PſalmusCXVIII.

Iminus peccatum. Hoc preſtant vie domini: ac per hoc quoniaꝫ iuſtus ex fide viuit:ab iſta via domini illa alienat iniquitas queē infidelitas. In hac aūt via dn̄i: id ē in fidepia quiſqͥs ambulat: aut peccatū nō operat̉: aut ſi quid a deuiante committit̉ ꝓpterviam non imputat̉: ⁊ tanqͣꝫ nō fuerit operatus accipit̉. Et ideo bene etiā ſic inielligit̉:Nō em̄ qui oꝑantur iniquitatē in vijs eiusambulauerūt: vt hanc iniquitatē ſignificauerit: que recedit a fide: aut nō accedit adfidem. Quēadmodū em̄ ait dominꝰ de iudeis: Si nō veniſſem peccatū nō haberēt:Nec vtiqꝫ ſine vllo peccato erāt an̄qͣꝫ chriſtus veniret in carne: et ex quo venit ceperunt habere peccatū: ſed quoddā peccatūcertū: id eſt infidelitatꝭ intelligi voluit: qm̄non crediderūt in eū: ita qui operant̉ iniqͥtatem: nō quālibet ſed hanc ip̄am infidelitateꝫ nō in vijs eius ambulauerūt: qꝛ vniuerſe vie dn̄i miſericordia ⁊ veritas: vtrūqꝫaūt in chriſto eſt: ⁊ p̄ter chriſtum nuſqͣꝫ eſt.Dico em̄ chriſtū: ait apl̓us: miniſtrū fuiſſecircūciſionis ꝓpter veritatē dei ad confirmādas ꝓmiſſiones patrū: gentes autē ſuꝑmiſericordiā glorificare deum. In hoc igit̉miſericordia: qꝛ nos redemit: In hoc veritas: qꝛ id qd̓ ꝓmiſit impleuit: ⁊ impleturuseſt qd̓ ꝓmittit. Qui gͦ oꝑant̉ iniquitatē: idē infidelitatē: nō in vijs eiꝰ ambulauer̄t: qꝛin chriſto nō crediderūt. Ergo cōuertant̉ ⁊in eum qui iuſtificat impiū pie credāt: atqꝫin illo miſericoridiā peccatis dimiſſis: ⁊ veritateꝫ cōpletis ꝓmiſſis: hoc eſt vniuerſasvias domini inueniāt: in quibꝰ ambulātesnō operabunt̉ iniquitatē: qꝛ nō tenebūt infidelitatē: ſed fidē que per dilectionē operat̉: ⁊ cui peccatū nō imputat̉.¶ Explicit ſermo tertius. ¶ Incipit quatus.ra.Uis ē frēs cariſſimi qui dn̄o dicit:AIqͥTuᶠ p̄cepiſti mandata tuacuſtodiri nimis. ¶ Utinā digant vie mee: ad cuſtodiedas iua ſtificatiōes tuas. Tūc non cōfunpī dar: dum inſpicio in omnia mandatatua? Quis eſt qͥ hoc dicit: niſi vnūquodqꝫ membrū chriſti: vel potius vniuerſum corpus chriſti? Et qͥd ē: tu p̄cepiſti mābata tua cuſtodiri nimis? Utrū nimis p̄cepiſti: an nimis cuſtodiri? Quodlibet horūintelligamꝰ ꝯͣ illā memorabilē nobilēqꝫ ſentetiā hͦ dictū videt̉: quā greci laudāt ī ſapientibꝰ ſuiſ: ⁊ latini laudādo ꝯſentiūt: ne qͥd

CXVIII.nimis. Si em̄ hoc verū ē: vt ne quid nimisfiat: quō veruꝫ eſt qd̓ hic dicit̉: Tu p̄cepiſti mādata tua cuſtodiri nimis? Quō deꝰaliqͥd vel nimis p̄cipere vl̓ cuſtodiri nimisvellet: ſi om̄e nimiū rcp̄henſiōe dignū eēt:Diceremꝰ gͦ nos nll̓a grecoꝝ ſapientiū auctoritate terreri: intuentes qd̓ ſcriptum eſt:Nōne ſtultā fecit deꝰ ſapientiā huiꝰ mūdi:et potiꝰ iſtā ſnīaꝫ falſam eē crederemꝰ qͣ dictū eſt: ne quid nimis: qͣꝫ diuinū eloquiumvbi legimꝰ atqꝫ cantamꝰ: Tu p̄cepiſti mandata tua cuſtodiri nimis: niſi nos nō grecaelatio: ſꝫ vera ratio reuocaret? Nimis qͥppedicit̉ quicqͥd plus fuerit qͣꝫ oportet. Nā parū ⁊ nimiū duo ſunt inter ſe cōtraria. Parum eſt qd̓ minus ē qͣꝫ oportet: et nimiū plꝰeſt qͣꝫ oportet. Hoꝝ ī medio modus eſt: qd̓dicit̉ ſatis eſt. Cū vtiqꝫ vtile ſit ī vita ⁊ moribus: vt ampliꝰ qͣꝫ oportet nihil oīno faciamus: ꝓfecto verā eſſe ſententiā: ne quid nimis: fateri potiꝰ qͣꝫ negare debemꝰ. Sꝫ aliqn̄ latina lingua h̓ v̓bo ſic abutit̉: vt nimisꝓ eo qd̓ eſt valde: et poſitū inueniamus inlitteris ſacris: ⁊ ponamus in ſermonibꝰ noſtris. Nam et hic: tu p̄cepiſti mandata tuacuſtodiri nimis: nō niſi valde intelligimusſi recte intelligimꝰ: et nimis te diligo: ſi alicui cariſſimo dicimꝰ: nō vtiqꝫ plus qͣꝫ oportet: ſed valde nos diligere ītelligi volumꝰ.Deniqꝫ illa greca ſentētia nō habet hͦ verbū qd̓ hic legit̉. Ibi em̄ ē ἀαν: qd̓ ē nimiſ.Hic ē aūt σφοδρα quod eſt valde: ſꝫ aliqn̄ vt diximꝰ: nimis ꝓ eo quod ē valde: etdictū inuenimꝰ ⁊ dicimus: Unde nōnullietiā latini codices nō habent: Tu p̄cepiſtimādata tua cuſtodiri nimis: ſꝫ valde. Ualde itaqꝫ p̄cepit hoc deus: et valde oporretdei cuſtodire mādata. Sed humilis pietasvel pia humilitas: ⁊ fides non īmemor gratie: quid adiūgat attēdite. Utinam inquitdirigant̉ vie mee ad cuſtodiendas iuſtificatiōes tuas. Precepiſti qͥdeꝫ tu: ſꝫ vtinā qd̓p̄cepiſti fiat mihi. Ubi audis vtinā: vocemoptātis agnoſce: ⁊ agnita voce optātis: depone ſuperbiā p̄ſumentꝭ: Quis em̄ ſe dicatoptare qd̓ ſic habet in arbitrij poteſtate: vtnullo indigens adiumēto id poſſit efficereErgo ſi optat homo qd̓ p̄cepit deus: vt detip̄e qd̓ p̄cipit rogandus eſt deꝰ. A quo em̄optanduꝫ eſt: niſi ab illo a quo pr̄e luminūomne datum optimū: ⁊ omne donū ꝑfectuſancta ſcriptura teſte: deſcendit? Proptereos aūt qui putant hͦ ſolo nos ad faciendāiuſticiā diuinitus adiuuari qd̓ dei precepta

alra.ro īꝓ

lia lr̄a.aſti.