Sermo
Nāma tal̓ de inferꝭ eſt. Nā flāma q̄ deſurſum ē/ pudica ē/ pacifica ē bonis ꝯſentiēs⁊ bonos faciēs. Uerbū eī dulce ⁊ ml̓tiplicat amicos ⁊ mitigat īimicos. Quaſi flāmā flāma ꝯſumit inferiorē ſuꝑior īfernalē celeſtꝭ/ dū ſapiēs ⁊ ſuaue v̓bū vincit malignū. ⁊ dulce durū emollit. ⁊ iō dic̄. Sic̄vitta coccinea labia tua/ ⁊ eloqͥū tuū dulce. Nō eī decēt ſpōſaꝫ niſi v̓ba dulcia: verba amorꝭ/ v̓ba q̄ delicati funicl̓i vice fungāt̉/ v̓ba q̄ ſpōſū irretiāt ⁊ trahāt vincul̓charitatꝭ. Felix aīa q̄ hꝰ nouit dulciū verboꝝ nectere retia/ qͥbꝰ ih̓m illaqueet alligꝫv̓bū pr̄is: aīm affectibꝰ vl̓ affatibꝰ xp̄m includat: amatorio detineat ẜmōe ⁊ delectetvt eiꝰ eloquiū dulce ſit ei qͥ hꝫ v̓ba vite et̓ne: ⁊ eſt v̓bū eternū. Qui cū pr̄e ⁊ ſpūſctōviuit ⁊ regnat deꝰ ꝑ omīa ſecula ſeculoruꝫAmen.ermo .xxv.Ua ſuaues ſūtputas ſpōſe gene/ q̄ mādi pn̄t/ q̄ſalubris fructꝰ obtinēt gr̄am. Etreuera etiā corꝑales genas alicuiꝰ ita gͣtavideas venuſtate refertas/ vt ip̄a exteriorfacies ītuētiū aīos reficere poſſit/ ⁊ d̓ interiori quā īnuit cibare gra. Uenuſtas vultus mētē interp̄tat̉: ⁊ īternos affectꝰ facies loqͥt̉. Uides qͣꝫ ꝯſeq̄nt̓ pꝰ cādidos dētes ⁊ coccinea labia/ genaꝝ īducit̉ mētio.Gene ſatꝭ germane ſūt labijs ⁊ ip̄is tacētibꝰ: qͦdā viſibili v̓bo mētꝭ archana d̓mōſtrāt. Gene ip̄e vocꝭ vſuꝫ hn̄t ⁊ orꝭ/ aut ſuꝑplēt officiū/ aut āpliꝰ exornāt. Quātūuisfuerit dulcꝭ ⁊ feruidꝰ ẜmo oēm eiꝰ gr̄aꝫ ꝓcax vultꝰ exaſperat ⁊ leuitate ſua eloqͥi gͣuitatē īminuit. Iō d̓ genis ſequit̉ ꝙ earūmodeſta maturitaſ coccinei labij accumulet gr̄am. Deniqꝫ qͣndā eaꝝ maturitatē tacite videt̉ inuere/ qͥs fructu ꝯparauit. Infructibꝰ enī ſꝑ gͣta maturitas. Et ī p̄cedētibꝰ genas eiꝰ deſcripſit vt turturꝭ: eo ꝙ nihil laſciuū nihil leue nihil petulās ī eiusappareat vultū. ſꝫ deſiderioꝝ eſtus genaſdulci gͣuitate deijciat. Affectꝰ anxij vultūlaſciuire nō ſinūt ⁊ amatorie meditatiōesoēm a genis leuitatē ablōgāt. Turtur ſiqͥdem auis ſolitaria ē/ auis gemebūda. Talē vult Paulꝰ v̓ginē eē: vt ſollicita ſit quōplaceat d̓o/ q̄ dicere ſoleat. Sitiuit aīmamea ad deū fontē viuū qn̄ veniā ⁊ appa-
rebo an̄ faciē dn̄i. An nō tibi videt̉ vox hͨeſſe gemētꝭ. Gemitꝰ tuꝰ dulciquē genuitamor. Quō nō gͣues ⁊eqͥs gemebūdꝰ informat affetm̄ gemitꝰ/ ſꝫ refectōisbis (inqͥt) nos pane lacmalopunico ſponſi gerſollicitꝰ ⁊ amatoriꝰ affematuritate ⁊ vultū veſtRelucēs enī in facie mētreficit ⁊ ſuā in alios trāſfupaſſioneꝫNō poſſum nō dulcit̉ moueri/ dū talē penes me vultū depingo/ ⁊ amatorie gene īme ſil̓eꝫ gignūt affectū dū recogitant̉/ qͣnto magis dū vident̉. Nā exp̄ſſior viſio qͣꝫcogitatꝰ Pulcre om̄ino gene ī qͥbꝰ tāta venuſtas eminet qͣs gͣta cōmēdat hūilitas.nil in ſe altū hn̄tes nil rigidū/ ſꝫ q̄ ſūt admodeſte humilitatꝭ ꝯpoſitōꝫ qͦdā diſcipline exercitio infracte. Sic̄ fragmē (inquit) ꝑmalipunici/ ſic gene tue. An nō tibi quaſifractas habuiſſe genas videt̉ ille/ qͥ eas d̓dit ꝑcutiētibꝰ/ dedit vellētibꝰ ⁊ n̄ auertitaꝯſpuētibꝰ. Bōa qͥdē hͨ fractō ꝑ quā interior cepit ꝟtꝰ eminere ⁊ q̄ ītra carnis corticēꝯcludebat̉ erūꝑe gr̄a. Quaſi ꝯfracta videtur tāta dignitas: ad paſſiōis īaniēs ſeipſum īiurias. ſꝫ ꝑ hec fragm̄ta ſalutꝭ ſe nob̓vbertas effudit. Et tu ſi adīpleas ea q̄ deſunt paſſiōi xp̄i ī carne tua/ ſi portes ſtigmata xp̄i ih̓ū ī corꝑe tuo/ iā tibi dicit xp̄sꝘ ſic̄ fragmē malipunici/ ſic gene tue: ſiꝯfracte ſūt: ⁊ qͣſi crucifixe gene tue. ſi qͣdaꝫedomite ⁊ exculte diſciplīa: nōne tibi vidētur velut fragmīa cuiuſdā bōi fructꝰ? Etin ꝯſeq̄ntibꝰ ad ſponſū d̓r. Qꝛ gene eiꝰ ſic̄areole aromatū eo ꝙ exarate ſūt ⁊ cl̓te ⁊ cōpoſite aromatibꝰ ꝯfouēdis. Sic ⁊ h̓ ſpōſe genas ſic̄ fragmē malipunici eē dic̄. Etbōa ꝯfractō ꝑ quā n̄ mors īgredit̉/ ſꝫ ſpualis fructꝰ ſpecimē elucet. Bone gͦ gene q̄ꝑ hūilitatē ita ꝯfracte ſūt vt fructꝰ īternoſn̄ ꝑdāt: ſꝫ magꝭ ꝓdāt gr̄aꝫ. Deniqꝫ ⁊ ipſamalapunica gͣta modeſti vultꝰ v̓ecūdiaꝫcorticꝭ rubei colore d̓ſignāt. Optimū plane ī xp̄i ſpōſa decoram̄tū v̓ecūdia. Uerecūdia qͣſi aurora q̄dā oīum actuū coloratpͥncipia ⁊ v̓gineo v̓tutes reliqͣs venuſtatpudore. Uerecūdia bōa ſua n̄ petulāt̉ iactat. ſꝫ ꝑce eloqͥt̉: ꝯtēta tenuit̓ īnuiſſe: ⁊ cūvrget ncc̄itas. Ih̓u bōe qͣꝫta vbiqꝫ vecundia ī ẜmōibꝰ tuis: qͣꝫ ꝓprijs parcꝰ ī laudi-