LXVII
ꝑueniat ad me paupereꝫ vel tenuis odoreructāte illa cuꝫ ſatiata fuerit. Bene mihieructauit moyſes ⁊ bonus odor in ructueiꝰ creātis potētie. In pͥncipio (inqͥt) creauit deus celū ⁊ terra. Bn̄ Iſaias. nā ſuauiſſimū redimētis miſericordie odorē dedit. ita eructuās. Tradidit in mortē aīaꝫſuā ⁊ cū ſceleratis reputatꝰ eſt. ⁊ ip̄e peccata multoꝝ tulit: ⁊ ꝓ trāſgreſſoribꝰ rogauitvt nō perirēt. Quid eque miſericordiā redolet. Bonꝰ qͦꝫ ex ore Hieremie ructus.bonꝰ ex Dauid: qͥ ait. Eructauit cor meūverbū bonū. Repleti ſunt ſpūſctō: ⁊ eructantes oīa impleuerūt bonitate. RuctuꝫHieremie reqͥritis. Nō ſum oblitꝰ. iā parabam illū. Bonū eſt p̄ſtolari cū ſilentioſalutare dn̄i. Eiꝰ eſt (niſi fallor) admouere naribꝰ balſamū. vincit ſuauitas remunerātis iuſticie quā importat. Patiēteꝫ ꝓiuſticia vult me expectare mercedē in poſteꝝ nō reciꝑe in pn̄ti qd̓ iuſticie merces:ſalutare nō ſeculi: ſꝫ dn̄i ſit. Si morā fecerit (inqͥt) expecta eū. ⁊ ne murmuraueris.qm̄ bonū eſt cū ſilētio expectare. Ergo faciam qd̓ hortat̉. expectabo dn̄m ſaluatorem meū. Sꝫ pctōr ſum ⁊ adhuc grādismihi reſtat via. qꝛ lōge a peccatoribꝰ ſalꝰ.Nō murmurabo tn̄. in odore vel dolore īterim ꝯſolabor me. Letabit̉ iuſtꝰ in dn̄o.guſtu experiēs quod ego ſentio odoratu.Quē ſpectat iuſtꝰ: peccator expectat. ⁊ expectatio odoratio eſt. Nā expectatio (aitcreature reuelatōem filiorum dei expectatPorro ſpectare guſtare eſt ⁊ videre quoniam ſuauis eſt dn̄s. An potiꝰ iuſtus qui expectat ⁊ qͥ iā tenet beatꝰ; Deniqꝫ expectatio iuſtoꝝ leticia. Nā peccator nihil expectat. Et inde peccator: ꝙ bonis pn̄tibusnō modo detētus: ſꝫ ⁊ ꝯtētus: nihil ī futurum expectat: ſurdꝰ ad vocē illā. Expectame dic̄ dn̄s in die reſurrectōnis mee in futuꝝ. Et ideo iuſtꝰ erat ſymeon. quia expectabat ⁊ odorabat iā xp̄um in ſpū. qꝛ necdū in carne adorabat. Et beatꝰ in expectatione ſua: qꝛ ꝑ odorē expectatiōis ꝑuenitad guſtū ꝯtemplatōis. Deniqꝫ ait. ⁊ viderunt oculi mei ſalutare tuū. Iuſtus quoqꝫ abraā qͥ ⁊ ip̄e expectauit. vt videret diēdn̄i. ⁊ nō eſt ꝯfuſus ab expectatōe ſua. nāvidit ⁊ gauiſus eſt. Iuſti apl̓i cum audiebant. ⁊ vos ſil̓es hoībꝰ expectantibꝰ dn̄mS ſuū. Quid ni iuſtꝰ ⁊ dauid qn̄ aiebat. Ex
pectans expectaui dn̄m? Ip̄e eſt quartusde numero p̄noīatoꝝ ructatoꝝ meoꝝ quēpene p̄terierā. Nō expedit qͥdē. Iſte os ſuum aperuit ⁊ attraxit ſpm̄. ⁊ ſaturatꝰ nonmō eructauit: ſꝫ ⁊ cātauit. Ih̓u bone qͣntam meis naribꝰ ⁊ auribꝰ iſte infudit ſuauitatē in ructu ⁊ cātū ſuo de oleo leticie qͦvnxit te deꝰ deꝰ tuꝰ p̄ ꝯſortibꝰ tuis ex mirra ⁊ gutta ⁊ caſſia a veſtimētis tuis a domibꝰ eburneis: ex quibꝰ delectauerūt te filie regū in honore tuo. Utinā me digneris in occurſu tāti vatis ⁊ amici tui in dieſolēnitatꝭ ⁊ leticie: qn̄ egredit̉ de thalamoſua epythalamiū ſuū canēs ī pſalterio iocundo cū cythara: affluēs delicijs: reſperſus ⁊ reſpergēs vniuerſa iſtiuſmodi puluere pigmētario. In illa die vel potiꝰ in illa hora. nā hora eſt. ſi qn̄ eſt. ⁊ fortaſſis nehora quidē: ſed hore dimidiū. iuxta illudſcripture. factū eſt ſilentiuꝫ in celo qͣſi media hora. gͦ ī illa hora replebit̉ gaudio osmeū ⁊ lingua mea exultatōe. duꝫ ſingl̓osnō dico pſalmos: ſed verſus ſingulos ſentiam ructꝰ ⁊ quidē odoriferos ſuꝑ omniaaromata. Quid Ioh̓is ructu fragrantiꝰ.qͥ verbi mihi redolet eternitatē. generatōꝫdiuinitateꝫ? Quid de Pauli ructibꝰ loqͣr:quāta orbeꝫ ſuauitate repleuerit? Deniqꝫxp̄i bonus odor erat in om̄i loco. v̓ba certe ineffabilia ⁊ ſi nō ꝓfert vt audiā. offerttn̄ vt cupiā ⁊ libeat odorare que audire n̄licet. Neſcio enī quo pacto. que plꝰ latentplꝰ placēt. ⁊ auidiꝰ inhiamꝰ negatꝭ ¶ Sꝫ Tiam aduerte apud ſpōſam ſil̓em rē quo īſtar Pauli in pn̄ti capl̓o: ⁊ ſecretū nō aꝑitnec p̄terit tn̄ intactū: aliqͥd qͣſi olfactui noſtro indulgēs. qd̓ guſtui forte interim nōcōpetere iudicarit: ſiue ꝓpter indignitatēnr̄am: ſiue ꝓpter incapacitatē. Dilectꝰ meus mihi ⁊ ego illi. Qd̓ nō eſt dubiū: duoꝝquidē hͦ loco amor mutuꝰ flagrat. ſꝫ ī amore ſūma vniꝰ ꝓfecto felicitas. alteriꝰ miradigͣtio. Neqꝫ eī int̓ pares eſt ꝯſenſio ſeu cōplexio hec. Ceterū qͥd iſta ex hac p̄rogatiua amoris gl̓iet̉ impēſum ſibi repēſumqꝫviciſſim a ſe. qͥs ſe liquido noſſe p̄ſumat.niſi qͥ p̄cipua puritate mentis ⁊ corporisſanctitate in ſemetip̄o meruerit tale aliqͥdexꝑiri? Res eſt in affectibꝰ. nec rōne ad eāꝑtingit̉: ſed ꝯformitate. qͣꝫ pauci vero quidicāt. Nos aūt reuelata facie ſpeculantesgl̓iam dn̄i: in eandē imaginē tranſforma-