L E

initiū quidē ꝓfectūqꝫ vitā qͦꝫ pn̄tē exꝑiridiuina poſſe gr̄a nō negamꝰ. ſꝫ plane ꝯſūmatiōꝫ defendimꝰ future felicitati. Quōergo iubēda fuit q̄ implēda nullo mō eratAut ſi placet tibi magis de affectuali datum fuiſſe mandatū. nō inde ꝯtendo: dūmodo acquieſcas ⁊ tu mihi ꝙ mīme ī vita iſta ab aliquo hoīum poſſit vel poteritadimpleri. Quis enī ſibi arrogare id audeat qd̓ ſe Paulꝰ ip̄e fatet̉ nō cōp̄hēdiſſeꝫ̉Nec latuit p̄ceptorē. p̄cepti pōdus hoīmexcedere vires. ſꝫ iudicauit vtile ex hͦ ipſoſue illos inſufficiētie admoneri. ⁊ vt ſcirētſane ad quē iuſticie finē niti ꝓ viribꝰ oporteret. Ergo mādando impoſſibilia. nō p̄uaricatores hoīes fecit. ſed hūiles. vt omne os obſtruat̉. ⁊ ſubditꝰ fiat om̄is mundus deo. qꝛ ex oꝑbꝰ legis nō iuſtificabit̉om̄iſ caro corā illo. Accipiētes qͥppe mādatū ⁊ ſentiētes defectū clamabimꝰ in celum ⁊ miſerebit̉ noſtri deꝰ. ⁊ ſciemꝰ in illadie. quia nō ex oꝑbꝰ iuſticie q̄ fecimꝰ nosſꝫ ẜm ſuam miſericordiā ſaluos nos fecitAtqꝫ hͦ dixerim. ſiquidē cōſenſerimꝰ affectualē legē fuiſſe mandatā. Sꝫ actuali iopotius ꝯuenire inde vl̓ maxime apparere videt̉ ꝙ cū dixiſſet dn̄s. diligite inimicos veſtros. mox de oꝑbꝰ infert. benefacite his qͥ oderūt vos. Item ſcriptura. Sieſurierit inimicꝰ tuꝰ: ciba illū. ſi ſitit: potūda illi. ⁊ hic de actu habes non de affectuSꝫ audi itē dn̄m etiā de ſui dilectōe mādantē. Si diligitis me (inqͥt) ſermonesmeos ſeruate. Atqꝫ hic quoqꝫ ad oꝑa mittimur ꝑ iniunctā obſeruantiā mādatorūSuꝑuacue aūt de oꝑe monuiſſet: ſi ī affectione iā fuiſſet dilectio. Sic te gͦ neceſſeeſt ⁊ illud acciꝑe ꝙ iuberꝭ diligere ꝓximūtuū ſicut teip̄m. ⁊ ſi nō ita aꝑte expreſſumſit. An nō deniqꝫ ſatis tibi eſſe iudices adimplendū iſtud de ꝓximi dilectōe mandatum: ſi id ꝑfecte obſerues in qͦ om̄i homini recte de lege nature p̄ſcribit̉. qd̓ tibi nōvis fieri: alij ne feceris. Et itē illud. q̄cūqꝫvultis vt faciāt vobis hoīes: ⁊ vos facite illis. Neqꝫ hoc dico vt ſine affectōne ſimus ⁊ corde arido ſolas moueamus manus ad oꝑa. Legi inter alia q̄ ſcribit apoſtolus magna ⁊ grauia hoīm mala. hͦ qͦꝫad numeratū .ſ. ſine affectione. Sꝫ eſt affectio quā caro gignit. ⁊ eſt quā rō gignit⁊ eſt quā ratio regit. ⁊ ē qua cōdit ſapiētia

Prima eſt quā apoſtolꝰ legi dei dicit noneſſe ſubiectā: nec eſſe poſſe. Secūda quaꝫꝑhibet e regione ꝯſentientē legi dei. qͦniaꝫbona eſt. Nec dubiū diſtare inter ſe ꝯtentioſam ⁊ cōſentaneā. Longe ꝟo tertia abvtraqꝫ diſtat. que ⁊ guſtat ⁊ ſapit qͦniā ſuauis eſt dn̄s. pͥmā eliminās. ſecundaꝫ remunerās. Nā pͥma quidē dulcis: ſed turpis. ſecūda ſicca: ſꝫ fortis. vltima pinguiſ⁊ ſuauis eſt. Igit̉ ꝑ ſecundā oꝑa fiunt: etin ip̄a charitas ſedet. nō illa affectualis q̄ſale ſapiētie cōdita pinguiſcēs: magnammēti īportat multitudinē dulcedinis domini: ſꝫ quedā potiꝰ actualis: q̄ ⁊ ſi nōdūdulci illo amore ſuauiter reficit: amore tn̄amoris ipſiꝰ vehemēter accēdit. Nō diligamus (ait) verbo neqꝫ lingua: ſꝫ oꝑe ⁊ veritate. Uides quomō caute mediꝰ inceditinter vicioſum atqꝫ affectuoſum amoremab vtroqꝫ parit̓ hāc diſtinguēs actualē ⁊ſalutiferā charitatē? Nec lingue mētiētisin hac dilectiōe recipit fictū. nec rurſū afficientis exigit ſapiētie guſtū. Oꝑe (inqͥt)diligamus ⁊ veritate: ꝙ videlicet moueamur ad bn̄ operandū. magis quodā viuide veritatis impulſu qͣꝫ ſapide illiꝰ charitatis affectu. Ordinauit in me charitateꝫQuā putas haꝝ? Utramqꝫ: ſꝫ ordine oppoſito. Nā actualis inferiora prefert. affectualis ſuꝑiora. Etenī in bn̄ affecta mētenō dubiū. (verbi cauſa) qͥn dilectōni hoīsdei dilectio p̄ponat̉. ⁊ in hoībꝰ ip̄is ꝑfectiores infirmioribꝰ. celū terre. eternitas tꝑi.anima carni. Attamē in bn̄ ordinata actione ſepe aut etiā ſemꝑ ordo oppoſitꝰ inuenitur. Nā ⁊ circa ꝓximi curā ⁊ plus vrgemur ⁊ pluries occupamur. ⁊ infirmioribꝰfratribꝰ diligētiori ſedulitate aſſiſtimus ⁊paci terre magis qͣꝫ celi gl̓ie iure humanitatis ⁊ ip̄a neceſſitate intendimꝰ. ⁊ tꝑaliūinquietudine curaꝝ vix aliquid ſentire deeternis ꝑmittimur. ⁊ languoribꝰ nr̄i corporis poſtpoſita aīe cura pene ꝯtinue inſeruimus. ⁊ ip̄is deniqꝫ infirmioribꝰ mēbris noſtris abūdantiorē honoreꝫ. iuxtaſnīam apoſtoli. circūdamꝰ. ꝑ hͦ qd̓ammodo faciētes v̓bū dn̄i de quo habes. Erūtnouiſſimi pͥmi: ⁊ primi nouiſſimi. Orantem deniqꝫ hoīem cū deo loqui qͥs dubitet. Quotiens tamē inde charitate iubente abducimur ⁊ auellimur ꝓpter eos qͥ noſtra indigēt oꝑa vel loquela? Quotiens