Gilberti ſermonū ſuꝑ Cantica canticorum liber incipit feliciter.Sermo PrimusArii ſuntamantiū affectꝰ: qͥacaſus varij. ⁊ iō ſpōſe v̓ba aliquotiensinterrupta vidēturſic̄ ipſa dilecto ſuo:vel ex voto fruit̉: vl̓p̄ter votū fraudat̉:nūc vt ſuꝑ mōtes reuertat̉ inuitat: nūc inlectulo q̄rit elapſum. Quā aſſignabis cōſequentie ſeriē? Que docebit̉ ordinis rōꝫNō videt̉ ratio ſꝫ interruptio. Uota amoris nō vniformia. Ideo ſermo ſerie nō tenet̉. Affectꝰ in amore loquit̉: ⁊ v̓ba interrumpit. qꝛ nec ipſe ſibi ſemꝑ in vno ſtatucoheret: iure ⁊ ipſe ſpōſus hinnulo cōꝑat̉ſic fallēs: ⁊ ſic fugiēs dilectam. Uarietashec nec ꝯſequentia nec rōne caret. Uerbatā ſubito cōmutata cōtinuationē ſeruant:dū affectuū ordini ſeruiūt. Uidete iam q̄ſit in hac varietate ſeries ꝯtinuatōis. Elapſus erat dilectꝰ ſuꝑ mōtes: quaſi hinnulus vagꝰ ⁊ volitās: ⁊ ipſa ad ſe relapſa demontibꝰ illis in qͥbꝰ mirabiliter illuminata erat ⁊ illuſtrata viſione dilecti. De mōtibꝰ (inqͣꝫ) illis ad cōuallē lachrymaꝝ ad lectum doloris relapſa: ad lectū ⁊ ad noctēde montibꝰ luminoſis. Quid niſi recedatipſa vbi ſic recedit dilectꝰ ſuus? Ipſe enīſponſe ſue ſalꝰ ⁊ illuminatio. Ideo recedēte ipſo: illa recedit ad lectulū infirmitatis⁊ ignorātie noctē. Iā verſatur ſuꝑ ſtratūinfirmitatis ſue. Suꝑ hūc tamē ſtratummemorat̉ dilecti: ⁊ iā nō in matutinis: ſꝫin nocte meditat̉ in ipſo: querēs quē diligit anima ſua. Nō pigre agit in hoc lectoad quē relapſa eſt. Nō laſciuit/ nō delectatur in lecto cōcupiſcētie: ſꝫ magis reluctatur: memorata dilecti ſoliꝰ: nō obnoxia infirmitati: ſed charitati. Sic interp̄tat̉ cuiſic videt̉. Ego tn̄ nō hic accipio lectū doloris: niſi forte doloris illiꝰ quē amor parturit de abſente ſponſo: delitiari videt̉ velle magis qͣꝫ ſanari/ ⁊ amicū queſiſſe: nonmedicū. Iuxta hūc ſenſum ſic cōtinuarepoteſtis. De mōtibꝰ ſe raptimꝯtulerat adlectulū ſpōſe: vbi illa exercitata ⁊ deficiēslibertate delectatiōis obdormiuit: exhau

ſta īter amplexꝰ dilecti. Oblectata obdormiuit ſomnū dulcē: ſed exꝑgefacta nō inuenit illū hec mulier delitiaꝝ in manibusſuis. Gaudia itaqꝫ illa gaudia ineffabiliaſilentio tranſiēs: in hanc tn̄ vocē erumpitIn lectulo meo ꝑ noctes queſiui quē diligit anima mea: Pro ꝯtinuatiōe nunc iſtaſufficiāt. ¶ Iā verba ſingula ꝯſideremus BIn lectulo meo ꝑ noctes queſiui quē diligit anima mea. Dulce ſatis eſt te bone Ieiū querere: dulciꝰ tenere. In vno pius labor/ in altero ꝑfecta leticia. Dulcis itaqꝫ ēattrectatio tui. Nā ⁊ ipſe tactus fructu nōcaret. Mulier illa euāgelica felici furto attigit fimbriā Ieſu ⁊ ſtatim ſtetit ī illa fluxus ſanguinis fluxus carnalis illecebre:carnalis delectationis ⁊ cure / ⁊ reſtricta ⁊deſiccata ſunt q̄ pͥus in illa fluida erant/ ⁊totū hoc ꝯtigit ex cōtactu fimbrie. Quidſi caput ip̄m amplexari ꝯtigiſſet? Nō modo ſtaret ⁊ exiccaret̉ ſanguinis fluxus: ſedenī manaret impetꝰ fluminis illiꝰ qui letificat ciuitatē dei. Bonꝰ gͦ tactus: ſꝫ attrectatio melior. In turba; in populo: vix tāgitur Ieſus. Ideo ſpōſa q̄ nō tm̄ tangereſꝫ amplexari ⁊ attrectare verbuꝫ vite deſiderat: deuitans publicū ſecretū elegit/ ſecretū ⁊ lectuli ⁊ noctis. Bonū opus vl̓ q̄rere Ieſum/ vel tenere: ſed oportunitas etloci ⁊ tꝑis huic adhibēda eſt operi/ ⁊ quemaior ⁊ accōmodatior ad vſum amoris:qͣꝫ lectuli ⁊ noctis oportunitas? Niſi quieta mente queri nō poteſt delectatio ſapīenec intranqͥllus in illā aſpectꝰ dirigit̉. Nihil inquinatū incurrit in illā: nec impacatū quidē. Illa ꝟo in animū quietū ⁊ puꝝvltro incurrere ſolet. ⁊ gratis influere. Inpace enī factꝰ eſt locus eiꝰ: ⁊ habitatio eiꝰin ſyon. hoc eſt. in ſpeculatiōe. Pax p̄ponitur qͣſi p̄paratio quedaꝫ ſpeculationis.Oculꝰ turbatꝰ vel ira vel cura: quō luceꝫillam inacceſſam ītuebit̉? que niſi ſerenisnō attingit̉ mentibꝰ: nec illis tn̄ ſemꝑ adlibitū. Quid (inquies) paci ad lectulum? Cmultū plane. ẜm hūc modū: ꝙ ſicut in lectulo: ſic in pace dormit̉ ⁊ quieſcit̉. In pace (inquit) in idip̄m dormiā ⁊ requieſcamQuid ni libēter reqͥeſcat aīa ſancta vbi locus eſt dilecti. In pace enī locꝰ eiꝰ. Ideohunc tibi locū pͥmo acquire: vt in eo quēdiligit anima tua vel allapſum teneas vl̓elapſum reqͥras. In lectulo enī et ſecreta