Proſa quarta
An cum mentem cerneret altamPariter ſummam et ſingula noratNunc membroꝝ condita nubeNon in totum eſt oblita ſuiSummāqꝫ tenet/ ſingula perdens.Igit̉ quiſquis vera requiritNeutro eſt habitu. nam neqꝫ nouiNec penitus tamen omnia neſcitSed quā retinens meminit ſummāConſulit. alte viſa retractans.Ut ſeruatis queat oblitasAddere partes
Philoſophia inquit. Preſcientia futurorum nihil his que ventura ſuntneceſſitatis importat¶ ¶Um illa. Uetus inquit hec eſt de ꝓuidentiaquerela. Marcoqꝫ tullio: cū diuinationeꝫ diſtribuit vehement̓ agitata. tibiqꝫ ipſi res diu prorſusmultūqꝫ q̄ſita. ſꝫ haud quaqͣꝫ ab vllo vr̄m hactenꝰ ſatis diligent̓ ac firmit̉ expedita. Cuius caliginis cā ēꝙ humane rōnationis motus ad diuine p̄ſcīe ſimplicitatē nō p̄t admoueri. q̄ ſi vllo mō cogitari queat: nihil ꝓrſus relīquet̉ ambiguiQd̓ ita demiū pateface̓ atꝫexpedire tentabo: ſi prius ea qͥbꝰ moueris expendero
Quero enī cur illam ſoluentiū ratiōem minus efficace putes. que quia preſcientiā non eſſe futuris rebuscām neceſſitatis exiſtimat. nihil impediri preſcientiaarbitrij libertatem putat. Num eniꝫ tu aliunde argumentū futurorū neceſſitatis trahis niſi ꝙ ea q̄ preſo