Libri quinti de conſolatione philoſophie

Quare hec diuina p̄notio naturā reꝝ ꝓprietatēqꝫ nōmutat Taliaqꝫ apud ſe pn̄tia ſpectat: qͣlia in tꝑe olimfutura ꝓuenient. Nec reꝝ iudicia ꝯfundit/ vnoqꝫ ſuementis intuitu tā neceſſarie qͣꝫ nō neceſſarie vēturadinoſcit. Sicuti vos cū parit̓ ambulare ī terra hoīeꝫ:et oriri in celo ſolē videtis. quanqͣꝫ ſimul vtrunqꝫ cōſpectū: tn̄ diſcernitis. ⁊ hoc volūtariū illud eſſe neceſſariū/ iudicatis. Ita igit̉ cūcta deſpiciens diuinus intuitus: qualitatem reꝝ mīme ꝑturbat. apud ſe quideꝫpn̄tiuꝫ: ad ꝯditionē ꝟo tꝑis futuraꝝ. Quo fit vt hocnō ſit opinio. ſꝫ veritate potius nixa cognitio. cū extaturū quid eſſe cognoſcit: quod idem exiſtendi neceſſitate carere non neſciat

Hic ſi dicas. Qd̓ euēturū deꝰ videt id nō euenire nōpoſſe. qd̓ āt nō pōt nō euenire id ex nc̄itate cōtingē̓.meqꝫ ad hoc nomē nc̄itatis aſtringas. Fatebor rē qͥdē ſolidiſſime ꝟitatis. ſꝫ cui vix aliqͥs niſi diuini ſpeculator acceſſerit. Reſpondebo nanqꝫ. Idem futuꝫcū ad diuinā notionē refert̉/ neceſſariū. cū ꝟo ī ſua natura ꝑpendit̉: libeꝝ prorſus atqꝫ abſolutū videri