PſalmusCXVIII.

Pſalmusviam ſuā: qd̓ plerūqꝫ in ſcripturis ita ponitur: vt a ſexu honoratiore homo intelligat̉:modo locutionis quo ſignificat̉ a ꝑte totū.Neqꝫ em̄ et femina nō beata que nō abijt īconſilio impiorū: vbi tamē dictū eſt: beatꝰvir. Hic v̓o nec homo ait: nec vir: ſed iunior. Nūquid deſperādus eſt ſenior? Aut inalio corrigit etiaꝫ ſenior viam ſuā qͣꝫ in cuſtodiendo verba dei? An forte admonitioeſt qua ętate potiſſimū fieri debeat? Scd̓millud qd̓ alibi ſcriptū ē: Fili a iuuētute tuaexcipe doctrinā: et vſqꝫ ad canos inueniesſapientiā. Eſt ⁊ alius intellectus: vt ille hicagnoſcatur filius euangelicus iunior: quiꝓfectus a patre in regionem longinquam:effudit ſubſtantiā ſuam viuens cum meretricibus prodige: ⁊ poſtea qͣꝫ porcos pauitegeſtatem famemqꝫ perpeſſus: reuerſus eſtad ſemetipſum: ⁊ dixit: Surgā ⁊ ibo ad patrem meū. In quo enim correxit viam ſuā:niſi in cuſtodiēdo verba dei: que tanqͣꝫ panem paternum eſuriens concupiuit? Neqenim corrigeret viam ſuam frater eius ſenior qui patri ſuo dixit: Ecce tot annis ſeruio tibi: ⁊ nunqͣꝫ mandatum tuuꝫ preterij.Iunior ergo ille correxit viam ſuam: quaꝫſe ita deprauaſſe ꝑuerſamqꝫ habuiſſe confeſſus eſt vt patri diceret: Iam nō ſum dignus vocari filius tuus. Tertius v̓o intellectus mihi occurrit: quem quidē ego quātum ꝓ modulo meo ſapio: duobus ſuperioribus antēpono: Ut ſenior agnoſcat̉ vetus homo: ⁊ nouꝰ: iunior. Senior qui portat imaginem terreni hominis: iunior quiceleſtis: Quia nō pͥus quod ſpirituale eſt:ſed quod animale: poſtea ſpirituale. Sic gͦlicꝫ qͥlibet qͣꝫtū ad etatē ꝑtinet corꝑis: ānoſa vetuſtate decrepitꝰ: iunior erit apud deuꝫpercepta gratie nouitate conuerſus. Et inhoc corrigit iunior viam ſuam in cuſtodiēdo verba eius: Hoc eſt verbuꝫ fidei quodp̄dicamus: ⁊ ip̄a ē fides que per dilectionēoperatur. Sed iſte iunior populus: gratiefiliuſ: homo nouus: cantator noui cantici:heres teſtamēti noui: iſte iunior non Caynſed Abel: nō Hiſmael ſed Iſaac: nō Eſauſed Iſrael: non Manaſſes ſed Ephraim:nō Heli ſed Samuel: non Saul ẜ Dauid:Quid adiūgat attendite. ¶ In toto: infuit: corde meo exqͥſiui te: ne repellas me a mandatis tuis. Ecce orat vtadluuetur ad cuſtodienda verba dei: in qͦdixerat: viam ſuam corrigere iuniorē. Naꝫvūiqꝫ hoc ē: ne repellas me a mādatis tuis.

CXVIII.Quid eſt enim a deo repelli: niſi non adiuuari? Mandatis quippe eius rectis atqꝫ arduis humana non cōtemperat̉ infirmitas:niſi p̄ueniens eius adiuuet caritas. Quosautē non adiuuat: hos merito ꝑhibetur repellere: ⁊ tanqͣꝫ flammea framea ꝓhibeant̉indigni: ne manum extendant ad arboremvite. Quis eſt auteꝫ dignus: ex quo ꝑ vnūhominē peccatū intrauit in mūdum: et perpeccatum mors: et ita in omnes hominespertranſijt: in quo omnes peccauerūt? Sꝫindebita dei miſericordia: ſanatur debitanoſtra miſeria. Nam iſte qui loquitur ⁊ dicit: In toto corde meo exquiſiui te. Et hocvnde poſſet: niſi eum auerſum ad ſe ip̄e cōuerteret cui dicit̉: Deus tu cōuertens viuificabis nos: ⁊ ille ꝑditum quereret ⁊ errantem ille reuocaret qui dicit: qd̓ perierat requiram: ⁊ qd̓ errauerat reuocabo? Inde ēquod et corrigit viam ſuam in cuſtodiēdoverba dei: illo regente: illo faciente. Neqꝫenim per ſe ipſe poſſet: cum Hieremias ꝓpheta fateatur ⁊ dicat: Scio domine quoniā non ē hominis via eius: neqꝫ vir ibit etcorrigit viam ſuam. Adomino quippe hocetiam iſte ſuꝑius optauit: vbi ait: Utinamdirigant̉ vie mee. Et h̓ vbi addidit. ¶ Incorde meo abſcondi eloquia tua:vt non peccem tibi. Continuo dininūqueſiuit auxilium: ne in corde eius dei eloquia ſine fructu abſconderent̉: niſi oꝑa iuſticie ſequerent̉. Cum eniꝫ hoc dixiſſet: adiunxit. ¶ Bęnedictꝰ es domine: doce me iuſtificationes tuas. Doce dixit: quomodo eas diſcunt qui faciunt: nonquomodo hi qui vt habeant quod loquātur tm̄ modo meminerunt. Nam vtiqꝫ iamdixerat: In corde meo abſcondi eloquiatua: vt non peccem tibi. Quid ergo adhucea querit diſcere: que abſcōdita iam cuſtodit in corde? Qd̓ vtiqꝫ non feciſſet: niſi eadidiciſſet. Ut qͥd ergo addidit ⁊ dicit: Doce me iuſtificatiōes tuas: niſi qꝛ eas vult faciendo diſcere: non loquēdo: vel memoriaretinendo? Quoniā ergo ſicut in alio pſalmo legit̉: Bn̄dictionē dabit qͥ legeꝫ deditideo bn̄dictus es dn̄e: doce me inqͥt iuſtificatiōes tuas. Quia em̄: ī corde meo abſcōdi eloquia tua: vt nō peccē tibi: legē dediſti: da etiā bn̄dictione gr̄e: vt faciēdo diſcāquod intimādo iuſſiſti. Hec ſatis ſint vt veſtre mētes ſine faſtidio nutriant̉: aliū ſermonē deſiderāt que ſequūtur.Explicit ſermo quītus. Incipit ſextus.