Pſalmi. ꝯCXIIII
Pſalmi. ꝯquomō p̄dicabunt niſi mittant̉? Cū gͦ hecomnia geſta apud me cernere: quō nō crederem ꝙ inclinauit dn̄s aurē ſuaꝫ mihi? Etſic cōmendauit in nobis dilectionē ſuā: vtchriſtus pro impijs moreret̉. Cum igit̉ hecmihi annūciarent ſpecioſi pedes eorū quiannūciauerūt pacē: qui annūciauerūt bona: quia oīs qui inuocauerit nomē dn̄i ſaluus erit: credidi aureꝫ eius inclinatā mihi:⁊ ī diebus meis inuocaui. Et qui ſunt diestui: quoniā dixiſti: in diebus meis inuocaui. An forte illi quibus venit plenitudo tēporis: ⁊ miſit deus filium ſuū qui iam dixerat: Tempore acceptabili exaudiui te: ⁊ indie ſalutis adiuui te. Audiſti ex ore p̄dicatoris veniētis ad te pedibꝰ ſpecioſis: Eccetp̄uſ acceptabile: ecce nūc dies ſalutꝭ: ⁊ credidiſti: ⁊ ī diebus tuis īuocaſti ⁊ dixiſti: Odn̄e erue aīaꝫ meā. Sūt quidē iſta: ſꝫ ⁊ diesmeoſ magꝭ inqͥt poſſū dice̓ dies miẜie mee:dies mortalitatꝭ mee: dies ẜm Adā plenoſlaboris ⁊ ſudoris: dies ẜm vetuſtatē putredinis. Ego em̄ iacens infixus in limo profundi: in alio pſalmo exclamaui: Ecce veteres poſuiſti dies meos: in his diebꝰ meisinuocaui. Diſtant quippe dies mei a diebꝰdomini mei. Dies meos dico: quos ip̄e mihi feci priuata audacia qua deſerui eū. Etqm̄ vbiqꝫ ip̄e regnat: ⁊ eſt omnipotēs atqꝫomnitenēs: merui carcerē: id eſt ignorātietenebras: ⁊ compedes mortalitatꝭ accepiIn his diebus meis inuocaui: qꝛ et ego alibi clamo: Educ de carcere aīaꝫ meā: ⁊ qm̄ī die ſalutꝭ quē mihi p̄ſtitit adiuuit me: intrat in cōſpectu eius gemitus cōpeditorū.ra In his em̄ diebus meis. Circudederunt me dolores mortis:ᶠ periculainferni inuenerūt me. Que niſi aberrantē abs te nō inuenirēt me: Nūc autē illame inuenerūt. Ego v̓o ea nō inueniebam:qui gaudebā ꝓſperis ſeculi: in quibꝰ plusfallunt ꝑicula inferni. Sed poſtea qͣꝫ ⁊ ego.Tribulatione ⁊ dolorem īueni:⁊ nomen domini inuocaui. Latebatenim me tribulatio ⁊ dolor vtilis: tribulatiode qua dat auxiliū: cui dictum eſt: Da nobis auxiliū de tribulatiōe: ⁊ vana ſalus hominis. Ego em̄ de vana ſalute homīs gaudendū ⁊ exultandum arbitrabar: ſed cumaudiſſem a dn̄o meo: Beati lugentes: qm̄ip̄i cōſolabunt̉: nec expectaui vt pͥus amitterem bona temporalia quibus male vtebar: ⁊ tunc lugerem: ſed attendi in eandeꝫip̄ſam miſeriā meaꝫ quā talibꝰ oblectabar:
CXIIIIque ⁊ amittere formidarē ⁊ tenere non poſſem: attendi in eam vehemēter ⁊ fortiter: etme nō ſolum excruciari aduerſitatibꝰ huiꝰſeculi: ſed etiā obligari ꝓſperitatibus vidi:atqꝫ ita tribulationē ⁊ dolorem qui me latebat inueni: ⁊ nomē dn̄i inuocaui. O do gmineᶠ erue animā meā: Miſer enim riego hō: quis me liberabit de corꝑe mortishuiꝰ: niſi gratia dei ꝑ Ieſum chriſtū dominū noſtꝝ? Dicat igit̉ ſanctꝰ ppl̓us dei: tribulatōnē ⁊ dolorē īueni: ⁊ nomē dn̄i īuocaui:Et audiēt reliqͥe gentiū: que nōdū inuocātnomē dn̄i: audiant ⁊ querāt vt inueniāt tribulationē ⁊ dolorē: ⁊ inuocēt nomē domini⁊ ſalui fiant. Non hoc eis dicimꝰ vt querātmiſeriā quā nō habent: ſed vt inueniāt eaꝫquam neſciētes habēt. Neqꝫ hoc eis optamus: vt terrena neceſſaria deſint eis quibꝰindigēt dū mortaliter viuūt: ſꝫ vt hoc plāgant qd̓ amiſſa ſatietate celeſti: terrenis nōdum ad fruendū ſtabilibus bonis: ſed adſuſtētandū neceſſarijs indigere meruerūt.Agnoſcant ⁊ lugeant iſtā miſeriam: faciateos beatos lugentes: qui eos eſſe ſemꝑ miſeros noluit. Miſericors dn̄s ⁊ iuſtꝰ:⁊ deus noſter miſeret̉. Miſericors etiuſtus ⁊ miſeret̉. Miſericors primū: qꝛ inclinauit aurē ſuam mihi: ⁊ neſciebam ꝓpinquaſſe aurē dei mei ori meo: niſi ꝑ illos ſpecioſos pedes excitarer vt inuocarē. Quis.em̄ eum inuocauit: niſi quē ip̄e prior vocauit? Hinc ergo primū miſericors. Iuſtꝰ aūtqꝛ flagellat: ⁊ iterū miſeret̉: qꝛ recipit: Flagellat aūt omnē filiū quē recipit. Nec tammihi amarū debet eſſe qd̓ flagellat: qͣꝫ dulce qd̓ recipit. Quō em̄ nō flagellat? Cuſtodiens paruulos dn̄s: Quos grādes querit heredes. Quis em̄ eſt filius cuinon det diſciplinā pater eius: Humiliatus ſum ⁊ ſaluū me fecit. Saluū meⁱſfecit: qꝛ hūiliatus ſum. Non enim penalisſed ſalutaris dolor eſt: quē ſecando medicus fecit. Cōuertere: inquit: animamea in requiem tuā: qꝛ dominꝰ benefecit tibi. Non meritis aut viribꝰ tuisſed qm̄ dn̄s benefecit tibi. Qm̄ᶠ exemit: inquit: animā meā a morte: Mira res eſt cariſſimi qd̓ cuꝫ dixiſſet in requiēꝯuertendā animā: qm̄ bn̄fecit ei dn̄s: ſubiecit: Qm̄ exemit animā meā de morte. Iōne in requiē ꝯuerteret̉: qꝛ exempta ē a morte: Nōne magis ī mortē requies dici ſolet?Que tandē eius actio eſt cuiꝰ vita requies⁊ mors inquietudo eſt? Talis gͦ actio debet
Ilia lr̄a.
lia iſa.
Alia lr̄a.f libera.
Alia lr̄a.feripuit.
Alia lr̄a.f liberauit̉ me.