diſpenſatione cōtemplationi ſe ſubducit/cuiꝰ tamen ꝓprius eſt ⁊ familiaris in ip̄avſus. Om̄ia que agit charitas quandamhabet indefeſſe oratiōis ⁊ gratulatiōis vicem ⁊ efficaciā. Sed tunc iſta ꝓfuſiꝰ ⁊ excellentiꝰ exequit̉ quom ſingulariter ī iſtisexercetur. Abſcōde elemoſinā in ſinu pauperis ⁊ ip̄a orabit ꝓ te ad dn̄m. Elemoſyne vocabulo nō incōgrue cenſent̉ vniuerſa que indigentibꝰ miſericorditer impendunt̉ nō modo iſte corporeꝰ cibus ⁊ īdumētum. ſed etiā doctrina. exhortatio. correctio. cōſolatio. ⁊ vniuerſa que ad animecōmoda ſpectare vident̉. Opera ſunt heccharitatis ⁊ oratōis vim obtinent quomſoliꝰ dei fiunt intuitu. ſed nō ſunt ſpūalia⁊ ꝓpria ipſiꝰ. Quid eī tā ꝓpriū qͣꝫ dilectoſoli intēdere ⁊ libere in amoris ſe exercerenegocio? Ab hͦ ſpūalis iocūditatis exceſſu ⁊ ebrietate ſobriū fieri/ ⁊ ꝓpter frat̓nasneceſſitates ab alienatōe mētis temꝑarequid niſi vultū in diuerſa mutare eſt? Deniqꝫ ⁊ Martha ſollicita erat ⁊ turbata circa plurima. Illa circa multa turbatio videtur quedā vultꝰ ī diuerſa mutatio. Maria optimā partē elegit: q̄ nō auferet̉ ab eaOptima ꝑs ꝯtemplatōis ⁊ dilectōnis eſtvſus. Nā ⁊ ſi illa ſunt oꝑa charitatis queexhibebat Martha: ibi tn̄ ſeruit charitasneceſſitati. nō charitas ſibi. In ſubleuandis alienis neceſſitatibꝰ bonū opuſ: ſꝫ moleſta cauſa. Bona enī miſericordia ſꝫ moleſta miſeria. Bona curatio: ſꝫ circa quemverſat̉ nō bonus lāguor. Bonꝰ etiā huiꝰcōpaſſionis affectus: ſed nō bona cōpaſſionis occaſionē miniſtrās alteriꝰ paſſioFraternis in neceſſitatibꝰ charitas intuetur cui cōdoleat: quo moueat̉ ad miſerationem: qͥd amouere nitat̉. At cū dilecti cōtemplat̉ virtutes: totū placet: totum delectat: totū allicit: nihil ibi videt qd̓ horreatſed cui dulciter hic adhereat. Totū hic ꝓprius amoris vſus eſt: hoc eiꝰ officiuꝫ: vttotus ſit in amando. Sic eſt plane quomvna ⁊ indiuidua iocūditas om̄ia cōuoluit: ⁊ complectit̉ officiū finē ⁊ cauſam. Officium amor eſt/ cauſa viſio finis vtrūqꝫ.Neqꝫ vllus eſſe poteſt beatior finis: qͣꝫ ipſa viſio ⁊ dilectio dei. Om̄ia ad hūc fineꝫſanctorum vota ſuſpirant. Finis iſte ipſeſibi finis eſt/ ſi ipſo cōtentus: in meliꝰ aliquid expectationē porrigere non valens.

Hoc eſt illud vnū quod neceſſariū d̓r: qd̓a Maria nō tollit̉. In quo pſalmiſta gratulatur. Mihi (inquit) adherere d̓o bonūeſt. Hic eſt ille mētis exceſſus: qui vſqꝫ adtertiū celū Pauluꝫ rapuerat. hec ebrietastemulento ſimilē Anne vultū expreſſerat.hoc muſto madebāt apoſtoli quom illosvehemens replerat ſpūs ⁊ illius quod nouum pollicitꝰ eſt Ieſus vini virtutē pͥmoſenſere. Hoc vino infuſus Noe ſpiritual̓ Rpaſſus eſt ſoporis exceſſum: ⁊ carnis curam poſthabuit: totꝰ factꝰ in ſpū/ poſteriora ꝯtemnens: quē anteriora tenebāt ex integro. Felix ſi inſtar Anne huiꝰ vini vnqͣꝫdeguſtaſſet virtutē. Illa enī foris caſtigato corꝑe mentita eſt temulentiā: ⁊ ſanctā qͣpoſtea nō caruerat ebrietatē. Nā hoc ſibivult ꝙ n̄ vlteriꝰ vultꝰ eiꝰ ſint ī diuerſa mutati. Talem ſibi apprehēſe iugitatē p̄ſentieſponſa polliceri videt̉ quom dicit. Nō dimittam illū. Quid enim preclaꝝ: quid ſpiritale: quid ſponſa dignuꝫ diceret̉: ſi ad fidem/ ſi ad iuſticiā/ ſi ad humilitatē ad cōtinentiā. ad beneficentiā: ⁊ ad reliquas q̄chriſtus eſſe dicit̉ virtutes/ id referret qd̓ait. nō dimittam illū? Nā nec his vacuacredenda eſt etiā quom dilectuꝫ queſiuit.Deniqꝫ ⁊ cōmunes hmōi virtutes/ et itahabentibꝰ cōmode vt caruiſſe nefas credatur. Eximiū ergo ⁊ ſingulare quippiāhec indicat inuentio per quā dilectum etcomp̄henſum applaudit/ ⁊ nō dimittendum p̄ſumit. Forte primitie alique ſuntfuture ⁊ cōtemplationis glorie/ propt̓ qd̓adiungit. Donec introducā illū ī domuꝫmatris mee/ ⁊ in cubiculū genitricis meein illam celeſtē hieruſalē que mater eſt omnium noſtrū: cuiꝰ muros ſalus occupat:⁊ portas laudatio: cuiꝰ in pace poſiti ſuntfines: in illū locū lucis ⁊ leticie: Laborioſe vite huiꝰ introduci nō poſſunt v̓tutes:que ſi ingrediūtur ꝑ meritum: tamē excluduntur ꝑ vſum. Celeſtē ergo aliquā affectionem ⁊ ſupermundanu ſaporem in dilecto experta: non iactando: ſed gratulando dicit. Non dimittam illū donec introducam in domū matris mee. Sed nunquid iam aſcendit ad patrē? Nunquid iāprecurſor introiuit ꝓ nobis? At quomodo tu ītroduces quo ip̄e pͥor aſcēdit. Tumagis indiges vt ipſe te ducat cui diciturDeduc me in via mandatorum tuorum.