¶ Sermo

copulam de latere viri formata eſt mulierImmo in ſociā mulierē adam ip̄e cōuertitur: ⁊ cōformatione quadā tranſit in coniugem. Ideo dū euigilat charitatis vocēprimā emittit in compari ſua ſeip̄ꝫ agnoſcens. Hoc nūc os (inquit) de oſſibꝰ meiſ⁊ caro de carne mea. An nō tibi Paulusvidet̉ virilēdignitatē in humiliorē ſexumdeflectere cū dicit ſe factū infirmis infirmum? Quaſi ſpūalis adā eua efficit̉/ duꝫſubiectis compatit̉ apoſtolica firmitas ꝟtutis ⁊ ſciētie ſobrietate quadā capacitatitemperat̉ infirmoꝝ. Et ſi mēte excedit d̓oſobrius tamē fit alijs. Mentis exceſſusbonus eſt ſopor: nō ſuꝑbiā inducēs ſꝫ ſobrietatē docens. Adiuro vos ne exuſcitetis dilectū donec ip̄a velit: ⁊ ſi mente interim excedit d̓o: iteꝝ tn̄ ſobria fiet. Si modo dormit euigilabit̉ rurſum: ⁊ vina querepperit cū temperamēto quodā nobis refundat. Ip̄a nouit quādo diuidat p̄damdomeſticis ⁊ cibaria ancillis. Quō nō miſerebitur filiarū vteri ſui que nec ancillasp̄terit? Bone tam̄ filie ancillas ſe reputāt⁊ naturalē neſciunt libertatē: dum ꝟitatiſſpū liberatas ſe eſſe recenſent. Uere enimlibere ſunt/ quas liberat veritas. ⁊ ideo aliam libertatē ignorāt: que ꝑ adoptionē libertatis ſue gaudent. Deniqꝫ quanto magis eſt gratuita adoptio/ tanto eſt adoptōdeuotior. Eedē ergo ancille ſunt ⁊ filie. qꝛvbi maior eſt in adoptione dignatio: ibiiuſtior in ſubiectione deuotio. Ne ſuſcitetis eā donec ipſa velit. Ip̄a nouit quādodiuidat predā domeſticis: ⁊ cibaria ancilis. Non eſt de iſta metuendū quod legit̉Filia populi mei crudelis quaſi ſtrucio īdeſerto. Strucio penne ſpeciē habet: caret tamen effectu volādi. Neſcit ꝑ mentisexceſſum volare ꝓpterea ſpeciem nō viſitat ſuā: ſed derelinqͥt in terra oua ſua. Obliuiſcitur ꝙ pes conculcet ea: beſtia cōterat. Non nouit in cōtemplatiōis ſoporeꝫaſſurgere ſtrucio: ideo ſe cōpaſſionis affectu non induit. Ad cōmodū enī ſpectat filiarum in mētis exceſſu dormitio matris⁊ totū de compedio eſt qd̓ ſpūalis eiꝰ ſomnus protrahit̉. Ideo dicit. Adiuro vos.ne exuſcitetis dilectā donec ip̄a velit. Bona adiuratio ꝑ quā ⁊ matri parcit̉ ⁊ profectus querit̉ filiaꝝ. Quanto enī liberiꝰ vacat ⁊ videt: tanto liberius adoleſcentulas

reuiſit. Quanto ſublimius ſuſpendit̉/ tanto cōdeſcendit vtilius. Quid vultis tempora diſpenſare/ que ſponſus poſuit ī voluntate dilecte? Ne exuſcitetis (inqͥt) illamdonec ip̄a velit. Tūc volet quom ab oculis eius euolauerit viſio dilecti. Lubricaeſt eiꝰ p̄ſentia/ ⁊ elabit̉ ſubito. Ego inquitdilecto ad me cōuerſio eius. Quid tā ſanctū tēptatis cōmertiū ante tꝑs diuellere:Beata collatio/ ſꝫ breuis hora. Sufficiat illi breuitas ſua: quid illā decurtare vultis? Nihil tam exiguo imminuendum eſtmomēto. Eruat̉ interim libera hora fugaci. Exuſcitare eā vultis ⁊ auellere ad vosquā chriſtꝰ exuſcitat/ ⁊ in ſe euigilare facitDeniqꝫ ⁊ ſi dormit ip̄a ſed cor eiꝰ vigilatin chriſto. Petrus ⁊ qͥ cū ipſo erant ī mōte grauati ſunt ſomno ⁊ euigilantes viderunt maieſtatē Ieſu. Bene grauati ſomnō in quibꝰ hūanꝰ reprimebatur ſenſus.Grauabat̉ ⁊ reprimebat̉ in ipſis qd̓ eratex ipſis: vt ad ea que mūdi ſunt ceci ⁊ hebetes: tm̄ ad cognoſcēda que dei ſunt ſpiritu euigilarent exuſcitati diuino. Euigilantes (inquit) viderunt maieſtatē. Bn̄ergo vigilat qui talia videt: qui videt gl̓iaꝫvnigeniti a patre: qui audit archana v̓ba:que nō licet homini loqui (Non licet ei dici in quo filius dei nondū reſurrexit. Uidete (inquit) nemini viſionē dixeritis/ donec filiꝰ hominis a mortuis reſurgat. Nōpoteſt ei dici viſio in quo nondū chriſtusreſurrexit. Deniqꝫ ſimile dictū eſt Marienoli me tangere/ nondū enī aſcendi ad patrem. Nō licet ei dici qui nō eſt raptus inꝑadiſum) qui aſcendit cū Petro in montem: qͥ vel vna cū xp̄o poteſt hora vigilarequē nō homo tāgit: ſed exuſcitet ⁊ euigilare faciat chriſtꝰ. Et Petrū ipſe tetigit. id̓oeuigilauit ⁊ vidit maieſtatē eiꝰ. Deniqꝫ ethec ip̄a dilecta vide qualis exurgat d̓ ſpōſi amplexū. Que eſt iſta (inqͥt) q̄ aſcēdit qͣſivirgula fumi. ¶ Sꝫ nos iā hic aſcēdentē Preuocemus ſermonē/ ⁊ capitulū hoc alteri ſeruemꝰ pͥncipio: īmo illi qͥ de ſeip̄o dic̄Ego principiū qui ⁊ loquor vobis. Duivtinā nobis ſic ⁊ ſermonis principium ⁊cordis verbū/ vt que locuturi ſumꝰ d̓ ip̄oprior ipſe loquat̉ in nobis. Loquere dn̄eloquere mihi ⁊ loquere pro me. Increpaꝓ me filias: nō hicrl̓m ſed babylonis. dic̄vt ſedeat ⁊ taceat filia chaldeoꝝ. Deꝰ bone