F.C.ii. PCXVIII

Rſalmusſum id qd̓ ſum. Et reſpondebo exprobrantibꝰ mihi verbū: Utrū verbū: exprobrantibꝰ: an verbuꝫ: reſpōdebo:ambiguū eſt. Sed quodlibet eoꝝ chriſtuꝫſonat. Ip̄m em̄ nobis exprobrāt a quibuseſt crucifixꝰ: vel ſcandalū: vel ſtulticiā: ignorātes qꝛ verbū caro factū eſt: ⁊ habitauit in nobis: qd̓ verbū in principio erat: etapd̓ deū erat: ⁊ deꝰ erat. Sꝫ ⁊ ſi nō ipſi verbū exprobrēt qd̓ eos latet: qꝛ diuinitas eiꝰab eis nō cognoſcitur a quibꝰ eius infirmitas in cruce cōtemnit̉: nos tn̄ verbū reſpōdeamus: nec exprobratione terreamur autꝯfundamur. Uerbum em̄ ſi cognouiſſent:nūqͣꝫ dn̄m glorie crucifixiſſent. Ille aūt reſpondet verbū exprobrantibꝰ ſuꝑ quē venit miſcd̓ia dei: hoc eſt ipſum ſalutare eiꝰ.Uenit vt ꝓtegat: nō vt cōterat. Nā ſuꝑ qͦſdam cōterendos venturꝰ eſt: qui nūc in eūdum ſpernunt eius humilitatē offendēdoquaſſantur. Sic em̄ dicit in euāgelio: Quiceciderit ſuꝑ lapidē iſtū cōquaſſabitur: ſuper quē vero ceciderit cōteret eū. Qui ergo nobis exprobrāt offendūt ⁊ cadunt ineū: nos aūt ne offendamꝰ ⁊ cadamꝰ opprobria eoꝝ ne timeamus: ſed reſpōdeamuseis verbū: hoc eſt verbū fidei qd̓ p̄dicamꝰqꝛ ſi credideris inqͥt in corde tuo: qꝛ dn̄s ēIeſus: ⁊ ꝯfeſſus fueris in ore tuo: qꝛ deꝰ illū ſuſcitauit a mortuis ſaluus eris. Cordeem̄ credit̉ ad iuſticiā: ore aūt ꝯfeſſio ſit adſalutē. Parū eſt ergo in corde habere chriſtum: ⁊ nolle ꝯfiteri dū timetur opprobriū:ſed exprobrātibus reſpōdendū eſt verbū.Ut aūt hec martyres poſſent: ꝓmiſſuꝫ eſteis ⁊ dictū: Nō em̄ vos eſtis qͥ loquimini:ſed ſpūs patris veſtri qͥ loquitur in vobis.Iō ⁊ iſte cū dixiſſet: Rn̄debo exprobrātiebus mihi verbum: cōtinuo ſequit̉. Qm̄ſperaui inᶠ verbis tuis. Quod ē vtiqꝫin ꝓmiſſis tuis. Sed qm̄ plurimi qͣꝫuis adip̄m corpus cuiꝰ hec verba ſūt ꝑtinentes:graui pondere ꝑſecutionis ſurgēte nō valuerūt ſuſtinere exprobrationē: ⁊ chriſtū deficiēdo negauerūt: Ideo ſequit̉. ¶ Et neauferas de ore meo verbū v̓itatisvſqꝫ valde: Ex ore ſuo qͥppe dicit: qꝛ vnitas corporis loquit̉: in cuiꝰ mēbris etiā illideputant̉: qui defecerūt ad horā negādo:ſed penitēdo poſtea reuixerūt: vel etiā martyrij palmā quā ꝑdiderāt reꝑata ꝯfeſſioneſumpſerūt. Nō igit̉ vſqꝫ valde: vel ſicut qͥda codices habēt: non vſqꝫ quaqꝫ: hoceſt nō oīno ex ore Petri: in quo erat typuſ

eccleſie verbū veritatis ablatū eſt: qui ⁊ ſiad horā negauit timore turbatꝰ: tn̄ flendoeſt reꝑatus: ⁊ ꝯfitēdo eſt poſtea coronatꝰ.Totū itaqꝫ corpus chriſti loquit̉: id eſt eccleſie ſctē vniuerſitaſ. In qͦ toto corꝑe: ſiueqꝛ negātibus plurimis remanſerūt fortesqui vſqꝫ ad mortē ꝓ veritate certarent: ſiue quia ⁊ ex his qui negauerant ml̓ti reꝑarati ſunt: nō eſt ablatum ex eius ore verbūveritatis vſqꝫ valde. Quod aūt ait: ne auferas: ītelligēdū eſt ne auferri ſinas: ꝓpterqd̓ orādo dicimꝰ: Ne nos inferas in tēptationē: Et ip̄e dn̄s ad Petꝝ: Rogaui inqͥtꝓ te ne deficiat fides tua: hoc ē ne auferat̉de ore tuo verbum veritatꝭ vſqꝫ valde. Sequitur. Quia in iudicijs tuis ſꝑaui.Uel ſicut de greco quidā diligētiꝰ expreſſerūt ſuperſꝑaui. Quod verbū ⁊ ſi minus vſitate cōpoſitum eſt: tamē implet veritatis interp̄tande neceſſitatē. Attētius gͦnobis loci huiꝰ rimandus eſt ſenſus: vt intelligamus quantū deus adiuuat quid ſibi velit in verbis tuis ſꝑaui: in iudicijs tuis ſuꝑſperaui. Reſpōdebo inqͥt exprobrātibus mihi verbū: qm̄ ſꝑaui in verbis tuis: id ē qm̄ mihi hoc ip̄e ꝓmiſiſti. Et ne auferas ex ore meo verbū vetitatis vſqꝫ valde: qm̄ in iudicijs tuis ſuꝑſꝑaui: id eſt qm̄iudicia tua quibꝰ me corripis ⁊ flagellasnō ſolū mihi n̄ auferūt ſpē: veꝝ etiā augēt:quoniā quē diligit dn̄s corripit: flagellataūt oēm filiū que recipit. Ecce em̄ ſancti ⁊humiles corde de te p̄ſumendo in ꝑſecutionibꝰ nō defecerūt: ecce etiā qui de ſe p̄ſumendo defecerūt: ⁊ tn̄ ad ip̄m corpus ꝑtinuerūt: ſibi innoteſcēdo fleuerūt: ⁊ tuā gratiā ſolidius inuenerūt: qꝛ ſuā ſuꝑbiam ꝑdiderūt. Ergo ne auferas ex ore meo verbūv̓itatꝭ vſqꝫ valde: qꝛ in iudicijs tuis ſꝑaui.¶ Et cuſtodiā lege tuā ſemꝑ: Id eſtſi nō abſtuleris ex ore meo verbū veritatꝭ:cuſtodiā legeꝫ tuā ſemꝑ. In ſeculū ⁊ inſeculū ſeculi. Oſtēdit qͥd dixerit ſemꝑ.Aliqn̄ etenī ſemꝑ intelligitur qͣꝫdiu hic viuitur: ſed hoc nō eſt in ſeculū ⁊ in ſeculū ſeculi. Meliuſ quippe ita interpretatū eſt: qͣꝫſicut quidā codices habēt in eternū: ⁊ in ſeculū ſeculi: qꝛ nō potuerūt dicere ⁊ in eternū eterni. Lex itaqꝫ iſta intelligēda eſt: de qͣdicit Apl̓s: Plenitudo legis caritaſ. Hecem̄ a ſanctis quoꝝ ex ore nō aufert̉ verbūveritatis: hͦ eſt ab ip̄a chriſti eccl̓ia cuſtodietur: nō ſoluꝫ in hͦ ſeculo: id ē donec finiat̉hoc ſeculū: ſed etiā in alteꝝ qd̓ appellat̉ ſe-

Ilia lr̄a.P