Sermo

id etiā diligendū ampliꝰ erit. cū ſepe qd̓ pͥus eſt ad ſollicitudinē: minꝰ ſit ad vtilitatem. ac ꝑ hoc minꝰ eſſe oporteat ⁊ in affectu. Frequēter ꝓinde qd̓ ꝓ iniūcto p̄ponitur: de iudicio poſt habet̉. ⁊ qd̓ veritas iudicat p̄ponendū: id cariꝰ amplectendumordo poſtulat charitatis. Nōne (vbi gr̄a.ex iniuncto incūbit mihi cura oīm veſtꝝIam qͥcqͥd huic forte p̄tulero oꝑi: ꝙ minus ip̄i inuigilē: digne ⁊ vtiliter ꝓ viribꝰexequendo: ⁊ ſi ex charitate fortaſſis id facere videar. ordinis tn̄ rō nō ꝯſentit. Ꝙſi an̄ om̄ia quidē vt debeo huic intēdo cure. nō aūt magis ad maiora. gaudio d̓i lucra q̄ ꝑ alteꝝ fieri forte cōpereo: ptꝫ me ordinē charitatis ex ꝑte tenere. ex ꝑte neqͣqͣꝫ.Si vero me ⁊ ad id ampliꝰ qd̓ ſpecialiusincūbit ſollicitū: ⁊ nihilominꝰ ad illd̓ qd̓maius eſt magꝭ affectū exhibeā: vtrobiqꝫꝓfecto inuenior charitatis ordinē aſſecutus: ⁊ nō eſt cur dicere nō poſſim ⁊ ip̄e: qͥaX ordinauit ī me charitatē. ¶ Si aūt dicasdifficile quēqͣꝫ plꝰ alieno gaudere magnobono. qͣꝫ ꝓprio paruo. aduertes certe vl̓ exhoc excellentiā gr̄e apud ſpōſam: ⁊ qͦniaꝫnō cuilibet aīe dicere ſit. qꝛ ordinauit ī mecharitatē. Quare facies deciderūt quorūdam veſtꝝ mō ad hūc ſermonē? Nam alta ſuſpiria teſtant̉ triſticiam animoꝝ conſciētiaꝝqꝫ deiectōnē. Nimiꝝ metiētes noſmetip̄os nobis ſentimꝰ aliqͥ vr̄m ꝓnre īꝑfectionis experiētia qͣꝫ rara v̓tus ſiti aliene nō inuidere v̓tuti. nedū gaudere ad illam: nēdū etiā tāto plꝰ qͣꝫ ad ꝓpriā quēqꝫgratulari: quāto ſe ꝑpenderit in v̓tute ſuperatū. Adhuc modicū lumē in nobis ēfrēs qͦtqͦt de nobis ita ſentimꝰ. Ambulemus dū lucē habemꝰ ne tenebre nos cōp̄hendāt. Ambulare ꝓficere ē. Ambulabatapl̓us qͥ dicebat. Nō arbitror me cōp̄hēdiſſe. Et addit. Unū aūt que retro ſūt obliuiſcēs: ad ea q̄ an̄ ſunt me extēdo. Quideſt vnū aūt? Unū aūt (inqͥt) quaſi remanſit mihi ad remediū. ad ſpem. ad ꝯſolatōꝫQd̓ illud? Que retro ſunt videlicet obliuiſcēs ad ea que ante ſūt me extēdo. Magna fiducia ꝙ magnū electōis vas perfectū abnuēs ꝓfectu fatet̉. Ergo nō ambulantē ſꝫ ſedentē a mortis tenebris ꝯp̄hēdiꝑiculū eſt. Et qͥs ſedēs niſi qͥ nō curat ꝓficere? Id caueto ⁊ ſi morte p̄occupatꝰ fueris: in refrigerio eris. Dices deo. Imꝑfe

ctum meū viderūt oculi tui: ⁊ ī libro tuo..nihilominꝰ (inqͥt) om̄s ſcribent̉. Qui omnes? ꝓfecto qͥ in deſiderio ꝓficiēdi inueniunt̉. Sequit̉ enī. Dies formabunt̉: ⁊ nemo in eis. ſubaudis. ꝑibit. Dies ꝓficientes intellige. qͥ ſi morte p̄occupati fuerintī eo qd̓ eis deeſt ꝑficiēdi ſunt. Formabūtur ⁊ nemo in eis informis relinquit̉. Et ꝟquō (ais) ego ꝓficere poſſum qui fratri ꝓficiēti inuideo? Si doles ꝙ inuides: ſentis ſꝫ nō ꝯſentis. Paſſio eſt qn̄qꝫ ſanāda:nō actio ꝯdemnāda. Tm̄ nō illic reſideaſiniquitatē meditās incubili tuo. qualitervidelicet foueas morbū. ſatiſfacias peſti:ꝑſequaris inſontē: bn̄ ab illo geſta calumniādo. depͥmendo. ꝑuertēdo atqꝫ impediendo gerēda. Alioqͥn nō nocet ambulāti⁊ extēdenti ſe ad meliora qd̓ iā nō ip̄e oꝑatur. ſꝫ qd̓ habitat in eo pctm̄. Nō eſt gͦ dānatio illi qͥ nō dat mēbra ſua arma iniqͥtati. nō līguā ad detrahendū. nō quicqͣꝫ reliqui corꝑis ad ledendū nocēdū ve aliquomodo. magis aūt ꝯfundit̉ ſic ſe eſſe maleaffectū. ⁊ inolitū ex lōgo viciū ꝯfitēdo. flēdo. orādo conat̉ expellere: ⁊ cū nō p̄ualet.mitior inde ad om̄es: atqꝫ apud ſe humilior inuenit̉. Quis ſane ſapiēs hoīem dānet qͥ a dn̄o didicit mitis eſſe ⁊ humil̓ corde? Abſit vt inueniat̉ expers ſalutꝭ imitator ſaluatoris ſpōſi eccl̓ie dn̄i noſtri. qͥ eſtſuꝑ om̄ia deꝰ bn̄dictꝰ in ſecula Amen.¶¶ Sermo. l.Os forſitan exhectatꝭ tractari ſequētia: explicituꝫ putātes verſiculū qͥ nouiſſime tractabat̉. Ueꝝ ego aliud molior. Habeo enī qd̓ adhuc vobis apponā de fragmētis heſterni ꝯuiuij: que mihi collegerāne perirēt. Peribūt aūt ſi nulli appoſueroNā ſi voluero ea habere ſolꝰ: ipſe peribo.Noloꝓinde veſtrā illis quā bn̄ noui fraudare ingluuiē. p̄ſertim cuꝫ ſint de ferculocharitatis eo dulcia qͦ ſubtilia. eo ſapidaquo minuta: Alioqͥn ꝯtra caritatē eſt valde nimis de ip̄a charitate fraudare. Itaqꝫ hic ſum. Ordinauit in me charitatem.Eſt charitas ī actu. eſt ⁊ ī affectu. Et de illa quidē q̄ oꝑis eſt. puto eſſe datā legē hominibꝰ. mādatūqꝫ formatū. Nā ī affectuquis ita habeat vt mādat̉? Ergo illa madat̉ ad meritū: iſta in p̄miū datur. Cuius