Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

XV

arma lucis. ſic vt in die honeſte ambulēꝰ.Et mōſtrabat oībꝰ lucernā ſuꝑ cādelabꝝannūciās in om̄i loco Ih̓m ⁊ hūc crucifixū. Quomō lux iſta inſplēduit: ac ꝑſtrinxit cūctoꝝ intuentiū ocl̓os. qn̄ de ore petri tāqͣꝫ fulgur egrediēs: claudi vnius corporales plātas ſolidauit ⁊ baſes. multoſ.qꝫ ſpūalit̓ cecos illumīauit? Nūquid nōignē ſparſit. cū ait. In noīe ih̓u xp̄i nazaR reni ſurge ⁊ ambula? Nec tm̄ lux ē nomēieſu ſꝫ eſt ⁊ cibꝰ. An nō totiēs ꝯfortaris: q̄tiens recordarꝭ? Quid eq̄ mentē cogitātꝭimpinguat? Quid ita exercitatos reꝑatſenſuſ. v̓tutes roborat. vegetat mores bonos atqꝫ honeſtos. caſtas fouet affectōesAridꝰ eſt om̄is aīe cibꝰ: ſi nō oleo iſto infundit̉. Inſipidꝰ eſt ſi nō hͦ ſale ꝯdit̉. Siſcribas: nō ſapit mihi niſi legero ibi ih̓mSi diſputas aut ꝯferas. nō ſapit mihi niſi ſonuerit ibi ih̓s. Ieſus mel in ore. in aure melos. ī corde iubilꝰ. Sꝫ ē ⁊ medicinaTriſtat̉ aliqͥs veſtꝝ: veniat ī cor Ieſus. etinde ſaliat ī os. ⁊ ecce ad exortū noīs lum̄nubilū om̄e diffugit. redit ſerenū. Labit̉qͥs ī crimē. currit inſuꝑ ad laqueū mortꝭdeſperādo: nōne ſi inuocet nomē vite. cōfeſtim reſpirabit ad vitā? Cui aliqn̄ ſtetitan̄ faciē ſalutaris noīs duricia (vt aſſolet)cordis. ignauie torpor. rancor animi. languor accidie? Cui fons forte ſiccatꝰ lacrimaꝝ. inuocato ieſu. nō ꝯtinuo erupit vberior. fluxit ſuauior? Cui ī pericul̓ palpitāti ⁊ trepidāti: inuocatū v̓tutꝭ nomē. n̄ ſtatim fiduciā p̄ſtitit. depulit metū? Cui q̄ſo in dubijs eſtuāti ⁊ fluctuāti. nō ſubitoad īuocatōꝫ clari noīs ſb̓ito emicuit c̓titudo? Cui ī aduerſis diffidēti. iā iāqꝫ deficienti. ſi nomē adiutorij ſonuit. defuit fortitudo. Nimiꝝ morbi ⁊ lāguores animi iſtiſūt. illd̓ medicina. Deniqꝫ et ꝓbare lꝫ. Inuoca me (inqͥt) in die tribulatōis. eruā te ⁊honorificabis me. Nihil ita ire impetumcohibet. ſuꝑbie tumorē ſedat. ſanat liuorꝭvulnꝰ. reſtringit luxurie fluxū. reſtinguitlibidinis flāmā. ſitim tꝑat auaricie. ac totius indecorꝭ fugat pruriginē: Siquidēcū noīe Ih̓u hoīem mihi ꝓpono mitē ethumilē corde. benignū. ſobriū. caſtū. miſericordē. ⁊ oī deniqꝫ honeſtate ac ſctītateꝯſpicuū. eūdēqꝫ ip̄m deū oīpotēteꝫ. qͥ ſuome ⁊ exemplo ſanet ⁊ roboret adiutorio.Hec oīa ſil̓ mihi ſonāt cū inſonuerit ih̓s

Sumo itaqꝫ mihi exēpla d̓ hoīe. ⁊ auxilium a potēte. illa tāqͣꝫ pigmētarias ſpēs. hͦtāqͣꝫ vn̄ acuaꝫ eas. ⁊ facio ꝯfectōꝫ. cui ſil̓eꝫmedicoꝝ nemo facere poſſit. Hoc tibi electuariū habes o aīa mea recōditū ī vaſculo vocabl̓i hꝰ qd̓ ē ih̓ſ. ſalutifeꝝ certe. qd̓qꝫnulli vnqͣꝫ peſti tue īueniat̉ īefficax. Sēꝑtibi ī ſinu ſit. ſꝑ ī manu. qͦ tui oēs ī ih̓m ⁊ſenſus dirigāt̉ ⁊ actꝰ. Deniqꝫ ⁊ inuitaris.Pone me (inqͥt) ſignaculū ī corde tuo. ſigͣculū ī brachio tuo. Sꝫ hͦ alias. Nūc ꝟohabes vn̄ ⁊ brachio medearꝭ ⁊ cordi. Habes inqͣꝫ ī noīe ih̓u vn̄ actꝰ tuos vl̓ pͣuoscorrigas vl̓ minꝰ ꝑfectos adimpleas. itēqꝫ vn̄ tuos ſenſus aut ẜues ne corrūpant̉aut ſi corrūpant̉ ſanes. Habuit ⁊ iudeaqͦſdā ih̓s qͦꝝ vacuis gl̓iat̉ vocabul̓. Illaenī nec lucēt. nec paſcūt. nec medent̉. Id Tcirco ſynagoga ī tenebris ē vſqꝫ adhuc fame ⁊ infirmitate laborās. Et nō ſanabit̉nec ſatiabit̉ qͦuſqꝫ ſciat meū ih̓m dn̄ari iacob ⁊ finiū terre. ⁊ cōuertat̉ ad veſꝑam. ⁊famē patiat̉ vt canis. ⁊ circūeat ciuitateꝫEt illi qͥdē p̄miſſi ſūt tāqͣꝫ baculꝰ ad mortuū. ꝓph̓am p̄ueniēs. ⁊ ſua īterp̄tari noīanequerūt. Uacua qͥppe erāt. Suꝑpoſitꝰmortuo baculꝰ ē ⁊ nō erat vox neqꝫ ſenſusqm̄ baculꝰ erat. Deſcēdit qͥ baculū miſit.mox ſaluū fec̄ ppl̓m ſuū a pctīs eoꝝ. ꝓbās ſe eſſe qd̓ dicebat̉ Quis ē h̓ qͥ etiā peccata dimittit? Nimiꝝ qͥ dic̄. Salꝰ populi.ego ſū. iā vox iā ſenſꝰ ē. ⁊ pꝫ eū nō īane portare nomē inſtar pͥoꝝ. Sētit̉ infuſa ſalꝰ. ⁊bn̄ficiū nō tacet̉. Intꝰ ſenſus. foris vox.Cōpūgor ⁊ ꝯfiteor. ⁊ ꝯfeſſio vitā indicatA mortuo eī tāqͣꝫ qͥ nō ē perit ꝯfeſſio. Ecce vita ecce ſenſus. Suſcitatꝰ ꝑfecte ſū. integra ē reſurrectio An alid̓ mors corꝑis ēniſi cū ſenſu pͥuat̉ ⁊ vita? Pctm̄ qd̓ morsaīe ē nec cōpūctiōis mihi ſenſū. nec ꝯfeſſioniſ reliq̄rat vocē. ⁊ erā mortuꝰ. Uenitisqͥ pctā dimittit. ⁊ vtrūqꝫ reſtituit. ⁊ dic̄ aīemee. ſalꝰ tua ego ſū. Quid mirum ſi ceditmors. vbi vita deſcēdit? Iā corde credit̉ad iuſticiā. ⁊ ore ꝯfeſſio fit ad ſalutē. Iaꝫoſcitat puer. ⁊ oſcitat ſeptieſ. ⁊ dic̄. Septies ī die laudē dixi tibi. Uidete hunc ſeptenariū. Sacer nūerꝰ ē. nō vacat. Sꝫ meliꝰhͦ alij ẜuamꝰ ẜmōi. qͦ famelici ⁊ n̄ faſtidioſi ad tā bonas epulas accedāꝰ. īuitāte noſſpōſo eccīe dn̄o nr̄o ih̓u xp̄o qͥ eſt ſuꝑ oīadeꝰ bn̄dictꝰ ī ſecl̓a Amē.c 4