Sermo

eſt: ⁊ aīa mea ꝯturbauit me: ⁊ hͦ ip̄m freq̄nter quē diligit aīa mea. Id qͦꝫ fere nuſqͣmniſi cū abſentē querit: vel abeſſe queritur.Solēt his noībꝰ gradꝰ quidā diſtingui.anime ꝑfectioris ⁊ minꝰ ꝑfecte. Apoſtolꝰdicit Animalis hō nō ꝑcipit ea q̄ ſūt ſpiritus dei. Ego aīam hāc ita amantē ⁊ eſtuantē feruentē nunqͣꝫ nō ſpūalem dixerimQuippe q̄ licet nōdū plena viſione vototn̄ ꝓpenſo: illi adherebat quē vehementerdiligebat. Poſſumꝰ autē nō incōueniēterſicut in ſpiritu ſubtilē ⁊ attenuatū intellectum: ſic in anima ſuauē ⁊ teneꝝ affectumacciꝑe. Per ꝓph̓am in ꝓmiſſione dn̄s dicit. Dabo vobis cor carneū. Si gͦ carnisnomē in bono alicubi accipit̉: cur nō magis aīe? Ego beatā hāc animā (vt licenterloquar) nō lapideā: ſed carneā magꝭ iudicaueriꝫ: ⁊ nihil habentē in ſe rigoris ⁊ duritie. ſed mollē/ tenerā/ tractabilē ⁊ ſenſibilem ad ſingulos dei verbi aculeos. Deniqꝫ que dicat: neqꝫ caro mea enea eſt ſꝫ quāſpūalis ꝑtranſeat gladiꝰ: ⁊ caritate ſe vulneratā gaudeat. Iure gͦ aīam ſuā diligeredicit: exprimere volēs intimā quandam ⁊inuidā ⁊ animatā affectōem erga dilectuꝫſuū Ih̓m xp̄m dn̄m/ qͥ viuit ⁊ regnat ī ſecula ſeculoꝝ Amen.Sermo. ij.Uper heſterno capitulo hodiernū vobis īſtauramꝰ cōuiuiū. Nec enī ibicūcta dicta ſunt q̄ dicēda occurrūt. Quedam ꝟo nec recta quidē ſunt. Illa hoc ſermone diſcutiēda ſuſcipimus .i. cur dicat īlectulo ⁊ nō in lecto. Et cur ī lectulo meoNā alibi lectulū nr̄m dicere ꝯſueuit. Hecreputate vobis in ſortē. Si qͥd aūt nouediſputatōis ſuꝑ his que iā diſcuſſa ſūt aciecero in lucri rōem (vt ſic dicam) referte.Quid putatꝭ miſterij ſignat hocip̄um qd̓dicit in lectulo: laudis ne aliqͥd occulte cōtinet: an ſugillatōis? Et ſi vtrūqꝫ poteſt: libentius tn̄ hic laudē accipio. ⁊ ideo pͥmitus in hūc ſenſuꝫ flectamus ẜmonē. Egoplane in hoc v̓bo coartationē quandā intelligo vt ſoli ſecū dilecto ſufficiat. Cur eīnō in bono coartatio accipit̉? Sed ſtratidilatatio in ꝓbrum vertit̉? Dilataſti (inqͥtdn̄s ꝑ ꝓph̓am) ſtratū tuū iuxta me ſuſcepiſti adulteꝝ. Uides quō obiurgādo ⁊ ex

probrando ſtrati dilatatio obijcit̉ amiceadultere. Bonū eſt gͦ nō dilatare. ſꝫ magisdilatare ſtratū cogitationis ⁊ cordis lectulum. Ideo ſpōſa iure ſibi applaudit de lectulo. Coanguſtaꝝ (inquit ꝓpheta) ſtratum: vt alter decidat ⁊ palliū breue vtrūqꝫ operire nō poteſt. Utrūqꝫ .i. viꝝ ⁊ adulterum. Breue eī ⁊ anguſtū eſt cor homīsad ꝯcipiēdas ꝟbi delicias/ etiā cū ī illatotū votū extendit̉ Quō nō multo breuiquom fuerit ad alia diſtentuꝫ? Sufficiatdilecto tuo vel breuitas iſta. Noli illā magis breuiare/ lectulū cōmunicando alteriBona quidē hec breuitas lectuli q̄ neſcitniſi dilectū ſuū .i. chriſtū ſuſciꝑe. Eſt eniꝫbreuitas que nō niſi illū ſuſciꝑe nouit. ⁊ ēbreuitas que illū plene. Magna certe voluptas lectuli. ſꝫ magna breuitas. ⁊ iō bn̄lectulus magis qͣꝫ lectus d̓r. Delectabililectulus eſt/ de qͦ legis in prouerbijs. Scura mens quaſi iuge ꝯuiuiū. Foris noxforis turbatio. ſed trāquillitas intꝰ quaſiquietꝰ lectulꝰ quidā. Nō eſt hic illd̓ lamētabile dicere. Foris interficit gladiꝰ ⁊ domi mors ſil̓is eſt. Immo ſi foris gladiꝰ ēintus gaudiū. Spe (inqͥt) gaudētes: ī tribulatione patiētes. Ad noctē tribulatō refertur. Ad lectulū ſpes ⁊ gaudiū. Forte ꝓpter hoc nō lectū ſed lectulū appellat/ parco vocabulo. qm̄ totū gaudiū noſtruꝫ fere in ſpe eſt adhuc ⁊ ex parte. Bonus gͦ lectulus cōſcientie quies ⁊ mūdicia. Cor īpij quaſi mare feruēs qd̓ quieſcere nō poteſt/ ſed redundāt fluctꝰ in ꝯculcatiōem ⁊lutū. Eſt ergo cor impij turbulentū ⁊ rabidum/ lutoſum ⁊ ſecū ſꝑ colluctās. Siquidē nō eſt pax impijs. Regnū vero deiiuſticia eſt ⁊ pax. In pace (inqͥt) in idip̄mdormiā ⁊ requieſca/ quoniā tu dn̄e ſingulariter in ſpe ꝯſtituiſti me. Utrūqꝫ cōplectitur ſpei nomē ⁊ lectulū ⁊ gaudiū. quiain ſpe gaudemꝰ ⁊ in ſpe requieſcimꝰ. Sꝫvnde ſpes niſi de ſecuritate ꝯſciētie? Iurelectulū dixerim mentē ſecurā ⁊ liberā. Securam ꝓpter ꝯſcientie bonū. Liberā auta tēptatione. Liberā ab exteriore occupatione. Liberam a leui cogitatione. Quanta tn̄ eſſe poteſt in hoc corꝑe quies ⁊ libertas mētis? Breuis ⁊ exigua/ ⁊ lectulo ſi.milis anguſto. Multū inde decerpit reficiendi neceſſitas corꝑis. multū ꝯquirendi que neceſſaria ſūt cura. ml̓tū ꝯſumēdi