XLVIII.

Sicut malꝰ inter ligna ſiluaꝝ. ſic dilectꝰmeꝰ inter filios. Una inter ligna ſiluarūdn̄s Ih̓s arbor: faciēs fructū. ẜm hoīemſane ⁊ ſi p̄latꝰ hoībꝰ. ſed ab angelis minoratus. Miro etenī modo ⁊ angelis ſeſe factus caro ſubiecit: ⁊ angelos ſibi manenſdeꝰ ſubiectos retinuit. Deniqꝫ videbitis(inquit) angelos aſcēdentes ⁊ deſcēdētesſuꝑ filiū homīs. ꝙ in vno eodēqꝫ homīexp̄o ieſu ⁊ infirmitatē foueant ⁊ ſtupeantmaieſtatē. Quia gͦ ſponſe id dulcius ꝙ ſeimminuit ſapit: libētius attollit gratiamq̄fert miſericordiā: ſtupet dignatiōeꝫ. Libuit ꝓinde hoīem inter hoīnes admirarinō inter angelos deū: tanqͣꝫ malus inter ligna excellit ſiluaꝝ ⁊ nō plane īter ortoruꝫplantaria. Nec putat minui laudes. vbide ꝯſideratione infirmitatis pietatis bonitas exaltat̉. Quo enī iuxta aliqͥd a laudibus temꝑat: eo item iuxta aliqͥd magislaudat minus ꝓſequēs gloriā dignitatisvt gratia dignatōis emineat. Sicut ergoapoſtolꝰ qd̓ ſtultū ⁊ infirmū eſt dei: ſapiētius fortiuſqꝫ dicit eſſe homībꝰ. ſꝫ non angelis. ⁊ ſicut ꝓph̓a ſpecioſum p̄dicat forma p̄ filijs hominū. ⁊ nō p̄ angeliſ. ſic iſtacerte in eodē ſpū loquens ſub typo fructifere arboris ſilueſtriūqꝫ lignorū hoc locoefferre voluit hominē deū ſuꝑ omnē gratiam hoīm. nō aūt ſuꝑ excellentiā angl̓orum. Sic̄ malꝰ inter ligna ſiluaꝝ ſic dilectus meꝰ inter filios. Et bn̄ inter filios.qꝛ cuꝫ eſſet vnicus pr̄is ſui multos illi etabſqꝫ inuidia filios acqͥrere ſtuduit: quoſnō ꝯfundit̉ vocare fratres. vt ſit ip̄e pͥmogenitꝰ in multis fratribꝰ. Iure aūt p̄ponitur vniuerſis adoptatis ꝑ gr̄am is qͥ pernaturā filiꝰ eſt. Sic̄ malꝰ inter ligna ſiluaꝝ: ſic dilectꝰ meꝰ inter filios. Merito ſicut malꝰ. qͥ inſtar fructifere arboris ⁊ vmbraꝫ refrigerij habet ⁊ fert fructū optimūAn nō vere fructifeꝝ lignū cuiꝰ flores fructus honoris ⁊ honeſtatis. Deniqꝫ lignūvite eſt apprehēdentibꝰ eū. Nō ꝯꝑabunt̉huic om̄ia ligna ſiluaꝝ. quia ⁊ ſi ſint arbores pulcre ⁊ magne: q̄ opem ferre videartur orādo. miniſtrādo. docēdo. exēplis iuuando: ſolꝰ tn̄ dei ſapiētia xp̄s lignū eſt vite. ſolus panis viuꝰ qui de celo deſcendit⁊ dat vitā mundo. ¶ Ideo ait. Sub vmbra eiꝰ quē deſiderauerā ſedi: ⁊ fructꝰ eiuſdulcis gucturi meo. Merito eiꝰ deſidera

uerat vmbrā: de qͦ ⁊ refrigeriū eēt ⁊ refectionē pariter acceptura. Nā cetera qͥdē ſiluaꝝ ligna ⁊ ſi vmbrā ſolatij habēt: ſed nōvite refectionē. nō fructꝰ ꝑpetuos ſalutis.Unus eſt eī vite auctor. vnꝰ mediator dei⁊ hoīm: hō chriſtꝰ ieſus. qͥ dicit ſpōſe ſue.ſalus tua ego ſum. Nō Moyſes (inquit)dedit vobis panē hūc de celo: ſꝫ pr̄ meusdat vobis panē de celo veꝝ. Propterea gͦxp̄i potiſſimū deſiderauerat vmbrā ꝙ ſolus ſit qͥ nō ſolū ab eſtu refrigerat viciorūſed ⁊ replet delectatōe virtutū. Sub vmbra eius quē deſideraueraꝫ ſedi. Umbraeiꝰ caro eius. vmbra eiꝰ fides marie obūbrauit: ꝓprij filij caro mihidn̄i fides. quāqͣꝫ ⁊ mihi qͦꝫ quomō nō obumbrat caro qͥin myſterio māduco eā? Et ſancta nihilominꝰ ꝟgo: fidei ⁊ ip̄a exꝑta eſt vmbramcui dictū ē. ⁊ beata q̄ credidiſti. Sub vmra eiꝰ quē deſiderauerā ſedi. Et ꝓpheta.Spūs (inqͥt) an̄ faciē nr̄am xp̄s dominꝰī vmbra eiꝰ viuimꝰ int̓ gētes. In vmbrain gētibꝰ. in luce cū angel̓. In vmbra ſumus qͣꝫdiu ꝑ fidē ambulamꝰ ⁊ nō ꝑ ſpēꝫ.Et iō iuſtꝰ in vmbra qͥ ex fide viuit. At qͥviuit ex intellectu beatꝰ eſt. qꝛ nō ī vmbraiā: ſꝫ in lumīe. Iuſtꝰ erat dauid ⁊ ex fid̓ viuebat cū dicebat d̓o. Da mihi intellectuꝫvt diſcā mādata tua ⁊ viuā. ſciēs ſucceſſurū fidei intellectū: ītellectui reuelandū lumē vite ⁊ lumīs vitam. Priꝰ ē venire advmbrā ⁊ ita ad id cuiꝰ vmbra ē ꝑtranſireqm̄ niſi credideritꝭ (ait) nō intelligetꝭ. Ui­ Odes fidē ⁊ vitā eſſe ⁊ vite vmbrā. Nā e regione vita in delicijs agēs. qm̄ nō eſt ex fide ⁊ mors eſt ⁊ vmbra mortꝭ. Que enī (inqͥt) vidua ī delitijs ē: viuēs mortua ē. Deniqꝫ ſapīa carnis mors ē. Sꝫ ⁊ mortꝭ eſtvmbra illiꝰ .ſ. qͥ cruciat ī eternū. Sedimꝰ⁊ nos aliqn̄ ī tenebroſis ⁊ vmbra mortiscarnalit̓ ꝯuerſantes: ⁊ nō ex fide viuētes.mortui iā qͥdem iuſticie a morte ꝟo ſcd̓apaulominꝰ abſorbēdi Quātū eteī vmbraꝓpe eſt corꝑi cuiꝰ ē vmbra. tm̄ ꝓ certo vita illa nr̄a inferno appropinqͣuit. Deniqꝫniſi qꝛ dn̄s adiuuit me (inqͥt) paulominꝰhabitaſſꝫ ī inferno aīa mea. Nūc āt d̓ vinbra mortis ad vite trāſiuimꝰ vmbrā. magis aūt trāſlati ſumꝰ d̓ morte in vitā: ī xp̄ivmbra viuētes. ſi tn̄ viuētes: ⁊ nō mortuiNec enī reor ꝯtinuo vt qͥs in vmbra eiusfuerit ꝙ viuat in ea. quia nō plane om̄is.