PſalmusCXVIII

PſeUeritatis nāqꝫ verbū eſt: Om̄is qui audiuit a pr̄e ⁊ didicit: venit ad me. Qui gͦ nōfacit: id eſt nō venit: nō didicit. Recolensaūt iſte dolorē penitētie p̄uaricatiōis ſue.Exitus aquarū inquit:ᶠ deſcenderunt oculi mei: qꝛ nō cuſtodierūt legem tuaꝫ. Id eſt ipſi oculi mei. Nam inquibuſdā codicibꝰ ⁊ hoc legit̉: qꝛ nō cuſtodiui legē tuā. Deſcēderūt gͦ exitus aquarum: id eſt effuſiones lachrymaꝝ: Et ea locutiōe qua dicere potuit: montes deſcēderunt pedes mei: ⁊ ſi nō diceret per montesvel in montes: ea locutiōe dicit̉ ſcalas deſcēdit: ⁊ ſi nō dicat̉ per ſcalas: aut piſcinādeſcēdit: ⁊ ſi non dicat̉ in piſcinā. Et beneait: deſcenderūt: humilitate ſcꝫ penitendi.Aſcēderūt enī: qn̄ per ſuperbiā cōtumacēerecti fuerāt ⁊ elati. Surſum enī ſibi eſſe videbant̉: qn̄ ignorātes dei iuſticiā cōſtituere volebāt ſua: In qua fatigati ⁊ legis p̄uaricatiōe confuſi: ab illa elatiōe deſcēderūtflendo: vt iuſticiā dei potius impetrarēt petendo. Sunt codices qui nō habēt deſcēderūt: ſed trāſierūt: tanqͣꝫ exaggerāter diceret trāſiſſe ſe flēdo fontes aquaꝝ: vt hocintelligamꝰ exitus aquaꝝ: plus fleuiſſe qͣꝫmanāt aque de ſuis exitibꝰ. Cur aūt nō cuſtodita lege ſic fletur: niſi vt impetret̉ gratia que penitētis delet iniquitatē: et credētis ad iuuat voluntatē.Explicit ſermo viceſimuſſeptimus.Incipit ſermo viceſimuſoctauus.Ixerat ſuperius qui cantat huncd pſalmū: Exitus aquarū deſcēderunt oculi mei: qm̄ nō cuſtodierūtlegē tuā: vbi ſe multū fleuiſſe teſtatꝰ eſt preuaricationē ſuam. Proinde velut rationēreddēs: cur multū flere debuerit: ⁊ ſuū grauiter dolere pctm̄. ¶ Iuſtus es inquit:dn̄e: ⁊ rectu iudiciū tuū. Mandaſtiiuſticiā teſtimonia tua: ⁊ veritateꝫtuā valde. Hec itaqꝫ iuſticia dei rectūqꝫiudiciū ⁊ veritas: om̄i ē metuēda peccāti.Hac enī dānant̉ diuinitꝰ quicūqꝫ dānāt̉:nec eſt om̄ino qͥ de ſua dānatiōe cōtra deūiuſtū recte cōqueri poſſit. Inde fletus rectus eſt penitētis: qm̄ ſi cor eius impenitēſdānaret̉: iuſtiſſime vtiqꝫ dānaret̉. Sane iuſticiā dicit teſtimonia dei. Iuſtū quippe ſeprobat mandādo iuſticiā. Eſt enī hec veritas vt deus teſtimonijs talibꝰ innoteſcat.re Sꝫ qͥd eſt qd̓ ſequit̉. Tabefecit mezelus meus? Uel ſicut alij codices habēt zelus tuus. Habēt nōnulli etiā do

CXVIIImus tue. Et nō tabefecit me: ſed comedit me. Quod ex alio pſalmo quātū mihi videt̉ putandū eſt emēdandū: vbi ſcriptum eſt: Zelus domus tue comedit me.Quod cōmemoratū etiā in euāgelio nouimuſ. Simile tn̄ aliquid eſſe tabefecit ei: qd̓ibi eſt comedit. Zelus aūt meꝰ qd̓ plurescodices habēt: nullam ingerit queſtionē.Quid enī mirū ē: ſi zelo ſuo qͥſqꝫ tabeſcitꝘ vero habēt aliqui: zelus tuus: ſignificat hominē deo zelantē: nō ſibi: ſed nō repugnat ſi ipſe dicat̉ ⁊ meꝰ. Nā quid aliuddicit apoſtolus: Emulor enī vos deo emulatione dei? Nam dicendo: Emulor vos:quid niſi emulationē demōſtrat ſuā? Sedqꝛ dixit deo: id eſt nō ſibi ſed deo: ideo addidit: emulatiōe dei. Hanc quippe ſuo ſpūfidelibꝰ ſuis inſpirat deus: Amoris enī eſtnō liuoris. Nā que fuit cauſa vt hoc apoſtolus diceret: Aptaui enī vos inquit vniviro v̓ginē caſtā exhibere chriſto. Timeoaūt ne ſicut ſerpēs Euam ſeduxit verſutiaſua: ſic ⁊ veſtre mētes corrūpant̉ a ſimplicitate et caſtitate que eſt in chriſto. Comedebat eum zelus domus dei: quā tn̄ zelabat chriſto nō ſibi. Sponſus enī ſibi zelatſponſam ſuā: amicus aūt ſpōſi: nō eā ſibizelare debet: ſed ſpōſo. Bonus gͦ ⁊ huiusintelligēdus eſt zelus. Cauſam aūt ſubiūgit ⁊ dicit: Quia obliti ſuntᶠ verboꝝtuorū inimici mei. Retribuebāt gͦ mala ꝓ bonis: qm̄ zelebat illos deo tam vehemēter ⁊ ardēter: vt eo zelo tabēfactū ſe diceret: Illi aūt ob hoc in ip̄m inimicitias exercebat: qꝛ vtiqꝫ vt deū amarēt volebat:quos amādo zelabat. Non ingratꝰ enī gr̄edei: per quā fuerat ex inimico reconciliatꝰdeo: etiam ipſe ſuos diligebat inimicos: eteos zelabat deo: dolēs ⁊ tabeſcēs ꝙ eſſentverboꝝ eius obliti. Deinde cōſiderās ip̄ein verbis dei: qua flamma dilectiōis arderet. ¶ Ignitū inquit: eloquiū tuumvalde: ⁊ ſeruus tuus dilexit illud.Merito zelabat in ſuis inimicis cor impenitēs: qui fuerāt obliti verboꝝ dei. Ad hocenī flagrabat eos adducere: quod ipſe flagrātiſſime diligebat. Iunior ego ſuinquit: et cōtemptus: iuſtificatiōestuas nō ſum oblitus. Non ſicut inimici mei qui obliti ſunt verborū tuoꝝ. Uidetur autē minor etate non oblitus iuſtificationes dei dolere pro inimicis ſuis etatemaioribus qui obliti ſunt. Nam quid eſt:iunior ego non ſum oblitus: niſi illi maio-

Alia lr̄a.t Tabeſcereme fecit.

Alia lr̄a.t deduxerū-

Aliafvel

Aliet Adtulu

Aliat veri