gl̓iam q̄ reuelabit̉ innobis. Cuiꝰ iā q̄dā in nobis iacta ſūt ſemina: q̄ occulta oꝑatione ſeip̄a ad maturitatē ꝑducūt. ⁊ ad ꝑfecti fructꝰ ſubſtantiaꝫSub̓a hec ꝑ qͣndā ſeminalē gr̄am nūc occultat̉ in nob̓. Sub̓a mea (inqͥt) ī inferioribꝰ terre. Uides vbi occultā eā dic̄. In ī 4ferioribꝰ t̓re cū eo agit̉ qd̓ n̄ ī īfimis. Egoq̄dā t̓re ſuꝑiora accipio/ q̄dā inferiora/ q̄dā infima. Suꝑiora ſūt ip̄a corꝑis hūani nat̉a. Inferiora ip̄iꝰ nat̉e corruptela. infima q̄daꝫ. iniqͥtas ⁊ culpa de corruptelaꝓcedēs ⁊ ip̄aꝫ magꝭ corrūpēs. Iō nō dic̄ſub̓am ſuā ī infimis: eo ꝙ nullū hēat ſpūalis gr̄a (q̄ ſumma ꝓph̓e ſub̓a) cū iniqͥtatecōmerciū. Sꝫ ī inferioribꝰ t̓ra ſub̓a mea:eo ꝙ medicinaliter gr̄a ſpūs ī infirmitatecarnis ſit occl̓tata ⁊ qͣſi ferm̄tū abſcōditaſanās ⁊ oꝑans donec abſorbeat̉ mortalitas a vita. Nā nō dꝫ maſſa fermētū corrūpere: ſꝫ magꝭ a ferm̄to ī ſil̓eꝫ ꝯuerti ſaporēSꝫ ⁊ alibi idē dic̄. ſub̓a mea apud te eſt.Ergo ⁊ in inferioribꝰ terre eiꝰ ſubſtātia eſt⁊ apud dn̄m. Diſtātibꝰ eſt ī locꝭ abſcondita. in ſuꝑioribꝰ celi ⁊ in inferioribꝰ terre ineternitate/ ⁊ ī infirmitate. Ibi ꝑ prudētiā:F 4