PſalmusCXVIII

Officiū quippe nr̄m: nō officio: ſꝫ fine penſandū eſt: vt ſcꝫ nō tm̄ ſi bonū eſt quod facimꝰ: ſꝫ p̄cipue ſi bonū eſt ꝓpter qd̓ facimꝰ:cogitemꝰ. Hos oculos qͥbus cōtēplamurqͣre faciāꝰ qd̓ facimꝰ auerti poſcit ne videant vanitatē: id eſt ne hāc attēdant ꝓpterquā faciat cū boni aliqͥd facit. In qͣ vanitate p̄cipuū locū obtinet amor laudis humane: ꝓpter quā multa magna fecerūt: qͥ magni in hͦ ſeculo noīati ſunt: multūqꝫ laudati in ciuitatibꝰ gentiū: querētes non apuddeū: ſꝫ apud hoīes gl̓am: ⁊ ꝓpter hanc velut prudentes fortiter: tēperant̉: iuſteqꝫ viuentes: ad quā ꝑueniētes ꝑceperūt mercedem ſuā vani vanā. Ab hac vanitate volens dn̄s auertere oculos ſuorū: Attēditeinqͥt ne iuſticiā vr̄am faciatis corā hoībusvt videamini ab eis: alioqͥn mercedeꝫ nonhabebitis apud pr̄em vr̄m qͥ in cel̓ eſt. Deinde cum ip̄ius iuſticie qͣſdam ꝑtes exeq̄retur: p̄cipiens de elemoſynis: de oratiōibꝰde ieiunijs: vbiqꝫ id admonuit ne aliquideorū ꝓpter gl̓am hoīm fiat: ⁊ vbiqꝫ dic̄ eoſqͥ ꝓpterea faciūt ꝑcepiſſe mercedem ſuaꝫ:id ē non eternā q̄ ſanctis repoſita eſt apudpr̄em: ſꝫ temꝑalem quā q̄rūt: qͥ ꝯtemplant̉ īſuis oꝑbus vanitatem: nō qꝛ ip̄a laus humana culpanda ſit: Nam qͥd tam optādūeſt hoībus qͣꝫ vt eis placeāt q̄ debeant imitari: ſꝫ ꝓpter ip̄am laudē bn̄ oꝑari: hͦ eſt vanitatem in ſuis oꝑbus intueri: quadoqͥdē⁊ ip̄a ab homībus laus homī iuſto qͣꝫtacūqꝫ ꝓuenerit: nō ibi eſſe debet eius finis boni: ſ etiam ipſa referenda eſt ad laudē dei:ꝓpter quem bona faciūt vere boni: qͦniaꝫnec a ſeip̄is ſꝫ ab illo fiūt boni. Deniqꝫ ī eodem ẜmōe dn̄s iam dixerat eis: Luceat lumen vr̄m coram hoībꝰ: vt videāt vr̄a oꝑabona: ⁊ glorificēt pr̄em vr̄m qui in celis ē:vbi finē poſuit: hͦ eſt in gl̓ia dei. Hoc debemus qn̄ aliqͥd boni facimꝰ intueri: ſi auertunt̉ a vanitate oculi nr̄i. Nō gͦ ſit finiſ nr̄iboni oꝑis in laudibꝰ hoīm: ſꝫ ip̄as laudeshōīm corrigamꝰ: ⁊ ad dei laudes oīa referamus: a quo nob̓ dat̉ qͥcqͥd in nobis ſinelaudātis errore laudat̉. Porro ſi vanū eſtꝓpter hoīm laudes bōa facere: qͣꝫto vaniꝰꝓpter adipiſcēdam pecuniā vel augēdaꝫſiue retinendā: ⁊ ſi qͥd hmōi eſt cōmodi tēporal̓: qd̓ nobis accedit extrinſecus: quiabmnia vanitas: Que abundātia hoīs in oīlabore ſuo quo ip̄e laborat ſub ſole? Propter ip̄am deniqꝫ tꝑalem ſalutē non debemus facere bona oꝑa nr̄a: ſꝫ potius ꝓpter

CXVIIIillam quā ſperamus eternā: vbi bono immutabili ꝑfruamur: qd̓ nobis erit ex deo:īmo quod nobis eſt ip̄e deus. Si enim ſancti dei ꝓpter hanc temꝑalem ſalutē bonaoꝑa facerent: nūqͣꝫ martyres chriſti bonuꝫopus cōfeſſionis in eiuſdē ſalutis amiſſione ꝑficerēt: ſed acceperūt auxiliū de tribulatione nō intuentes vanitatē: Quia vana ſalus hoīm: ⁊ diem hoīm nō concupierūt: quia hō vanitati ſimilatus eſt: dies eivelut vmbra p̄tereunt. Cum aūt deꝰ rogatur: vt ea quę vid̓r eſſe in noſtra poteſtate:id eſt oculorū auerſio a videnda vanitateab illo nobis cōcedatur: qͥd niſi eiꝰ gratiacōmendat̉? Nonnulli enim ab ea vanitatenō auerterūt oculos ſuos: qꝛ putauerūt aſeip̄is ſe fieri iuſtos ⁊ bonos: ⁊ dilexer̄t gloriam hominū magis qͣꝫ dei: qꝛ ⁊ ip̄i hoīesſunt qui ſibi nimiū placuerūt: ⁊ de ſui arbitrij viribus p̄ſumpſerūt: Sed etiā hec vanitas ⁊ p̄ſumptio ſpūs eſt. Cum v̓o dixiſſet: Auerte oculos meos ne videāt vanitatem: in via tua viuifica me: que via nō vanitas ſed veritas eſt: Deinde ſubiunxit:Statue ſeruo tuo eloquiū tuuꝫ.in timore tuo. Quid eſt aliud qͣꝫ da mihi vt faciaꝫ qd̓ eloqueris? Neqꝫ eniꝫ ſtatutum eſt eloquiū dei his qͥ in ſe mouēt illudcōtrafaciēdo: eis aūt ſtatutū eſt in quibusimmobile eſt. Statuit itaqꝫ deus eloquiuꝫſuū in timore ſuo eis qͥbus dat ſpūm timoris ſui. Timoris aūt nō illius de quo dicitApoſtolus. Nō enī accepiſtis ſpūm ſeruitutis iterū in timore: Hūc enim cōſummata caritas foras mittit timorē: Sed illius timoris quem dicit propheta ſpūm timorisdei: timoris vtiqꝫ caſti ꝑmanentis in ſeculum ſeculi: timoris quo timetur offendi qͥamatur. Aliter quippe timet adultera virūſuū: alit̓ caſta: Adultera ne veīat: caſta nedeſerat. Amputa opprobriū meumquod ſuſpicatus ſuꝫ: quia iudiciatuaᶠ ſuauia. Quis eſt qͥ ſuū opprobrium 1ſuſpicat̉: ⁊ nō magis nouit ſuū quiſqꝫ opprobriū qͣꝫ cuiuſlibꝫ alienū? Suſpicari enīpotius alienū poteſt homo nō ſuū: qm̄ qd̓ſuſpicatur: ignorat: in ſuo autem opprobrio nō eſt cuiuſqꝫ ſuſpitio: ſꝫ ſciētia: vbi loquit̉ cōſcientia. Quid eſt gͦ ꝙait: Opprobriū meū qd̓ ſuſpicatꝰ ſum? Nimirū de ſuperiore ſenſu etiā iſte ducendus eſt: qm̄ qͣꝫdiu n̄ auertit hō oculos ſuos ne videat vanitatem: qd̓ in ſeip̄o agit̉: hoc de alijs ſuſpicatur: vt propter quod ip̄e colit deum: vel

Ilia lr̄aIocūde