Seymo

M A fructibꝰ cognoſcit̉ ſi apud te Ih̓s moratur. Accedit ad te ſpōſa folia vtit ficulnee tuc: querit in te fructū: querit dilectuꝫ.Hic eſt enī fructꝰ dulcis gutturi eius. Felixes cū hoc abūdaueris fructu: cū domini tui ſpōſaꝫ iſto ſatiaueris cibo. Eſca eiꝰeſca electa. Delicie eiꝰ ſunt tecū eſſe dilectūſuū. Nō inuidet. nō zelat̉ Dilectū ſuū omnium vult eſſe dilectū. Ideo apud om̄esquerit: vt illū apud om̄es aut īueniat autinuitet. Querit enī apud illos Ieſum: qͦꝝquerit ꝓfectū ī ipſo. Querit ꝑ vicos ⁊ plateas: ſꝫ nō in om̄ībꝰ inuenire poteſt. Queſiui (inqͥt) ⁊ nō inueni illū. Paulꝰ omniū ſitiebat ſalutē: in viſceribꝰ omniū chriſtū inuenire cupiebat: om̄s cupiēs in viſceribꝰchriſti. Sꝫ enī audi qͥd dicit quō quoſdādeplorat. Neminē īquit vnanimē habeoOm̄es que ſua ſunt q̄runt: non que Ieſuchriſti. Putas ꝙ apud eos inueniri chriſtus q̄at: qͥ ip̄m vt īueniāt nō querūt? Etmultos quidē ſic querētes repꝑies aliuop̄ter ip̄m ſꝫ nō ꝑ ip̄m. Tractat̉ in cōſilijs.diſceptat̉ in iudicijs: in ſcolis diſputaturcantat̉ in eccl̓ijs. Religioſa ſunt hec negocia: ſed vade ad exitꝰ aquaꝝ ⁊ penſa qͥs generalior iſtoꝝ finis eſt opeꝝ. Uide ſi nō ꝑhec om̄ia quedā exerceant̉ mercimonia d̓ipſo. Queſtuoſa res nomē eſt chriſti. Nilpenſiꝰ: nil optatiꝰ. Felix tn̄ qͥ noīs huiusvirtutē ſectat̉: apud illos tractet̉: diſceptetur: diſputet̉ ſuꝑ hoc noīe. Nobis ſatꝭ eſt.ſed nr̄is in clauſtris ſaltē nō adimet̉: nuſqͣꝫ cōmoditas maior: ideoqꝫ maior confuſio nuſqͣꝫ ſi penes nos nō inuenit̉ chriſtꝰ.Nō inuenit̉ forma iuſticie: ſi pioꝝ operūnō eſt intētio pura. Nā ip̄a leticia ē mētisquedā diuina alacritas: q̄ de ipſiꝰ p̄ſentiaꝯcipi ſolet. Et qͣꝫ vere poſſumꝰ p̄ſentiā ip̄ius interp̄tari. hec inqͣꝫ celeſtis ⁊ excedensaffectio: nō eſt res facilis ⁊ paſſim obuia.Hāc precipue ſpōſa vt puto deſignat dicens. Queſiui ⁊ nō inueni illū quē diligitaīa mea Chriſtū ieſum: qͥ viuit ⁊ regnat īſecula ſeculoꝝ Amen.Sermo. vi.Ponſa moraꝫNin querēdo patit̉: ⁊ quandā illidifficultatꝭ vmbrā ſpōſus obtendit/ copiā ſui nō ſtatim indulgēs. Illatamē calēte ſtudio ſedulitatē ꝯtinuat: qͣre

lam ingeminat. Nō inueni illū fratres: ſiſedulitas ſubmouet̉: deſidia qn̄ admitter̉Si nō inuenit amor: quādo inueniet tepor? qn̄ raritas orādi? qn̄ remiſſio: Quidego nūc ꝯtra raritatē orādi ⁊ remiſſioneminter vos diſputo? Nō eſt opus meadhibere: qͦ nō laboratis. Pa vobis hec vicia. Quis⁊ frequēs ⁊ feruēs in orōne? Et ſitorab eſt: videte ne vos dilatiotigent: ⁊ infringāt deſidbiqꝫ reatꝰ eſt/ ſi ſit aīa vtione remiſſa: vel in exSponſe deſideria aumū oratiōis tue pulſune delicias tibi nō affiris. Nūc cepiſti ⁊ tātuꝰ infringit̉ ſpūs? Qugelio improꝑet̉. Sic rra vigilare mecū? Uigneſcitis qua hora dilecPertinax oratio ꝑtingitin initijs ſicca ⁊ velut ſaxetamē gratiaꝝ elicies de hͦ ſaxo ⁊tm̄ ſi ꝑſeueres. ſi te longior mora noſoluat. ſi nō dilatione tua vota lenteMoleſta tamē amāti dilatio: ſꝫ ſolēt.cta deſideria ampliꝰ creſcere. Quid vnota ingero? Uexatio crebra ip̄a vob̓ huius rei dabit intellectū. īmo iā dedit: idqꝫfrequenter. Crebro vos exercitatos inueni in hmōi ſtudijſ. Nō poſſum gl̓ari hosgenuiſſe affectus ī vobis. gaudeo tn̄ inueniſſe vos in iſtis. Et ſi nō hec in vob̓ ſtudia formaui: vtinā in illis fouere vos poſſim. Et ip̄e cuſtos ſum. ideo illā mihi ſpōſe vocē ſepe replicatis. Nū quē diligit anima mea vidiſtis? O beata aīa quā taꝫ ſan Octa deſideria exercēt. Deſideria dilecti dilecte que neſcit niſi de chriſto rogare: q̄ talem inuēta erūpit in vocē. Nūqͥd quē diligit aīa mea vidiſtis? Deniqꝫ ſpōſa eſt quetalibꝰ inuenit̉ occupata ſcripturis. Inuenerūt me (inqͥt) cuſtodes ciuitatis. qͥ ficti⁊fallaces ſunt nihil tā refugiūt qͣꝫtū ab hisinueniri cuſtodibꝰ. ⁊ ſi dep̄hendūt̉: non facile ꝯuincunt̉. Caym factꝰ eſt vagus ⁊ p̄fugus ſuꝑ terrā. inueniri formidas. Omnis (inquit) qͥ īuenerit me occidet me. Nōvult peccatū occidi. qꝛ nō vult mori. naꝫvbi nō veret̉ interfici: ſꝫ magꝭ ſe foueri cōfidit: impudēter ſe iactat indiſciplinatus