Sermo
quadā mentis quicte poteſt inueſtigari liberius. inueniri citiꝰ. ⁊ tutiꝰ teneri: forte ⁊diutius: ſi tamē poteſt diu morari in delicijs illis: que fere ſolēt ī ip̄is intercidi pͥncipijs. Nā ⁊ hoc velut inter ipſos amplexus elapſas ⁊ fugiētes inſectans delitiasdilectus rurſus anxiꝰ querit: ⁊ hoc ī lectulo: ſi ocio quodā ab occupatōibꝰ mēs tualibere fruat̉ libertate ⁊ ocio. Quid accommodatiꝰ ad vſum amoris? Et libertas illecebrā parit. In ocio ⁊ expedit̉ affectus⁊ nō paꝝ impendit̉ illi. Sic eſt. Quantofuerit expeditior animꝰ: tāto quidē impēſior erit in illud qd̓ amat. Uſu euenit: vtcū fuerimꝰ ocio redditi: tūc ſentiemꝰ acriorem morſum amoris diuini. Ecōtra inſenſibilē pene reddit affectū frequēs curamūdi. ⁊ quaſi callū quendā mēti obducitAnimū cura implicat quies explicat. Explicata deſideria in qͣ putas incremēta dilatant? Uides quāta bona cōtineant̉ ī lectulo. Quies libertas. illecebra. In lectulo enī quietis vota magis inardeſcūt. Locus accōmodatꝰ oblectamēto charitatisſpōſam ad querendū vrget ardentiꝰ Illicenī egrius caret dilecto: vbi poterat vberius frui. In lectulo (inqͥt) meo. ⁊ ꝑ noctes.Qui ꝑ noctes q̄rit nō videt̉ mihi tā aſpectus qͣꝫ amplexꝰ ſectari. Teneri magꝭ optat qͣꝫ intueri. Bona quidē viſio eſt. ſꝫ adheſio artior. Nā qui adheret deo vnꝰ ē ſpiritus. Melior tn̄ vtraqꝫ. Nā ꝯiuncte viciſſim incremētis ſe cumulāt gratiarum.Utrūqꝫ ſi te app̄henſurū nō arbitraris ſectare tu qd̓ ſpōſa ſectat̉. Amplexꝰ q̄redilecti: ignorātie tue nox: īmo noctes ignorātiaꝝ tuaꝝ ſerenā tibi viſionē adimit ſecretorum celeſtiū. Tu ſuauia ſequere. Querevt ꝑſentias illa ſi ſcire nō potes. Nox nonp̄ſcribit delicijs. nā ⁊ ip̄is aliquotiēs illuſtratur. Nox (inquit) illuminatō mea ī delicijs meis. In delicijs ait. nō in ſcientijsIta ⁊ tu: noctē ſi nō potes ſciētijs ꝑtēptailluminare delicijs. Quicqͥd hic videmꝑ ſpeculū ⁊ in enigmate totū in nocte eſt.Et in hac nocte poteſt Ieſus meꝰ magisdulci quodā affectu ſuauiter ſentiri qͣꝫ ſciri ad purū. Ideo ⁊ ſi nōdū ad cōtuitū admittit̉/ cōtactū tam ē ſectat̉ dilectū ī lectulo ⁊ ꝑ noctes querēs. Quid ſi ad cōuentionē dilecti ⁊ nox operat̉. Cooperat̉ plane⁊ accōmodate ſatis. Sicut in lectulo ſan
cte quietis accipies ociū/ ſic obliuionē q̄ndam intellige in nocte. Utrūqꝫ ſapiētie ⁊ꝯtemplatōis negocia oportunitatē miniſtrat. Nec Salomō vult te ſcribere ſapiētiā niſi in temꝑe ocij. Nec Paulꝰ in anteriora extendit̉ niſi pͥus eoꝝ que retro oblitus. Miraris ꝙ bona nox/ ⁊ dies malꝰ eſtDiē homīs (inquit ꝓpheta non ꝯcupiuiNeſcio quo pacto ſibi aduerſant̉/ ⁊ altertro ſe obſcurāt dies dn̄i ⁊ dies hoīs. Fquidē dum alter exorit̉/ alter recondit̉. Diem (inquit homīs nō cōcupiui / hoc ē. humanū fauorē hominū gloriā. ⁊ inter reliquos. īmo p̄ reliquis ſpectabilis videri.Recte hanc diē ꝓpheta adiurat/ q̄ perturbationis miniſtrat materiā. Melior ergohec nox die/ ſi quidē nox a ꝑturbatiōe abſcondit. dies exponit. Deniqꝫ pͥmi parentes noſtri/ ſtatim vt eoꝝ oculi in hāc aperti ſunt lucē: erubeſcētes ꝯfundebāt̉. Quāto feliciꝰ clauſa pͥus tenuere lumina/ ⁊ meliori comperta nocte: peccati rubiginē neſcientes. Ab inde ſūpſit h̓ malꝰ dies originē: qͥ noctem vicioꝝ denūciauit: illiciētesſpēs demōſtrauit/ oculo ꝯcupiſcētie ſollicitantē ingeſſit materiā. Heu me quō circūfulget dies iſta: quō affectū meum ad ſearripuit. qͣꝫ claro verſat̉ lumine ante mentis oculos. Et quidē ſatis importune ꝓcax ſimul ⁊ impudica. Nuſqͣꝫ fere declinādi nuſqͣꝫ deliteſcēdi copia. Nulle ſatis tute ſunt latebre. Ita vbiqꝫ erumpūt ⁊ emergunt in cogitatū cuncta q̄ ſpūm vl̓ turbētvel deturꝑet. ſiue diligēt̓ attrectata ſiue tacta leuiter. Licet enī animꝰ caſtigatiore repellat illa ꝓpoſito. ſolo tn̄ irruentiū cogitationū ſordidat̉ attactu. Qui tetigerit piceminquinabit̉ ab illa. Deniqꝫ ẜm legisſcita quarundā reꝝ tenuis etiā inqͥnat attactus. Nō imputant̉ cū violēter īportāt̉culpā nō inferūt tales cogitatos/ aliquaꝫtamē iniuriā irrogant affectate mūdicie.Quid cū ſe ꝯtēplati aīmo: corporee offendunt imagines? Forte carnalē appetituꝫnō ꝓuocant. ſꝫ tamē ſpiritualē tardāt ītultum. Alia turbāt. alia deturpant. alia tardant. hͦ eſt. lacerāt. alliciūt. illudūt. Nōnemelius hmōi aīmo obſcurari qͣꝫ illuſtrariceca obliuionis īuolui caligine qͣꝫ memoriter recenſeri? Bona ergo nox que prude xti obliuione diſſimulat om̄ia tꝑalia ad illum qui eternꝰ eſt querēdū tꝑs expedies: