BſalmusCXXXVIII.

5CIn hac nocte: in hac mortalitate vite hūane habēt homīes lucē: habēt homīes tenebraſ: lucē ꝓſperitatē: tenebras aduerſitatē.Sed vbi venerit dn̄s chriſtꝰ et habitaueritanimā ꝑ fidē: ⁊ ꝓmiſerit aliā lucē ⁊ inſpirauerit: ⁊ donauerit patientiā: ⁊ monuerit hominē nō delectari ꝓſperis: ne frangat̉ aduerſis: incipit hō fidelis indifferēter vti mūdo iſto: nec extolli qn̄ res ꝓſpere accedunt:nec frangi qn̄ res aduerſe ſūt: ſꝫ vbiqꝫ dn̄mbn̄dice̓: nō ſolū qn̄ abūdat: ſꝫ etiā qn̄ amittit: nō ſolū qn̄ ſanꝰ ē: ſꝫ etiā qn̄ egrotat: vt ſitin illo vera illa cātatio: Bn̄dica dn̄m ī omītꝑe ſemꝑ laus eiꝰ in ore meo. Si gͦ ſemꝑ etqn̄ lucꝫ nox iſta: ⁊ qn̄ obſcura ē nox iſta: qn̄arridet ꝓſꝑitas: qn̄ triſtis eſt aduerſitas: ſyſit laus eiꝰ in ore tuo: ⁊ fiet tibi qd̓ mō dictūeſt: Sicut tenebre eius ita ⁊ lumeneius. Non me cōculcant tenebre eius: qꝛnō me extollit lumē eiꝰ. Ecce habes lumenip̄iꝰ ī Iob. Abūdabat omībꝰ rebꝰ. Lux noctis ip̄iꝰ diuitijs pͥma deſcribit̉. Quātis rebus: ⁊ quāta copia redūdabat: lux erat noctis eius. Putauit inimicꝰ ꝓpterea illū talēvirū colere deū: qꝛ illa oīa donauerat ei: etpetiuit vt auferent̉ ab eo. Facte ſūt tenebrenoctis illiꝰ: q̄ primo habebat lucē. Nouerat tn̄ ille: ſiue lux ibi eſſet: ſiue tenebre: illānoctē eſſe: in qͣ ꝑegrinaret̉ a deo ſuo: et habebat interiorē lucē ip̄m deū ſuū: ꝑ quā lucem interiorē indifferēter haberet: ſiue tenebras noctis illiꝰ: ſiue lucē. Propterea qͥ inluce noctis illiꝰ: id eſt in rerū abūdantia colebat deū: ablatis illi omnibꝰ rebꝰ: poſteaqͣꝫfacte ſunt tenebre illiꝰ: quid dixit ille? Dn̄sdedit: dominꝰ abſtulit: ſicut dn̄o placuit itafactū eſt: ſit nomē dn̄i benedictū. In nocteſum quadaꝫ vite huiꝰ: Dominꝰ meus inqͥthabitat cor meū: illuminauit mihi cor meūſolacijs quibuſdā nocte iſta: qn̄ dedit cōpiam rerū temporaliū: Subtraxit ip̄aꝫ lucētemporalē: ⁊ quaſi tenebrata eſt nox: ſed qꝛſicut tenebre eiꝰ: ſic ⁊ lumē eius: Dn̄s deditdominꝰ abſtulit: ſicut dn̄o placuit ita factūeſt: ſit nomē dn̄i benedictū. Nō ſum triſtisin nocte hac: qꝛ ſicut tenebre eius: ita ⁊ lumen eius: vtrūqꝫ tranſit: ⁊ qui gaudēt tanqͣꝫ non gaudētes ſint: ⁊ qui flent tanqͣꝫ nonſ flentes ſint: qꝛ ſicut tenebre eius ita ⁊ lumēa. eius. Qm̄ tu poſſediſti renes meet. os dn̄eꝫ Nō ſine cauſa ſicut tenebre eiꝰ:ſic ⁊ lumē eius. Intus ē poſſeſſor qͥ nō ſolūcor tenet: ſed etiam renes: nō ſolum cogitationes: ſed etiā delectationes. Ip̄e gͦ poſſi-

det vnde me delectaret aliquid lucis ī nocte: ip̄e tenet renes meoſ: Nō noui delectariniſi de luce interiore ſapientie ip̄ius. Quidergo? Non delectaris de ꝓſperitate rerum:de felicitate temporū: de honoribus: de diuitijs: de familia? Non delector inqͥt. Quare? Quia ſicut tenebre eius ita et lumē eiꝰ.Unde tibi iſta indifferētia: vt ſicut tenebreeius: ſic ſit tibi ⁊ lumen eius? Unde? Quoniam tu poſſediſti renes meos domine.Suſcepiſti me de vtero mr̄is mee.Dum eſſem in vtero matris mee: nō indifferenter habebam tenebras illius noctis: ⁊lucem illius noctis. Etenim vterus matrismee: cōſuetudo ciuitatis mee fuit. Que eſtilla ciuitas? Que nos progenuit in captiuitate. Nouimus babyloniam illam: de quaheſterno die locuti ſumus: vnde ꝓficiſcūtur omnes qui credūt ⁊ ſuſpirāt illi luci hieruſalem celeſti. Ego ergo dixi ex vtero matris mee ſuſceptus ſum a domino: inde mihi tenebre noctis huiꝰ: ⁊ lux huiꝰ indifferenter facte ſunt. Qui autē in vtero matris illius babylonie gaudet ꝓſperis ſeculi: frangitur aduerſitatibꝰ ſeculi: nō nouit gaudere niſi aliquid ꝓſperum eueniat ẜm tempª:nec nouit contriſtari: niſi aliquid aduerſuꝫeueniat ẜm tempus. Iam exi de vtero babylonie: incipe cantare hymnū domino:egredere et naſcere: ſuſcipiet te deꝰ ex vtero matris tue. Quis deus? Deus ille apoſtoli Pauli qui dixit: Cum autem placuitdeo qui me ſegregauit de vtero matrꝭ mee:predicare filiū ſuum in me. Que enim eratmater eius? Synagoga. Et ibi quid didicerat: niſi qd̓ habebant: ⁊ didicerāt ip̄i iudei: ⁊ ipſe populus? Nomē in illis remanſerat laudis dei: facta aūt in eis nō inueniebant̉. Erant in eis v̓ba dei: quaſi folia ī arbore: ⁊ fructus nuſqͣꝫ. Talē arborē fici ſicutnoſtis: cū dominꝰ īueniſſet: maledicto arefecit. Inuenit em̄ in ea folia: et fructum nōinuenit: Quādaꝫ nobis arborē figurabat.Nā fructuū eoꝝ tempꝰ nōdū erat. Qd̓ oēshomīes nouerant: artifex celi ⁊ terre nō nouerat? Ergo ille qui Paulū ſegregauit abvtero mr̄is ſue: ip̄e ⁊ nos ſegregauit ab vtero mr̄is nr̄e. Cuiꝰ mr̄is nr̄e? Babylōie illiꝰ.Suſcepti gͦ ex vtero illo: iam incipiamꝰ hr̄ealterā ſpem. Promiſit frēs: quare gaudetis: fructus facite poſiti in alia ſpe. Iā nonnouimꝰ malū niſi offendere deū: ⁊ nō perduci ad illa quē ꝓmiſit: nec nouimꝰ bonū:niſi ꝓmereri deū ⁊ ꝑduci ad illa q̄ ꝓmittit.

21 4

Alla lAa.ēhabet.