XXIIII
ignē nō ſolū in terrā: ſꝫ et in celum mittūtDeniqꝫ ⁊ ip̄m dn̄m celi ſuccendūt (Ideococcinea ꝯmēdat labia ꝙ illi coccinea ſūtꝙ illi calētia vident̉ ꝙ illa flāmea ſentit) ⁊in mutuā ampliꝰ ſuccēdunt caritatē. Mira res ignis ip̄e eſt: ⁊ noſtris tn̄ inardeſcitſcintillis. Quid ni? Et gladiꝰ eſt v̓bū dei.⁊ tn̄ vulnerat̉. Uulneraſti cor meuꝫ ſorormea ſpōſa vulneraſti cor meū in vno oculoꝝ tuoꝝ. Ita ⁊ ignis eſt. ⁊ tn̄ inflāmaturUulnerat̉ oculo/ labio inflāmat̉. etiā ⁊ ligatur: iō vitte cōꝑat̉. Sꝫ caritas vulnꝰ ēcaritas vittaē. caritas coccꝰ ē. Uides qͣꝫacuta qͣꝫ tenax qͣꝫ ignea ē caritas? Tl̓ibꝰ īorādo vtere labijs: tenaci velut vitta vinculo memorie cordi tuo dilectū aſtringe.agglutina. ſuccēde illū ſuccēſo affectu/ qͣꝫdulce ſit dicat ⁊ alludat tibi. Ignitū eloqͥum tuū vehemēter. ⁊ ſpōſus tuꝰ elegit illd̓Oſculare me oſculo oris tui/ quia pulcraſunt labia tua ſic̄ vitta coccinea. Oſculandi ſiquidē deſideriū labioꝝ innuit cōmendatio. Labia tua ſuis deſiderat imprimi:vt fiatos vnū ⁊ labiū vnū. ⁊ poſt imp̄ſſionem dicat tibi. Hoc nūc os ex ore meo: etlabiū de labio meo. Diffuſa eſt gr̄a in labijs eiꝰ: in tua ſe refundit: ⁊ de cocco ſuo:tua ſunt effecta coccinea. Bona imp̄ſſio q̄S tantā exprimit gr̄am in labijs ſpōſe. Memineris tn̄ nō me nunc labia ſignificarecarnalia ſꝫ ſpūalia/ ſꝫ interiora/ ſꝫ illa de qͦbus apl̓us loquit̉. Cantātes ⁊ pſallētes īcordibꝰ veſtris dn̄o. Si ſpōſa es in hocvnū debēt eſſe ꝯſtricta. debēt eſſe ſuccenſalabia tua: vt dilecto tuo ſupplicēt: vt cōfabulent̉ cū illo/ vt illi canāt/ ⁊ dicas cum ꝓpheta. Exultabūt labia mea cū cātauerotibi. In tā ſancta cōfabulatōe nil ſit in labijs tuis fluidū ⁊ quaſi vitta ſint nil frigiduꝫ: ⁊ habes illi coccinea. Quis mihi detIeſu bone talia hr̄e labia in ꝯferendis tecum ẜmonibꝰ/ tā ꝓmpta/ tā exerta/ tā ſuccenſa: ſuccēſa ⁊ exultātia vt tm̄ tibi cātent⁊ de te cantēt? Talia ſint vtinā labia mea:q̄ ſubtili quodā ductu ⁊ ſuccēſo affectu indirupte meditatōis: funiculi coccinei ſpecimen expͥmat. Huiꝰ labiū in ſpōſa chriſtus cōmēdat nō tm̄ in orōne ſꝫ etiā in exhortatiōe. vt potēs ſit exhortari in doctrina ſana. Que enī ſe labia ī eiꝰ alloqͥo aſtrīgunt: iure quidē ſalutarē diffundūt ⁊ diſſemināt ſcīam. Si dulci ⁊ feruida vtant̉
rōne/ vt audientiū corda excitēt coccineaſunt. qꝛ inflāmatiua. Si v̓o ſil̓ exhortēt̉ ⁊doceat ⁊ ea doceāt q̄ ſanā deceāt doctrināq̄ regulis cōcināt fidei: iā quaſi vitta ſūt: ⁊nō ſolū ſalutarē ſed etiam inſolubilē diſſemināt ſcīam. Quid enī tā ſibi coherēs/ tātenax/ tā inſolubili cōtextū nodo/ qͣꝫ ratiofidei? Talia Paulꝰ diſcipulū informabatdicēs. Attēde exhortatōni ⁊ doctrīe. Sꝫ⁊ in ẜmone cōmuni / vbi fidei nō tractant̉myſteria: etiaꝫ ſic vitte coccinee labia tuaꝯferunt̉ ſi fuerit ſermo tuꝰ ſubtili mēſuradiſtrictꝰ ⁊ diſcretꝰ ⁊ parcꝰ/ ⁊ grato verecūdie rubore coloratꝰ. ſi crucis xp̄i oſculo etalloquio eo frequēter qͦ libēter menſuramvſurpet. O beata hec labia/ chriſti ⁊ oſcu Tlo ⁊ alloquio vere digna: labia tā ſincera⁊tā ſuccēſa. In fide ſincera: ⁊ in amore ſuccenſa. Succēſio iſta de intimis ⁊ de ſummis eſt: nil habēs de infimis. Nā eſt ſuccenſio quedā de inferiꝰ erumpēs. Iacobꝰait. Lingua modicū mēbꝝ inflāmat rotānatiuitatis nr̄e: inflāmata ⁊ ip̄a a gehēna.Quō poteſt bn̄ inflāmare lingua tā peſſime inflāmata? Uiciate natiuitatis mobilis corruptela ꝑ vaſa ſeminis rotatur admalū: ⁊ volubilitate ꝓpria fert̉ in precepsEt qͥd neceſſe eſt inflāmare rotā hāc q̄ firmari nō poteſt ſed ꝑ ſe fert̉ in malū? Deniqꝫ diligēter appoſitū eſt: cor hoīs ī maluꝫab adoleſcētia ſua. A prima natiuitate impulſa neſcit curſum inflectere: ⁊ tu illā lingua praua impellis ampliꝰ ⁊ infiammaſ?Tingua praua iracūdie ⁊ indignationisoccaſiones reqͥrit. īiurias: vel falſas ſimulat vel veras exaggerat qͣs debuerat diſſimulare. ad offenſam officia etiā interp̄tat̉⁊ venenati ẜmonis ſcintillas adhibet adcōmouendū cor ſuū. Quid lingua neqͣmcordi tuo talē adhibes flammā? Sufficiat illi flamma ſua. ſufficiat illi ꝯcupiſcētieardor carnalis ⁊ leuitatis calor innate: qͥbus cor tuū acſi volubilis rota impellit̉.Hanc tibi flammā natiuitas prima ingenuit. ſed renaſcēdi gratia reſtrigit Noli ignem igni adhibere. ⁊ ꝯcupiſcentie adderemaliciā. Ignē hūc quē euomis: hauris d̓gehenna. Inde incipit: ⁊ illo rapit. Lingua (inqͥt) inflāmata a gehēna. Liugua hͨmala coccinea eſt: ſed vitta nō eſt. nō eniꝫligat ſed diſſipat. Male ſuccēdit: qꝛ ſuccidit vnita. quia diſcidij verba ſcintillat/ et