Proſa quarta
Due ſūt etenī nc̄itates. Simplex vna. veluti ꝙ neceſſe ē oēs hoīes eē mortales. Altera ꝯditōnis vt ſialiquē ābulare ſcias. eū ambulare nc̄e ē. Qd̓ enī qͥſqꝫnouit. id eē alit̓ ac notū ē/ nequit. Sꝫ hec ꝯditio mīme ſecū illā ſimplicē trahit. Hāc enī nc̄itatē nō ꝓpriafacit natura ſꝫ ꝯditiōis adiectio. Nulla enī nc̄itas cogit incedē volūtate gradientē. qͣꝫuis eū tuꝫ cū graditincedē nc̄ariū ſit. Eodē igit̉ modo ſi quid ꝓuidētiapn̄s videt id eſſe neceſſe eſt. tametſi nullā nature habeat neceſſitateꝫ. Atqͥ deus ea futura que ex arbitrilib̓tate ꝓueniūt: pn̄tia contuet̉. Hec igit̉ ad intuituꝫrelata diuinū/ neceſſaria fiūt ꝑ ꝯditionē diuine notionis. per ſe ꝟo conſiderata: ab abſoluta nature ſue libertate non deſinunt
Fient igit̉ ꝓculdubio cūcta q̄ futura deus eſſe p̄noſcit. Sed eoꝝ quedā de libero ꝓficiſcunt̉ arbitrio. q̄qͣꝫuis eueniāt: exiſtendo tn̄ naturā ꝓpriā nō amittūt.que priusqͣꝫ fierent etiā non euenire potuiſſent.
Quid igit̉ refert nō eē neceſſaria cū ꝓpter diuine ſcientie ꝯditionē modis oībꝰ neceſſitatis inſtar eueniet.hoc ſcꝫ ꝙ ea que pauloāte ꝓpoſui/ ſol oriens ⁊ gradi.ens homo. que dū fiūt non fieri non pn̄t: eoꝝ tn̄ vnū