Libri quinti de ꝯſolatione philoſophie

Quid igit̉? Quonā mō deus hec incerta futura p̄noſcit? Nā ſi ineuitabilit̓ euētura cēſet. que etiā nō euenire poſſibile ē: fallit̉. Qd̓ nō ſentire mō nefas ē ſꝫ etiā voce ꝓferre. At ſi ita/ vti ſunt: ita ea futura eſſedecernit. vt eque vel fieri ea vel nō fieri poſſe ꝯgnoſcat: q̄ eſt hec p̄ſcientia q̄ nihil certū: nihil ſtabile ꝯprehēdit. Aut qͥd hoc refert vaticinio illo ridiculo tyreſie. qͥcquid dicā aūt erit aut nō? Quid etiā diuina ꝓuidētia: humana opinione preſtiterit ſi vti homines incerta iudicat quoꝝ eſt incertus euentus.

Ꝙ ſi apud illū rerū oīm certiſſimū fontē nihit incetti eſſe pōt: certus eoꝝ eſt euētus que futura firmiterille p̄ſcierit. Quare nulle eſt hūanis cōſilijs actiōibuſqꝫ libertas: quas dīna mēs ſine falſitatis errore cūctaproſpiciēs ad vnū alligat et cōſtringit euentum