PſalmusCXLIX

pſalmꝰ alius: Aſol̓ ortu vſqꝫ ad occaſum:laudate nomen dn̄i. Laudēt nomē eius inchoro. In tympano ⁊ pſalterio pſallant ei. Quare aſſumit tympanū ⁊ pſalterium? Ut nō ſola vox laudet: ſꝫ ⁊ oꝑa. Qn̄aſſumit̉ tympanū ⁊ pſalteriū manᵐ ꝯcinātvoci: ſic ⁊ tu ſi qn̄ all̓a cātas: porrigas ⁊ paneꝫ eſuriēti: veſtias nudū: ſuſcipias ꝑegrinuꝫ: nō ſola vox ſonat: ſꝫ ⁊ manus ꝯſonat:qꝛ v̓bis facta ꝯcordant. Aſſumpſiſti organum: ꝯſentiāt digiti lingue. Et ip̄m myſterium tympani ⁊ pſalterij nō eſt tacenduꝫ.In tympano corium extendit̉: in pſalteriochorde extēdunt̉. In vtroqꝫ organo carocrucifigit̉. Ꝙ bn̄ pſallebat in tympano etpſalterio qͥ dicebat: Mihi mūdus crucifius eſt: ⁊ ego mūdo. Ip̄m pſalteriū vl̓ tympanum tollere te vult qͥ amat cāticū nouū:qͥ te docet qn̄ tibi dicit: Qui vult eſſe meuſdiſcipulus: abneget ſemetip̄m: ⁊ tollat crucem ſuā: ⁊ ſequat̉ me. Non dimittat pſalterium ſuū: nō dimittat tympanū: extendat̉in ligno: ⁊ ſiccet̉ a ꝯcupiſcētia carnis. Nerui qͣꝫto plus fuerint extēti: tāto acutius ſonant. Ut gͦ acute ſonaret Pauli apl̓i pſalteriū: quid dixit? Que retro oblitus: in eaq̄ an̄ ſunt extentus: ſequor ad palmā ſuꝑne vocatiōis. Extendit ſeip̄m: tetigit chria. ſtus ⁊ ſonuit dulcedo veritatiſ. In tympai. no ⁊ pſalterio pſallāt ei. Qm̄ bene facit dn̄s in populo ſuo. Quid tam bn̄ficium: qͣꝫ mori ꝓ impijs? Quid tā bn̄ficiūqͣꝫ ſanguine iuſto deleri chirographū peccatoris? Quid iā bn̄ficium: qͣꝫ dicere: nonad me ꝑtinet qd̓ fuiſtis: eſtote qd̓ nō fuiſtꝭ.Bn̄facit dn̄s in ppl̓o ſuo: dimittēdo peccata: ꝓmittendo vitā eternam? Bn̄facitauerſum ꝯuertere: repugnātē adiuuare: vīcentem coronare. Bn̄facit dn̄s in populoſuo. Et exaltabit manſuetos ī ſalutem. Exaltant̉ ſuꝑbi: ſꝫ nō in ſalutē. Māſueti in ſalutem: ſuꝑbi in mortē. Ideo ſuꝑbi ip̄i ſe exaltant: ⁊ dn̄s eos humiliat: manfueti aūt ip̄i ſe humiliāt: ⁊ deꝰ eos exaltat.Exaltabit māſuetos in ſalutē. Exultabunt ſancti in gloria. Aliqͥd volo dicere: audite attētius de gl̓ia ſanctorū. Nemoenim eſt qͥ nō amet gl̓iam: ſꝫ gl̓ia ſtultoꝝ popularis illa que dicit̉: habet illecebrā delectationis: vt ad laudē ſuā ⁊ honoreꝫ hoīmquiſqꝫ cōmotus: velit ſic viuere vt predicetur ab homībus quibuſcūqꝫ quomōcūqꝫ.Hinc homīes inſani effecti ⁊ inflati: īanesintus: foris tumidi: etiam res ſuas ꝑdere

volūt: donādo ſcenicis: hiſtrionibꝰ: venatoribus: auguris. Quanta donant: quanta impendunt? Effundunt vires nō patrimonij tantū: ſed etiam animi ſui. Iſti faſtidiunt pauperem: quia nō clamat populꝰvt pauper accipiat: clamat auteꝫ pauper:vt venator accipiat. Illi ergo vbi eis nonclamat̉: nolunt erogare: Ubi clamat̉ ab īſanis: inſaniūt omnes: ⁊ fiunt omnes inſani: ⁊ qui expectatur: ⁊ qui expectant̉: ⁊ quidonant. Inſana iſta gloria reprehendit̉ adomino: improbat̉ ante oculos omnipotentis: Et tamē fratres mei chriſtus ſic improperat ſuis ⁊ dicit. Non a vobis accepitantū qͣꝫtum acceperūt venalores: ⁊ ill̓ vtdonaretis: de meo donaſtis. Ego autē nudus eram: ⁊ nō veſtiſtis me. Et illi. Et qn̄te vidimꝰ nudū: ⁊ nō veſtiuimꝰ te? Et ille.Cum vni ex minimis meis nō feciſtis: necmihi feciſtis. Sed eum vis veſtire qui tibiplacet: in quo tibi chriſtus diſplicet. Ueſtire viſ venatorē: quo forte victo erubeſcaſ.Chriſtus nunqͣꝫ vincitur: ⁊ diabolum vicit: ⁊ pro te vicit: ⁊ tibi vicit: ⁊ in te vicit.Talem victorem veſtire non vis? Quare?Quia minus clamatur: minus inſanitur:Propterea iſti qui tali gloria delectāt̉: inconſcientia ſua nihil habent. Quomō exhauriūt arcaſ: vt veſtes mutēt: ſic exinaniunt ip̄am conſcientiā: vt nihil ibi habeantprecioſum. Sancti autē qui exultāt in gloria: quomō exultant: non opus eſt vt nosdicamus: ip̄ius pſalmi audite ſequentemverſum: Exultabūt ſancti in gloria. Letabuntur in cubilibus ſuis. Nō ī theatris: non in amphitheatris: non in circis:non in nugis: non in foris: ſed in cubilibꝰſuis. Quid eſt in cubilibus ſuis? In cordibus ſuis. Audi apoſtolū Paulum exultātem in cubili ſuo. Nam gloria noſtra hͦ eſt:teſtimoniū ꝯſcientie noſtre. Rurſuꝫ timendum eſt: ne quiſqͣꝫ apud ſeip̄m fiat ſibi placens: ⁊ quaſi ſuꝑbus de ꝯſciētia ſua glorietur. Debet enī qͥſqꝫ cuꝫ tremore exultare:qꝛ donū dei eſt vn̄ exultat: nō meritū ſuū.Etenī ſunt ml̓ti ſibi placētes: ⁊ iuſtos ſe eēarbitrātes: ⁊ ꝓcedit aduerſus illos alia pagina dicens. Quis gloriabit̉ caſtū ſe habere cor? Aut qͥs gloriabit̉ mūdū ſe eſſe a peccato? Eſt ergo qͥdam modus in cōſcientiagloriandi: vt noueris fidem tuam eſſe ſinceram: noueris eſſe ſpem tuam certam: noueris caritatem tuam eſſe ſine ſimulatione. Sed quoniam multa ſunt adhuc for-

28 5

Alia lr̄a.ula bn̄pla.umn eſt dn̄o.