PſalmusCXLIIII.

Pſalmusin laudem ſuam: ⁊ ſpiritu ſuo impleuit ſeruos ſuos vt laudarent eum. Et qm̄ ſpiritꝰeius in ſeruis eius laudat eum: quid aliudqͣꝫ ip̄e ſe laudat.Expoſitio pſalmi.Xaltabo te deus meus rexa.t.Imęus: ⁊ benedicamᶠ nomētuū in ſeculū ⁊ in ſeculū ſeculi. Uidetis inchoatā eſſe laudē dei: et vſqꝫad finē pſalmi laus ip̄a ꝑducit̉. Deniqꝫ titulꝰ pſalmi ē: Laus ip̄i Dauid. Et qm̄dictus eſt Dauid qͥ venit ad nos ex ſemineDauid. Ip̄e aūt rex noſter ē: regēs nos: etintroducēs nos ī regnū ſuū: intelligit̉ lausipſi Dauid: laus ip̄i chriſto. Chriſtꝰ aūt ẜmcarnē Dauid: qꝛ filiꝰ Dauid: ẜm diuinitatē aūt creator Dauid: ⁊ dn̄s Dauid. Deniqꝫ ⁊ apl̓us cū honoraret primū ppl̓m deivn̄ ⁊ apl̓i ip̄i crederūt et multe eccl̓ie primefacte ſunt: facientes in multis hoīm milibꝰqd̓ mō ex euāgelio diues vnus audiuit: ettriſtis abceſſit: id ē vēdētes oīa q̄ habebāt:et diſtribuētes pauꝑibꝰ: ⁊ ꝑfectionē in dn̄orequirētes: Cū ergo laudaſſet ip̄m populūprimū ſic ait: Quorum patres ⁊ ex quibuschriſtus ẜm carnē qui eſt ſuꝑ omnia deusbn̄dictꝰ ī ſecula. Quia itaqꝫ ex ip̄is chriſt̓ẜm carnē: ideo Dauid. Quia v̓o ip̄e ē ſuꝑomnia deus bn̄dictꝰ in ſecula: ideo exaltabo te dn̄e deus meus rex meus: ⁊ benedicāinquit nomē tuū in ſeculū et ī ſeculū ſeculi.Forte in ſeculū hic: in ſeculum aūt ſeculi ineternū. Modo autē incipe laudare: ſed ineternū laudaturꝰ es. Qui laudare nō vultin tranſitū huiꝰ ſeculi: obmuteſcet cū venerit ſeculū ſeculi. Proinde ſequētibꝰ verſibꝰꝓpe hoc dixit. Ne qͥs etiā aliter intelligeretqd̓ ait: Laudabo nomē tuū ī ſeculū: ⁊ quereret aliud ſeculū qn̄ laudaret. Per ſingulos: inquit: dies benedicā te: Lauda ergo ⁊ benedic dominū deum tuum perſinguios dies: vt cum finiti fuerint ſingulidies: ⁊ venerit ſine fine vnꝰ dies: eas ex laudibus in laudē: ſicut ex virtutibꝰ ī virtutē.Per ſingulos inquit dies benedicā te: nōtranſiet dies quo te nō benedicā. Nec mirum eſt ſi leto die tuo benedicis deū tuum:Quid ſi forte illuxerit aliqͥs triſtis dies: ſic̄ſe habēt hūane res: ſicut ē abūdantiā ſcandaloꝝ: ſic̄ ē ml̓tiplicatio tēptationū? Quidgͦ ſi aliqͥd accidat triſte homī: deſines laudare deū: deſines bn̄dicere creatorē tuū? Sideſines: mētitus es: dicēdo: Per ſingulosdies bn̄dicā te dn̄e. Si aūt nō deſines: et ſi

CXLIIII.tibi videt̉ in die triſti male: erit tibi in deotuo bene. Eſt em̄ et qn̄ male ē tibi: vt benetibi ſit. Si em̄ in aliquo malo male eſt tibi:ꝓculdubio in aliquo bono bn̄ tibi erit. Etquid tam bonū qͣꝫ deus tuꝰ: de quo dictū ēNemo bonꝰ niſi vnꝰ deꝰ? Nam qͣꝫ ſit ſecuraiſta laudatio: ⁊ qͣꝫ ſit ſecurū: hͦ bn̄ intelligerede ip̄o bono. Nā ſi gaudes de bono quodtibi accidit ꝑ diē: fortaſſe trāſit alio die hocvn̄ gaudes bonū. Bn̄ fuit mihi: bonū diēduxi: qꝛ forte lucra venerūt: aut inuitatꝰ es:aūt in epulis diu fuiſti. Gaudes: qꝛ in epulis diu fuiſti: alter te dolet: qꝛ nō erubuiſti.Uerūtamē de quocūqꝫ tali bono gaudeas:certe tranſitoriū ē. Si aūt gaudeas in deotuo: audies dicentē ſcripturā: Delectare īdn̄o: Tāto firmiꝰ gaudebis quāto ē ille certior in qͦ gaudebis. Si .n. gaudes d̓ nūmo:times furē. Si aūt gaudes de deo: quid times? Ne tibi quiſqͣꝫ auferat deū? Deū nemo tibi auferet: ſi tu eū nō dimiſeris. Nonem̄ ſic eſt deꝰ: quō lux iſta de celo fulgens:nō qn̄ volumꝰ ad eā accedimꝰ: qꝛ nō in omīloco lucet. Per infirmitatē noſtrā forte fit:vt hyeme nos delectet eſſe ī ip̄a luce. Nūcautē ꝑ eſtatē videtis: qꝛ magis eū locū q̄ſiuimꝰ: vt ī ip̄a luce nō ſtaremꝰ. In deo autētuo qn̄ ſtas: ⁊ ī lumīe eiꝰ veritatis delectaris: nō queris locū qͦ ad eū accedas: ſed cōſciētia accedit: et ꝯſcientia recedit. Qd̓ dictū ē: Accedite ad eū ⁊ illumīamini: aīo dictū ē: nō vehiculo: Affectibꝰ dictū ē: nō pedibꝰ: Et cū in eo ſtabis: eſtus nō patieris.Spūs em̄ ſpirabit tibi: ⁊ ſub alis eiꝰ ſperabis. Uides em̄ hr̄e te quō delecteris ꝑ ſingulos dies. Nec em̄ te dimittet deꝰ tuꝰ: etiāſi aliqͥd triſte accederit. Ꝙͣ .n. triſte erat qd̓ſcō viro Iob acciderat: qͣꝫ repēte: qͣꝫ multamala queadmodū oīa de quibꝰ gaude̓ putabat̉: nō de quibꝰ gaudebat: diabolo temptante ſubtracta ſt̓: quēadmodū ⁊ filij mortui ſunt? Perijt qd̓ ſeruabat̉: ꝑierūt quibꝰſeruabat̉: nec tn̄ perijt qͥ ⁊ illd̓ ⁊ illos dedit.Et ip̄i filij pn̄ti ſeculo ꝑierūt: agnoſcendi ⁊recipiēdi ī futuro. Ille tn̄ vir hn̄s aliud vn̄gauderet in qͦ verū erat qd̓ mō cōmemorauimus ꝑ ſingulos dies bn̄dicā te. Nūquidqꝛ ille dies qͦ totū ꝑierat triſtis illuxit: ideolux interior ī corde defecit? Stetit qͥppe ī illaluce ⁊ ait: Dn̄s dedit: dn̄s abſtulit: ſic̄ dn̄oplacuit ita factū ē: ſit nomē dn̄i bn̄dictum.Ergo ꝑ ſingl̓os dies laudauit: qͥ etiā ī die tātriſti laudauit. Breue myſteriū ē vt ſꝑ laudes deū: veroqꝫ corde n̄ falſo dicaſ. Bn̄di-

Alia lr̄a.r nō habet.momini tuo

Alia lr̄a.I tibi.