Proſa tertia
Quo ſemel recepto: quantus occaſus humanaꝝ rerūꝯſequat̉: liquet. Fruſtra enī bonis malisqꝫ premia pone ve ꝓponunt̉. que nullus meruit liber ac volūtarius motus animoꝝ. Idqꝫ oīm videbit̉ iniqͥſſimuꝫ qd̓nūc equiſſimū iudicat̉: vel puniri improbos vl̓ remunerari probos. quos ad alterutrū nō ꝓpria mittit volūtas ſed futuri cogit certa neceſſitas. Nec vicia igit̉nec virtutes quicqͣꝫ fuerint: ſed oīm meritorū potiusmixta atqꝫ indiſcreta confuſio
Quoqꝫ nihil ſceleratius excogitari pōt cū ex ꝓuidētia rerū oīs ordo ducat̉ nihilqꝫ cōſilijs liceat hūanis:ſit vt vicia qͦqꝫ nr̄a ad bonoꝝ oīm referātur auctorē
Igit̉ nec ſperandi aliqͥd nec deprecandi vlla ratio eſt.Quid enī vel ſperet qͥſqꝫ vel etiā deprecet̉/ qn̄ optāda oīa ſeries indeflexa ꝯnectit; Auferet̉ igit̉ vnicumillud int̓ hoīes deūqꝫ cōmerciū: ſperādi ſcꝫ ac dep̄candi. Siqͥdem iuſte hn̄ilitatis precio: ineſtimabilē viceꝫdiuine gratie ꝓmeremur (qͥ ſolus modus eſt quo cūdeo colloqui hoīes poſſe videant̉: illiqꝫ inacceſſe luci: prius quoqꝫ qͣꝫ impetrent: ip̄a ſupplicandi rōne coniūgi) Que ſi recepta futuroꝝ nc̄itate nihil viriū habē credat̉. qͥd erit qͦ ſūmo illi reꝝ pͥncipi cōnecti atqadherē poſſimꝰ: Quare nc̄e erit hūanū genꝰ: vti pau