Sermo

qui fidē habꝫ: ex fide viuit. Nā fides ſineoꝑbꝰ mortua ē. nec poteſt dare vitā quaꝫminime ip̄a habuerit. Ideo ꝓpheta cū dixiſſet. Spūs an̄ faciē noſtrā xp̄s dn̄s nōꝯtentus fuit ſeqͥ ⁊ dicere. in vmbra eiꝰ ſumus. ſꝫ in vmbra (inqͥt) eiꝰ viuimꝰ int̓ gentes. Et tu ergo vide vt viuas exēplo prophete in vmbra eiꝰ. vt qn̄qꝫ ⁊ regnes ī lumine eiꝰ. Nec enī tm̄ vmbrā habet. habꝫ⁊ lucē. Ip̄e ꝑ carnē vmbra eſt fidei. ip̄e intelligētie lumē ꝑ ſpūm. Et caro eſt enim ⁊ſpūs. Caro in carne manētibꝰ. ſpūs antefaciē noſtrā .i. in futuro. ſi tn̄ que retro ſūtobliuiſcētes. ad ea que an̄ ſunt noſmetipſos extendimꝰ. quo ꝑueniētes exꝑiamurde verbo qd̓ dixit. Caro nō ꝓdeſt quicqͣꝫ.ſpūs eſt qͥ viuificat. Nec ignoro ꝙ in carne adhuc manēs qͥs dixerit. Et ſi cognouimꝰ chriſtū ẜm carnē. ſꝫ nūc iā nō nouimus. At hͦ ille. Nos ꝟo qͥ nondū in paradiſum: nōdū ad tertiū celū rapi meruimꝰxp̄i interim carne paſcamur. myſteria veneremur: exēpla ſectemur. fidē ſeruemus.⁊ viuimꝰ ꝓfecto in vmbra. In vmbra eiꝰquē deſiderauerā ſedi. Fortaſſis feliciusaliqͥd iſta exꝑtā ſe gloriat̉ in eo ꝙ ſe in vmbra dicit nō in ꝓpheta viuere. ſed ſediſſeSedere enī quieſcere eſt. Plꝰ eſt aūt quieſcere in vmbra qͣꝫ viuere. ſicut viuere pleſt qͣꝫ tantūmodo eſſe in ea. Igit̉ qd̓ eſt cōmune multoꝝ ꝓpheta aſſumēs ſibi: ī vmbra eius viuimꝰ (inqͥt) ſpōſa v̓o habens p̄rogatiuā etiā ꝙ ſub ea ſingulariter ſederitgloriat̉. Nō enī vt ille pluraliter viuimusdixit. ita ⁊ hic ſedimꝰ. ſed ſingulariter ſedivt agnoſcas p̄rogatiuā. Ubi itaqꝫ nos cūlabore viuimꝰ qͥ ꝯſcij peccatoꝝ ſub timore ſeruimꝰ. ibi hec deuota ⁊ amās ſuauit̉requieſcit. ¶ Deniqꝫ timor penā hꝫ. amorſuauitatē. Un̄ ait. ⁊ fructꝰ eiꝰ dulcis gutturi meo. guſtū ꝯtēplationis ſignificansquē obtinuerat ꝑ amorē ſuauiter ſubleuata. At iſtud in vmbra. qꝛ ꝑ ſpeculū ⁊ ī enigmate. Erit cū declinauerint vmbre creſcente lumine. īmo penitꝰ diſparuerint. etſub intrabit ſic̄ ꝑſpicua ita ⁊ ꝑpetua viſioeritqꝫ nō modo ſuauitas gutturi. ſꝫ ⁊ ſatietas ventri: ſine faſtidio tamē. Sub vmbra eiꝰ quē deſiderauerā ſedi. ⁊ fructꝰ eiusdulcis gutturi meo. Nos quoqꝫ vbi ſpōſa pauſat: pauſemꝰ parit̓: d̓ ſumpto guſtupatrēfamilias glorificātes. qͥ nos ad ta-

les epulas inuitauit ſpōſum eccl̓ie Ih̓mchriſtū dn̄m noſtrū. qͥ eſt ſuꝑ om̄ia deusbn̄dictus in ſecula Amen.Sermo. xlix.Ntroduxit me.rex in cellā vinariā. ordinauit inme charitatē. Ut quidē ꝓpoſiticapituli videt̉ ſanare littera. habito ꝓ votis dulci admodū familiariqꝫ colloqͥo cūdilecto. illo abeūte ſpōſa regredit̉ ad adoleſcentulas. Aſpectu itaqꝫ ip̄iꝰ affatuqꝫ refecta atqꝫ accēſa quatinꝰ ebrie ſimilis appareret. Et quaſi illis ſtupētibꝰ nouitatē⁊ querētibꝰ cauſam: rn̄dit mirū mīme eſſeſi vino eſtuaret q̄ in cellā vinariā introiſſꝫEt ẜm lr̄am ita. Scd̓m ſpūm quoqꝫ nōnegat ebriā. ſꝫ amore n̄ vino. niſi ꝙ amorvinū eſt. Introduxit me rex in cellā vinariam. Qn̄ p̄ſens eſt ſpōſus. ⁊ ſpōſa ad ip̄ꝫſermonē dirigit. tūc ſpōſus dicit̉ aut dilectꝰ. aut quē diligit aīma mea. inquit. Loquens ꝟo de ip̄o adoleſcentulis regē nominat. Ut qͥd hͦ? ꝓpterea credo. qꝛ ⁊ ſpōſe amanti atqꝫ dilecte ꝯueniat vti familiarius (qd̓ a ſe eſt) amoris noībꝰ ⁊ adoleſcentulis tāqͣꝫ diſciplina indigētibꝰ opꝰ ſit reuerendo p̄mi vocabulo maieſtatꝭ. Introduxit me rex in cellā vinariā. Quenā iſtaſit cella vinaria p̄tereo dicere. qꝛ dixiſſe merecolo. Tamē ſi ad eccl̓iam referat̉ ſermocū repleti ſpūſancto diſcipuli muſto ebrija populo putarent̉. tūc tāqͣꝫ amicꝰ ſponſiꝓ ſpōſa ſtans Petrꝰ in medio eoꝝ. non (inquit) ſicut vos eſtimatis hi ebrij ſunt. At­ Rtende interim ꝙ nō om̄ino ebrios. ſꝫ ebrios ſicut ab illis eſtimati ſunt denegauit.Erāt enī ebrij. ſꝫ ſpūſancto. nō muſto. Etquaſi teſtificarent̉ ad plebē reuera in cellāſe fuiſſe vinariā introductos. rurſum Petrus ꝓ om̄ibꝰ. Sꝫ hoc eſt (ait) qd̓ dictumeſt ꝑ ꝓph̓am Iohel. Et erit in nouiſſimisdiebꝰ. dicit dn̄s. effundaꝫ de ſpū meo ſuꝑomnē carnē. ⁊ ꝓphetabūt filij veſtri ⁊ filieIuuenes veſtri viſiones videbūt. ⁊ ſenesveſtri ſomnia ſomniabūt. An nō tibi cella videt̉ fuiſſe vinaria illa domꝰ in qͣ erantdiſcipuli pariter cōgregati. cū factꝰ eſt repente de celo ſonꝰ tanqͣꝫ adueniētis ſpūsvehemētis. ⁊ repleuit totā domū vbi eratſedentes. adimpleuitqꝫ ꝓphetiā Iohel̓?⁊ nōne vnuſquiſqꝫ illoꝝ exiens. inebriatꝰ