Sermo

Neqꝫ id dubiuꝫ. nempe mox eū reuocarevidet̉. ⁊ quaſi poſt tergū clamare. reuertere. inquiens. dilecte mi. Un̄ adducimurnō aliud ſane cōijcere niſi ꝙ finitis v̓bisſuis. iteꝝ ſuo more ſe abſentauerit: ⁊ illa remanſerit nihilominꝰ de eo loquēs: qͥ nūqͣꝫ abſens eſt ſibi. Ita eſt. in ore retinuit qͥnunqͣꝫ recedit a corde. quod de ore exit: decorde venit. ⁊ ex abūdantia cordis os loquitur. Ergo loquit̉ de dilecto vt vere dilecta ⁊ ꝟe diligenda. qm̄ diligit multum.Querimꝰ cū quornā de qͦ nouimꝰ. ⁊ nonoccurrit niſi forte cū adoleſcētuliſ. q̄ a matre abeſſe nō poſſūt niſi diſceſſerit ſpōſusſed meliꝰ (vt opinor) ſentimꝰ: ſecū potiꝰ etnō cū altero ſic locutā: p̄ſertim ꝙ trūcata⁊ minus cōtinens inueniat̉ ipſa locutio.inſufficiēs plane ad dandā intelligentiaꝫauditori. ob quā vel maxime inuicē loquimur. Dilectꝰ meꝰ mihi (inqͥt) ⁊ ego illi. Nōplus. Pēdet orō. Immo nō pēdet ſed deficit. Suſpēditur auditor nec erudit̉: ſederigit̉. Quid eſt hͦ ꝙ dicit. ille mihi. et egoilli. Neſcimus qͥd loquit̉. qꝛ nō ſentimusqͦd ſentit. O ſancta aīa qͥd tuꝰ ille tibi. qͥdtu illi? Que nā queſo hec inter vos tam familiariter fauorabiliterqꝫ diſcurrēs exhibitio ⁊ redibitio? Tibi ille. tuqꝫ viciſſimilli. Sed qͥd? Idip̄m ei tu. quod tibi ille.an aliud? Si nobis. ſi ad noſtrā loquerꝭintelligentiam: euidēter qd̓ ſentis edicitoQuouſqꝫ aīas nr̄as tollis? An ẜm ꝓphetam ſecretū tuū tibi. Ita eſt. affectus locutus eſt: nō intellectꝰ. ⁊ ideo non ad intellectum. Ad qͥd gͦ? Ad nihil niſi ꝙ mirabilit̓delectata ⁊ affecta vehemēter: ad deſideratos affatꝰ finē illo faciēte nec tacere omnino quiuit. nec tn̄ qd̓ ſenſit expͥmere. Neqꝫenī vt expͥmeret ſic locuta eſt: ſed ne tacerꝫEx abundātia cordis os locutū eſt. ſꝫ nōꝓ abundātia. Habēt ſuas voces affectusꝑ quas ſe etiā cū nolūt ꝓdunt. timor (vbicauſa) meticuloſas. dolor gemebundas.amor iocūdas. Nūqͥd dolentiū planctꝰ:merentiū ve ſingultꝰ vel gemitus: ꝑcuſſoruꝫ itēqꝫ pauentiū ſubitas ⁊ efferatas clamitationes. ſeu etiā ſaturatorū ructꝰ: autvſus creat. aut rō excitat. aut deliberatioordinat. aut p̄meditatio format? Eiuſmodicertū eſt nō nutu ꝓdire animi. ſed erumpere motu. ſic flagrās ac vehemēs amorp̄ſertim diuinꝰ. cū ſe intra ſe cohibere non

valet ⁊ nō attendit qͦ ordine. qua lege. quave ſerie ſeu paucitate ꝟboꝝ ebulliat: dummodo ex hͦ nullū ſui ſentiat detrimentumInterdū nec v̓ba reqͥrit. interdū nec voces om̄ino vllas: ſolis ad hoc ꝯtentus ſuſpirijs. In̄ eſt ꝙ ſpōſa ſctō amore flagrāsidqꝫ incredibili mō ſane ꝓ captāda quātulacūqꝫ euaporatiōe ardoris quē patit̉.nō cōſiderat qͥd qualiter eloquat̉. ſꝫ qͥcqͥdin buccā venerit amore vrgēte nō enuciatſed eructuat. Quid ni eructet ſic refecta etſic repleta? ¶ Reuolue textū epytalamij hꝰ 4ab ip̄o exordio vſqꝫ huc. ⁊ vide ſi tanta.piam illi quāta hac vice incūctis viſitaonibꝰ ⁊ allocutionibꝰ ſpōſi copia eiꝰ īdulta fuerit. ⁊ ſi vnqͣꝫ ex ore ip̄iꝰ nō modo taꝫmultos: ſꝫ et tali iocūdos ſermones accepit. Que gͦ repleuerat in bonis deſideriuꝫſuū. quid mīꝝ ſi ructū potiꝰ qͣꝫ v̓bū fecit:Et ſi verbū feciſſe tibi videt̉. eructatū puta: ⁊ nō ſub ordinatū aut p̄ordinatū. Necenī ſponſa rapinā arbitrat̉ ſibi aptare ꝓphete dictū. Eructauit cor meū v̓buꝫ bonum. qͥppe eodē repleta ſpū. Dilectꝰ meꝰmihi: ⁊ ego illi. Nihil cōſequētie hꝫ: deeſtoratiōi. Quid inde? Ructꝰ eſt. Quid tu īructu queris orationū iuncturas: ſolēniadictionū? Quas tu tuo ructui leges īpones vel regulas? Nō recipit tuā moderationē: nō a te cōpoſitiōem expectat. nō cōmoditatē. nō oportunitatē reqͥrit. ꝑ ſe ex ītimis nō modo cū nō vis: ſed ⁊ cū neſciserumpit euulſus potiꝰ qͣꝫ emiſſus. Tamēodorē portat ructꝰ qn̄qꝫ bonū qn̄qꝑ vaſoꝝ ē quibꝰ aſcēdit ꝯtrarijs qͣliDeniqꝫ bonꝰ homo d̓ bono theſauro ſuoꝓfert bonū. ⁊ malꝰ malū. Bonū dn̄i vasſpōſa mei. ⁊ bonꝰ mihi odor ex illa. Gratias ago tibi dn̄e ih̓u qͥ me digͣtꝰ es admittere ſaltē ad odorandū. Ita dn̄e: nam ⁊ catelli edūt de micis que cadūt de mēſa dominoꝝ ſuoꝝ. Mihi fateor bn̄ redoletru/ Qctus dilecte tue: ⁊ de plenitudine eiꝰ qͣmodicū qͥd gratāter accipio. Memoabundātie ſuauitatis tue eructat mihi: etneſcio qͥd ineffabile ſue dignatōis ⁊ amoris odoratꝰ ſum in voce iſta. Dilectꝰ meꝰmihi ⁊ ego illi. Ip̄a (vt dignū eſt/ epulet̉ ⁊exultet in cōſpectu tuo: ⁊ delectet̉ ī leticiaUerūtamē ſic tibi excedat vt ſobria ſit nobis. Ip̄a gͦ repleat̉ in bonis domꝰ tue: ettorrente voluptatis tue potetur. ſed queſo