PLCXVIII.

Nſalmusres obliti ſūt? υξωτερόσ eſt enim grecuꝫ:qd̓ eſt etiā in illo loco vbi dictuꝫ ē: In quocorrigit iunior viā ſuā. Hoc aūt nomē cōparatiuū eſt: ⁊ ideo bene intelligit̉ in cōparatione maioris. Duos gͦ ppl̓os hic agnoſcamus: qui etiā in Rebecce vtero luctabant̉: qn̄ nō ex operibus: ſed ex vocante dictum eſt ei: Maior ſeruiet minori. Sed cōtemptū ſe dicit hic iunior: ideo factus ē maior: qꝛ ignobilia ⁊ cōtemptibilia mūdi elegit deꝰ: ⁊ ea q̄ non ſunt tanqͣꝫ ſint: vt q̄ ſunteuacuent̉: ⁊ ecce ſunt nouiſſimi qui erāt primi: ⁊ pͥmi qui erant nouiſſimi. Nec īmeritoobliti ſunt verborū dei qui ſuā iuſticiā conſtituere voluerūt ignorātes iuſticiam dei.Iſte aūt iunior nō eſt oblitus: quia nō ſuāvoluit habere iuſticiā: ſed dei. De qua etiānūc dicit: ¶ Iuſticia tua iuſticia ī eternū ⁊ lex tua veritas. Quō em̄ nō veritas lex: ꝑ quā cognitio peccati: ⁊ que teſtimoniū ꝑhibet iuſticie dei. Sic em̄ dicit apoſtolus: Iuſticia dei manifeſta eſt: teſtificataꝑ legē ⁊ ꝓph̓as. Propter hāc paſſus ē ꝑſelr̄a cutioneꝫ iunior a maiore: vt diceret iuniora. qd̓ ſequit̉: ¶ Tribulatio ⁊ᶠ neceſſitasinuenerūt me: mādata tua meditatio mea eſt. Seuiāt: ꝑſequātur: dū tamēmādata dei nō relinquatur: ⁊ ex ip̄is mandatis etiā qui ſeuiunt diligant̉. Iuſticia teſtimonia tua in eternū: intellectu da mihi ⁊ viuā. Intellectū poſcitiſte iunior: quē ſi nō hr̄et: non ſuꝑ ſenioresintelligeret: ſed eum poſcit in tribulatiōe etneceſſitate: quo intelligat qͣꝫ ſit cōtemnēdūqd̓ ei poſſunt auferre ꝑſequentes inimici: aquibꝰ ſe dicit eſſe cōtemptū: Ideo dixit: etviuam: qꝛ ſi eo vſqꝫ tribulatio neceſſitaſqꝫꝑuenerit: vt ꝑ inimicoꝝ ꝑſequētiuꝫ manusvita iſta finiat̉: viuet ī eternū qui tꝑalibusp̄ponit iuſticiā que manet in eternū: q̄ iuſticia in tribulatiōe ⁊ neceſſitate martyria ſūtdei: hoc eſt teſtimonia: pro quibꝰ ſunt martyres coronati.¶ Explicit ſermo viceſimuſoctauus.Incipit ſermo. XIX. de eo quod ſequitur: Exclamaui in toto corde: exaudi medomine ⁊cͣ.Lamor ad dn̄m qui ſit ab orātibus:cſi ſonitu corꝑalis vocis fiat: nō intento ī dn̄m corde: quis dubitet inaniter fieri? Si autē fiat corde: etiaꝫ ſilentecorꝑis voce: alium quēlibet hominē poteſtlatere: non deū. Siue ergo cū voce carnisqn̄ id opus eſt: ſiue cū ſilentio ad deū cum

oramus: corde clamandū eſt. Eſt aūt clamor cordis: magna cogitationis intentio.Qui cū eſt in oratiōe: magnū exprimit deſiderātis ⁊ petentis affectū: vt nō deſpereteffectū. Tunc porro in toto corde clamat̉:qn̄ aliunde nō cogitat̉. Tales or̄ones rareſunt multis: crebre autem pacis: Utrū v̓ocuiqͣꝫ: neſcio. Talē ſuā cōmemorat orationē qui cantat hūc pſalmū: dicēs. ¶ Clamaui ī toto corde exaudi me domine: Cui em̄ rei ſuus clamor ꝓficiat: adiū­ Axit. Iuſtificationes tuasᶠ exquirā.Ad hoc ergo clamauit in toto corde ſuo: ⁊hoc ſibi deſiderauit a domino exaudientep̄ſtari: vt iuſtificatiōes eius exquirat. Proinde qd̓ vt faciamus iubet̉: vt exquiramusorat̉. Ꝙͣlonge eſt adhuc a facie̓te qͥ exquirit? Non em̄ ē ꝯſequēs vt qͥ exquirit: inueniat: aut qui inuenit: faciat. Nō aūt poteſtniſi inuenerit: facere: et niſi queſierit: inuenire. Sed magnaꝫ ſpem dn̄s Ieſus dedidicēdo: Querite ⁊ inuenietis. Rurſus aūtdicit ſapiētia (que quid ē niſi ip̄e) Querētme mali: ⁊ nō inueniēt. Nō ergo malis ſedbonis dictū ē: Querite ⁊ inuenietꝭ: Immov̓o eis dictū ē quibꝰ eodē loco paulopoſt:Si ergo vos inquit cū ſitis mali: noſtis bona data dare filijs veſtris: quomodo igiturmalis dicit̉: Querite ⁊ inuenietis: cum rurſus dicat̉: Querēt me mali ⁊ nō inuenient?An aliud eos dn̄s qͣꝫ ſapientiā querere volebat: qn̄ eos inuēturos ſi quererēt ꝓmittebat? In ea quippe ſunt omnia que ab eis qͥbeati eſſe cupiūt inquirēda ſunt. Ibi ergoſunt ⁊ iuſtificatiōes dei. Quapropter reſtatvt intelligamꝰ nō omnes malos nō inuenire ſapientiā ſi q̄ſierint: ſed eos qͥ intātū ſuntmali vt oderint eam. Sic em̄ ⁊ dixit: Querent me mali ⁊ nō inueniēt: Oderūt em̄ ſapientiā. Ideo ergo nō inueniūt: qꝛ oderūt.Sed rurſus ſi oderūt quomō querunt: niſiqꝛ non eam querūt ꝓpter ipſam: ſed ꝓpteraliquid quod mali amant: ⁊ ad hoc ſe facilius putant ꝑuenturos ꝑ ip̄am? Multi em̄ſunt qui dicta ſapiētie ſtudioſiſſime inquirunt: eāqꝫ in doctrina nō in vita volunt habere: vt non ꝑ mores quos iubet ſapientiaꝑueniant ad dei lucē qd̓ ē ipſa ſapiētia: ſedꝑ ſermones quos habet ſapiētia ꝑueniantad hominū laudē: qd̓ eſt vanagloria. Nōergo ſapientiā querunt: ⁊ quādo eam querunt: quia nō querūt ipſam: alioquin viuerent ẜm ipſam: ſed volunt verbis eius inflari. Et quātomagis inflant̉: tantomagis

13

ni

Alla lr̄aja.

Alia lr̄a.f requirā.