Druckschrift 
De consolatione philosophiae : Mit Kommentar des Pseudo-Thomas de Aquino
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Proſa ſexta

mus imponē PlatoItaqꝫ ſi digna rebusnē ſequentes: deum quidem eternum: munduꝫ verodicamus eſſe perpetuum.ꝟo dicamus ꝑpetuū. et hoc ꝯſonat dicto aucͣtoris GreciſnPerpetuū cui principiū ſed fine carebit.Quoniā igit̉/ om̄e iudiciū ẜm ſui naturā que ſibi ſubiecta ſunt ꝯprehendit. Eſt aūt deo ſꝑ eternus ac preſentarius ſtatus. Scientia qͦꝫ eius oēm tꝑis ſuꝑgreſſa motionē/ in ſue manet ſimplicitate preſentie. infinitaqꝫ p̄teriti ac futuri ſpacia complectens: oīa quaſi iāgerant̉ in ſua ſimplici cognitōne ꝯſiderat. Itaqꝫ ſi p̄ſcientiā penſare velis qua cūcta dinoſcit: nō eſſe p̄ſcientiam quaſi futuri. ſed ſcientiā nunqͣꝫ deficientis inſtantie rectius eſtimabis. vnde nō preuidentia ſꝫ ꝓuidentia potius dicit̉ ꝙ porro ab rebus infimis ꝯſtituta qͣi ab excelſo reꝝ cacumīe cūcta proſpiciatētia. d. Un̄ cognitio dīna n

Quid igit̉ poſtulas vt neceſſaria fiant que diuino lumine luſtrent̉. cū ne hoīes qͥdē neceſſaria faciant eſſeque videāt? Num enī ea que pn̄tia cernis aliquā eisneceſſitatē tuus addit intuitꝰ? B. Minime. P. Atoſi eſt diuini hūaniqꝫ pn̄tis digna collatio. vti vos veſtro hoc temporario preſenti quedam videtis: ita illeomnia ſuo cernit eterno.