Libri quinti de conſolatione philoſophie
prius quoqꝫ qͣꝫ fieret neceſſe erat exiſtē. alterū ꝟo minime. Ita etiā que p̄ſentia deus habꝫ ꝓculdubio exiſtimet Sꝫ eoꝝ hoc quidē de reꝝ neceſſitate deſcēditillud ꝟo de poteſtate faciētiū Haud igit̉ iniuria diximus. hec ſi ad diuinā noticiaꝫ referant̉ neceſſaria. ſi ꝑſe cōſiderent̉ neceſſitatis eſſe nexibꝰ abſoluta. Sicutiomne quod ſenſibus patet/ ſi ad rationē referas vniuerſale eſt. ſi ad ſe ipſum reſpicias ſingulare.
Sed ſi in mea inqͥes poteſtate ſitū ē mutare ꝓpoſitū:euacuabo ꝓuidētiā. cū que illa p̄noſcit/ forte mutauero Reſpōdebo Propoſitū te qͥdeꝫ tuū poſſe deflectēſꝫ qm̄ et id te poſſe ⁊ an facias. quo ve ꝯuertas p̄ſensꝓuidentie ꝟitas intuet̉. diuinā te p̄ſcientiā non poſſevitare. ſicuti pn̄tis oculi effuge̓ nō poſſis intuitū: qͣꝫuis te in varias actiones libera volūtate ꝯuerteris.
Quid igit̉ inquies? Ex mea ne diſpōne ſciētia diuīamutabit̉. vt cū ego nūc hoc: nunc aliud velim illa qͦꝫnoſcēdi vices alternare videat̉? Minime. Om̄e nāqꝫfutuꝝ diuinus p̄currit intuitus. ⁊ ad preſentiaꝫ ꝓpricognitiōis retorquet ac reuocat. Nec alternat vt eſtimas/ nūc hͦ nūc illud p̄noſcendi vice: ſꝫ vno ictu mutationes tuas: manens p̄uenit atqꝫ complectit̉: Quāꝯprehendendi oīa viſendi qͣꝫ preſentiā: nō ex futura-