XIIII.
vel ſibi ꝓpoſita ſunt vel impoſita impigra⁊ in denſa deuotōe ſpūs dicere poteſt. Paratum cor meū deꝰ: paratū cor meū. Queea que retro ſunt obliuiſcēs ad āteriora exLtendit̉. Audiſti cōia: audi ſingl̓aria/ vt aliquid diſtinctōis inter hec aſſignemꝰ aīalia: nec confuſa ⁊ indifferens ſit de vtriſqꝫdiſputatio: in ceruis antiquitatē attendeviuendi. ⁊ vidēdi acumen in capreiſ. Cerui quadā arte naturali a ſenio ſe tueri phihentur: ⁊ vergentē in defectū vitam rediuiua nouitate ab interitu reuocare. Chriſtus ſingulariter nō tam ceruus qͣꝫ hīnulus dicitur/ quia nitit̉ eterna nouitate nechabet aliquid vetuſtatis admixtū quodſubinde renouatione indigeat. Ille ſingulariter caprea videndi priuilegio. Deniqꝫnemo nouit patrē niſi filius/ ⁊ cui ip̄e voluerit reuelare. Om̄ia aūt nuda ⁊ aꝑta ſūtoculis eiꝰ. Ergo ⁊ hi quoqꝫ quaſi capreequedā ſpirituales intelligūtur: qui reuelatos habent mētis oculos in agnitiōe deiqui ſpirituales effecti dijudicant om̄ia ⁊ꝑſcrutātur: qui reuelata facie gloriā domini cōtemplant̉. Cerui vero ſunt in eo ꝙ īeandē imaginē trāſformātur a claritate inclaritatē tanqͣꝫ a domini ſpū qui veteremdeponētes hominē: nouū induūt: eū quicreatus eſt in iuſticia ⁊ ſanctitate veritatꝭ.qui ſeneſcētē deuotōem ⁊ quodā languentem tedio ī nouū denuo feruorē reducūt/⁊ ꝑſeuerantie faſtidia neſciūt reparationefrequenti. Qui (inquit Iſaias) confiduntin domino mutabūt fortitudinē? nō quidem vt veterē perdant ſed vt nouā adijciant. Mutabūt fortitudinē inſtauratꝭ frequenter incremētis. Mutabūt (inqͥt) fortitudinē/ current ⁊ nō laborabūt/ ambulabunt ⁊ nō deficiēt. Mutatio hec ꝓfectuūvidetur innouatio iugis ſine defectu ſinefatigatione Bona quidē fortitudo: q̄ currens licet cū labore/ tamen ad defectu declinare nō nouit Melior plane que nec laboris ſentit moleſtias ſed appoſitarū diſficultatū tranſilit ſcandala: ⁊ velut ī campeſtri planicie explicitis greſſibus vtensiuxta quod ſcribitur. Curſor leuis explicat vias ſuas. Hoc eſt quod in p̄ſenti ceruos camporū dicit ꝙ illis quelibet aſpera ⁊ ardua quelibet: plana ſunt ⁊ peruia: ⁊inoffenſis expoſita caſibꝰ quaſi planiorisequora campi. Uox dn̄i vox intime inſpi
ratiōis mentis auribus ſuauiter illapſa.Illa eſt vtiqꝫ q̄ ceruos huiuſcemodi p̄parat: que reuelat cōdenſa. Nam ſi qua condenſa eſt: ⁊ crebris ſcandaloꝝ qͣſi ſpinarūobſita: illis condenſa nō ſunt: ⁊ quorū dominus ꝑficit pedes quaſi ceruorū: qͥ nullo iniuriaꝝ obice tardari poſſunt: magisaūt complacēt ſibi in tribulationibus: etacceptas habere norūt iniurias: aut ne reſpicere penitus ex vehemētia deſiderij adſuperiora ꝓperantis: ⁊ intendentis in anteriora. O miſera hec tēpora noſtra: quo Mmodo ab hac regula in contrariū omnespene reſilimuſ: etiā que pietatis plena ſūtſpecie ad iniurias interp̄tamur. Ubiqꝫ fere obicē patimur: ⁊ impingimꝰ in planis⁊ lubrica facta ſunt in plateis veſtigia noſtra: ſicut dicit Hieremias. Om̄ia nobisobtuſa querimus: ſiquidē iter pigrorumquaſi ſepes ſpinaꝝ. Ad querelā occaſiōesgratulamur: ad ſuſpitōnes parati: vt (queadmodū ſcriptū eſt) terrere nos videat̉ ſonitus volātis folij ⁊ animi moleſtias manibus ⁊ verbis accerſire nitamur. Inde ēꝙ ſpiritualiū virorū nimis crebro inquietamus quietē: interrumpimꝰ ocia: ⁊ mentis ad ſuperiora intente perturbamꝰ ſoporem: ⁊ a gratiſſimo ſponſi auellimus amplexū. Huiuſcemodi ergo moleſtias qͣsvel ꝑuerſitas querit/ vel infirmitas parita dilecta ſua ſponſus auertit. filias hieruſalem ad ſpiritualē quandā alacritatē inuitans. Hoc enim ſibi vult ꝙ ꝑ capreas ⁊ceruos adiurat: vt ſpiritualiū ad emulatꝭonem ꝓuocent̉ viroꝝ/ ⁊ ab infeſtatōe importuna dilecte quieſcāt. Adiuro vos neexuſcitetꝭ dilectam donec ip̄a velit. Utilevobis eſt/ vt dilecta euigilet: ſed expectatedonec ipſa velit. Utile vob̓ vt dilecta eiuſexpectet arbitriū: ad cuiꝰ curam veſtri ſpectat officiū. Tunc volet quom ſpūs illaꝫvelle docuerit. Unctio ſpiritus docebit illam. Adherens enī dilecto vnꝰ cū illo effectus eſt ſpūs. Ideo dicere poteſt: ſpirituſdomini ſuꝑ me eo ꝙ vnxerit me: euangelizare vult me. Ergo euangelizabit vobis/quom acceperit tꝑs a ſpiritu. Interim libera hauriat qd̓ refundat vberius. Cōtēplatiōis gr̄a cōpaſſionē nō euacuat ſed īformat mentis exceſſus: tꝑantē reddit infirmis. Deniqꝫ dū dormit adā: viril̓ coſtaī infirmiorē molleſcit ſexū: ⁊ ꝓpt̓ ſocialem