Druckschrift 
De consolatione philosophiae : Mit Kommentar des Pseudo-Thomas de Aquino
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Libri quinti de conſolatione philoſophie

Unde nō recte qͥdam qui cū audiūt viſum Platonimundū hūc nec habuiſſe initiū tꝑis. nec habiturū etdefectū: hoc mō ꝯditori/ conditū mūdū fieri coeternūputāt. Aliud eſt enī ꝑ interminabilē duci vitā quodmūdo Plato tribuit. aliud interminabilis vite totaꝫparit̓ complexam eſſe preſentiā quod diuine mentisꝓprium eſſe manifeſtū eſt. Neqꝫ deus conditis rebusantiquior videri debet temporis quantitate. ſed ſimplicis potius proprietate nature

Hūc enī vite immobilis preſentariū ſtatū. infinitusille tꝑalium reꝝ motus imitat̉. Cunqꝫ eū effingē atqꝫequare nō poſſit: ex immobilitate deficit immotuꝫ. ⁊ex ſimplicitate preſentie: decreſcit ī infinitā futuri acp̄teriti qͣntitatē. Et cū totā parit̓ vite ſue plc̄itudinēnequeat poſſide̓: hoc ip̄o ꝙ aliqͦ mō nunqͣꝫ eſſe deſinitillud qd̓ implē atꝫ exprime̓ nō p̄t. aliquatenus videt̉emulari. alligans ſe ad qualencunqꝫ pn̄tiam/ huiꝰ exigui volucrisqꝫ momēti. Que qm̄ manentis illius p̄ſentie quādam geſtat imagine qͥbuſcunqꝫ ꝯtigerit: idpreſtat vt eſſe videant̉. Quoniā ꝟo manere nō potuit: infinitū tꝑis iter arripuit. eoqꝫ mō factū eſt vt continuaret eūdo vitam/ cuius plenitudinem complectianendnon vao: