Libri quinti de conſolatione philoſophie

unt̉ non euenire non pn̄t. Si igit̉ prenotio nullā futuris rebꝰ adijcit neceſſitatem: qd̓ tu etiā pauloāte fatebare/ quid eſt ꝙ voluntarij exitus rerū ad certū cogantur reꝝ. Etenī poſitionis gratia vt quid ꝯſequat̉aduertas. Statuamus nullā eē p̄ſcientiā. Num igitquantū ad hoc attinet que ex arbitrio eueniūt: ad neceſſitatē cogūtur. B. Minime. P. Statuamus iterūeē ſꝫ nihil rebus neceſſitatis iniūgere. manebit vt opinor eadem voluntatis integra atꝫ abſoluta libertas.

Sed preſcientia inquies tamētſi futuris eueniēdi neceſſitas non ē: ſignū tn̄ eſt neceſſario ea eſſe ventura.Hoc igit̉ mō etiamſi precognitio non fuiſſet: neceſſatrios futuroꝝ exitꝰ eſſe ꝯſtaret. Omne eteniꝫ ſignū tn̄quid ſit oſtendit. nō ꝟo efficit qd̓ deſignat. Quare demōſtrādū prius ē nihil nō ex neceſſitate contingere:vt prenotionē ſignū eē huiꝰ neceſſitatis appareat. alioquin ſi hec nulla eſt. ne illa quidē eius rei ſignū poſterit eſſe que non eſt