aimusCITTTII

Plocim remāſit puer Ieſus ī hieruſalē: ⁊ a querentibꝰ ſuis poſt triduū inuentꝰ eſt illic intēplo ſedēs int̓ doctores: audiēs eos ⁊ interrogās eos: vbi ſtupebāt oēs qui eū audiebat ſuꝑ prudētia et reſpōſis eius. Necimmerito: qui ꝑ iſtū ꝓphetā tāto ante dixcrat: ſuꝑ oēs docētes me intellexi. Omnesenī vtiqꝫ hoīes vult intelligi: non deū patrem: de quo dic̄ ip̄e filiꝰ: Sicut docuit mepater hec loquor. Quod difficillime ex ꝑſona verbi intelligit̉: niſi quis vtcūqꝫ caꝑevaleat: id eſſe filiū a patre doctū qd̓ genitu. Cui enī nō eſt aliud eſſe: aliud doctumeſſe: ſed qd̓ illi eſt eſſe: hoc eſt doctū eſſe: ꝓfecto a quo ei ē eſſe: ab illo ſimul ē ei doctūeſſe. Ex ꝑſona vero hoīs vbi formaꝫ ſeruiaccepit: faciliꝰ intelligit̉ a patre didiciſſe q̄dixit: in qua forma ſerui cōſtitutū maximepueꝝ potuer̄t eū hoīes maioris etatꝭ docēdū putare: ſꝫ ille quē bater docuit ſuꝑ oēsdocētes ſe ītellexit. Quia teſtīonia: inquit: tua meditatio mea ē: Ideo ſuꝑomnes docentes ſe intelligebat: qꝛ teſtimonia dei meditabat̉: que melius qͣꝫ illi de ſeip̄o nouerat qui dicebat: Uos miſiſtis adIohannē: et teſtimoniū ꝑhibuit veritati:Ego aūt nō ab hoīe teſtioniū accipio: ſedhec dico vt vos ſalui ſitis. Ille erat lucerna ardēs ⁊ lucēs: vos aūt voluiſtis exultare ad horā in luce eiꝰ: Ego aūt habeo teſtimoniū maius Iohāne. Talia teſtimoniameditabat̉: qn̄ ſuper oēs docentes ſe intellexit. Illi aūt doctores nō abſurde intellifa. gūtur etiā ipſi eſſe ſeniores: de quibus cōes. tinuo dic̄. Suꝑᶠ ſeniores intellexi:Quod ideo mihi eo modo repetitū videt̉:vt nobis hec legētibus illa etas eius veniret in mētē: q̄ nobis innotuit ex euāgelio:qua etate puerili inter maiores etate: hoceſt iunior inter ſeniores ſedebat: et ſuperomnes docētes ſe intelligebat. Solēt enīiunior et ſenior ad ſeīuicem dici minor etmaior: ⁊ ſi neuter eoꝝ ſenili acceſſit aut ꝓpinquauit etati: qͣꝫqͣꝫ ſi et exp̄ſſum nomē ſenioꝝ in euangelio velimus īquirere ſupraquos intellexit: inuenimꝰ qn̄ ei dixerūt ſcribe ⁊ phariſei: Quare diſcipl̓i tui tranſgrediūt̉ tradictiōes ſeniorū? Nō enī lauāt manus ſuas cū panē māducat. Ecce obiectaeſt ei trāgreſſio tradictiōis ſenioꝝ. Sed qͥaſuꝑ ſeniores intellexit: qͥd eis reſponderitaudiamus. Quare inqͥt ⁊ vos tranſgredimini mādatū dei ꝓpter traditiōem veſtrāDeinde paulo poſt: vt nō ſolū ip̄e qui ē ca

CXVIIIput corꝑis: verū etiā corpus ip̄m et mēbraeius ſuper ſeniores illos intelligerēt: quoꝝtraditio de lauādis manibꝰ ferebat̉: cōuocatis ad ſe turb̓ dixit eis: Audite ⁊ intelligite: tāqꝫ diceret: Suꝑ ſeiores illos ⁊ vosintelligite: vt etiā de vobis illa ꝓph̓ia appareat eſſe p̄miſſa: ſuper ſenioreſ intellexi:nec ſolū capiti: verūetiā corꝑi: ac ſi vniuerſo chriſto aptata ꝯueīat: Nō qḋ ītrat ī os:cōinqͥnat hoīeꝫ: ſꝫ qd̓ ꝓcedit ex ore hͦ coīqͦnat hoīem. Hoc ſeniores illi nō intelligebant: qͥ de lauādis manibꝰ ſua velut magna mādata tradiderūt. Ip̄a quoqꝫ mēbracapitis huiꝰ ſuꝑ ſenioreſ intelligētes nōdūqd̓ ab eo dictū eſt intellexerāt. Deniqꝫ pꝰpauca rn̄dens Petrꝰ dixit ei: Ediſſere nobis ꝑabolā iſtā. Putabat adhuc eſſe ꝑabolam: qd̓ dn̄s ſine figurꝭ fuerat elocutuſ.At ille dixit: Adhuc et vos ſine intellectueſtis: Nō intelligitꝭ quia omne qd̓ in os intrat in vētrē vadit: ⁊ in ſeceſſum emittitur?Que aūt ꝓcedūt de ore: de corde exeūt: ⁊ea coīquināt hoīem. Adhuc ⁊ vos ſine intellectu eſtis: ⁊ ſuꝑ illos ſeniores nō intelligitis? Sed plane iam nūc audito tali magiſtro: capite noſtro: pōt vnuſqͥſqꝫ noſtrūdicere: ſuꝑ ſeniores intellexi. Nā etiā corpori ꝯgruit qd̓ ſecutꝰ adiūxit. Quia mā⁊data tua exquiſiui? Mādata tua nōᶠmādata hoīm: mādata tua nō mādata ſeniorū: qui volētes eſſe legis doctores: nōintelligūt neqꝫ que loquūtur: neqꝫ de qͥbꝰaffirmāt. Merito de mādatꝭ dei q̄ ſūt exqͥrenda vt ſuꝑ ſeniores illos intelligātur: reſponſū eſt his qui eoꝝ auctoritatē veritatip̄ferebāt: et dictū eſt: cur ⁊ vos trāſgredimini mādatū dei: vt traditōes veſtras ſtatuatis? Iam vero qd̓ adiūgit̉: nō capiti videtur ꝯuenire ſꝫ corꝑi. ¶ Ab omni viamala ꝓhibui pedes meos: vt cuſtodia verba tua. Neqꝫ enī caput illudnoſtrū ip̄e ſaluator corꝑis in aliquā malignam viā carnali cupiditate ferret̉: vt ei neceſſe eſſet pedes ſuos inde ꝓhibere: quaſiilluc eūtes motibus ſuis: qd̓ nos facimusqn̄ ea q̄ ille non habuit ne vias malignasteneāt deſideria noſtra praua cohibemuſ.Sic enī verba dei poſſumꝰ cuſtodire ſi pꝰnoſtras nō eamꝰ cōcupiſcētias malas: vtad mala cōcupita ꝑueniāt: ſed eas potiusaduerſus carnē ſpū cōcupiſcētie refremꝰ:ne nos raptos atqꝫ ſubuerſos ꝑ malignasvias ꝑtrahāt. ¶ A iudicijs: inqͥt: tuisno declinaui: qm̄ tu legem poſui12

Illa lra.fſenes.

Alia lr̄af queſiui.