⁊ explicans occaſiones. Que mūdi cōcupiſcentiā abſcondit. cura. cogitatū. Hoceſt enī mundū habere abſconditū vl̓ mūdo abſcondi. Sic etiā abſcōdi poterimꝰin abſcōdito faciei tue dn̄e. Nō dico plēanotione: ſꝫ tamē tota deuotōe ⁊ libera īueſtigatione ⁊ aliquāta inuētione. Hanc abſconſionē hoc ſecretū has latebras qͥbuſmūdani diei declinamꝰ vel amorē vl̓ imaginatōem/ quibꝰ humanū diē aūt ablatūnō repetimꝰ aut oblatū reſpuimꝰ: noctisnomine appellari nūc a ſpōſa crediderimDeniqꝫ ī ſuꝑioribꝰ dicit. Sub vmbra eiꝰquē deſideraui ſedi: ⁊ fructꝰ eiꝰ dulcis gutturi meo. Fructꝰ iſte ſuauiter guſtat̉: ſi tn̄pͥus vmbra ꝓtexerit. Dicta vmbra q̄ carnis prudentiā obſcurat/ ꝯcupiſcentiaꝫ refrigerat: intelligis q̄ ſit vmbra. inde tibi refulget occaſio: quō ⁊ hic noctē intelligas/niſi ꝙ quedā occultiores latebre ⁊ magisabdite ⁊ accōmodate magis ad inueſtigationis ⁊ ꝯtemplatōis vſum: ſub noctꝭ exprimuntur qͣꝫ ſub vmbre vocabulo. Invmbra rerum viſibiliū obliuionē aliqͣntam accipe. In nocte omnimodā. Quismihi dabit ſic adueſperaſcere? Quis inqͣꝫdabit mihi vt reꝝ temꝑaliū memoria: obliuionis huiꝰ vergat in veſperā? Bona qͥdem nox: qn̄ imaginatōes vane aīmū nōvexāt. Nec verſant̉ in eo/ quādo abſcōdite ſunt ab oculis querentiū dilectū. Dilectio ip̄a hanc noctē inducit/ q̄ reliqua omnia nec reſpicit nec nota reputat dū ad illum quē diligit ītēta ſuſpirat. Pec noctesF inqͥt. Multe ſunc noctes eiꝰ nec eſt vnanox illi iugis ⁊ cōtinua. Noctes eiꝰ interpolant̉ p̄ſentia ſponſi. Cu adeſt lux eſt. cūabeſt: nox eſt. Ideo multe ſūt noctes ſpōſe. quia multi ſunt elapſus ſponſi. Multelatebre. Beata plane q̄ dilecto adheret tota die. ⁊ querit illū totis noctibꝰ. Prouocent ſtudiū tuū qͥ audis iſta: ⁊ inſtructꝰ exemplo ſpōſe. Cōſurge ⁊ tu in nocte in pͥncipio vigiliaꝝ tuaꝝ: ⁊ effunde cor tuuꝫ vtliquefiat ⁊ corruat: ⁊ decurrat vſqꝫ inꝯſpectum dei tui. Illi liba pͥncipia vigiliarumtuaꝝ: nihil in te peregrine cure decrepantQuere ꝑ ſingulas noctes dilectuꝫ tuum.Quid dico ꝑ ſingulas? Totas noctes tuas in hͦ opꝰ cōtinua. Ne ceſſes ⁊ ne qͥeſcaſdonec egrediat̉ vt ſplēdor dilectꝰ tuus: etvt lampas accēdat̉ tibi. tūc poteris illud

Pauli dicere. Nox p̄ceſſit dies aūt appropinquauit. Nā qd̓ ſequit̉. Abijciamꝰ opera tenebraꝝ. huic nō poteſt nocti adaptari. nā oꝑa tenebraꝝ tenebras miniſtrant.hec aūt nox magis miniſtrat his qͥ ꝑmanent in agone querēdi dilectū. Bona quidem nox qn̄ abſcōderis a cōturbatione ⁊ab incurſione imaginationū. Et qͣꝫuis n̄dū abſconderiſ in abſcōdito faciei dilectitui: bonū tn̄ eſt vt abſcōdat̉ tibi facies: etompa inaniū ⁊ carnaliū cogitationum.Nox eſt vt illā nō attēdas. nō videas. ſedtn̄ in hac nocte nō extinguet̉ lucerna tua.vt dilectū queras. Utinā ego tales mihipoſſim noctes nūerare: tā latebroſas ⁊ tānumeroſas. Et qͥs noſtrū gloriabit̉; omnes ſe tales noctes hr̄e. Quiſqͥs eſt: felix ēcui om̄es noctes ī vſum talē d̓currūt: quiī occulto ſuo nihil agit occultatōe dignū.Unuſquiſqꝫ ſuā cōueniat ꝯſciētiā. Quidenī mihi alioꝝ ꝑcutere ꝯſcientiā infirmā?Nō ꝑcutio nec diſcutio qͥdeꝫ: ⁊ ſi infirmaeſt: feda ſaltē nō ſit. Nō agat in occulto nōcogitet quidē que turpe eſt ⁊ dicere. Ad talem ſtratū ih̓s declinare nō nouit: Offendit illū ⁊ fugat ꝯfuſa ꝯſcientia. Confuſioꝯſcientie nō inuitat illū: ſed magis euitatCharitas aūt de corde puro ⁊ cōſcientiabona ip̄a eſt que querit. Sic enim habeſQueſiui quē diligit aīa mea. Nil bona tutius cōſcientia. Bona ꝯſciētia audet: ⁊ caritas ardet. Illa nō formidat: iſta inflammat. Illa ꝓ dilecto nō ꝯfundit̉. Iſta cōfidit ſuꝑ dilecto. Magna vis amorꝭ. Alieno nō nitit̉ ſuffragio: ꝓprijs ꝯtēta meritꝭſemꝑ amari ſe p̄ſumit/ que amare ſe ſentitDeniqꝫ nō reſpectis alijs maieſtatꝭ noībꝰſola ſpōſa dilectū memorat q̄ ſingulariterintus tollerat eſtū amoris. ¶ Hoc autē attendendū qͣꝫ frequēter dilecti recēſet vocabulū (quocūqꝫ ex myſterio) dilectꝰ meuscandidꝰ ⁊ rubicūdus. ⁊ talis eſt dilectusmeꝰ. ⁊ in pn̄ti. quē diligit aīa mea. magꝭcerte ẜmonis huiꝰ gratia. Nec mirū ſi frequentat̉ in ore qd̓ in corde feruet. Ideo etanimā cōmemorat. Nō enī verbo tm̄ diligit ſꝫ voto: nec ſolo actu ſꝫ magis affectu.Quid v̓o ſibi vult ꝙ aīaꝫ nō ſpm̄ dic̄? forte quia dilectū: quē adhuc querebat nondum habebat. Qui enī adheret deo: vnuſeſt ſpiritus. Et cur nuſqͣꝫ in toto hoc cantico ſpiritū noīat? Sꝫ aīa mealiquefacta