ſolxi. 18CII
Pſalmūiniuicē nō videntur: nō hoc eſt in ſplēdoreſctōꝝ. Sꝫ qͥd eſt in ſplēdore ſctōꝝ Donecveniat dn̄s ⁊ illuminet abſcōdita tenebrarum: et manifeſtabit cogitatiōes cordis: ⁊tunc laus erit vnicuiqꝫ a deo. Hoc erit inſplēdore ſctōꝝ: qꝛ tūc iuſti fulgebūt in regno pr̄is ſui ſic̄ ſol. Audite enī qͥd ſit hoc:in ſplēdore ſctōꝝ? Ueniet inquit meſſis: veniet finis ſeculi: mittet pater familias angelos ſuos: et colligēt de regno eiꝰ om̄ia ſcādala: ⁊ mittēt in camino ignis ardētꝭ: Tūciuſti fulgebunt ſic̄ ſol in regno pr̄is ſui. Inquo regno? Uidete ſi viſio quedā ſeruat̉:de qua nobis dictū eſt: tecū principiū: Inquo regno? Utiqꝫ in vita eterna. Nam addextera poſitis hoc dicturꝰ eſt: Uenite benedicti pr̄is mei ꝑcipite regnū: qd̓ vobisparatū eſt ab origine mūdi. Deniqꝫ dānatis impijs: ſegregatis iuſtis atqꝫ laudatis:quid ſequit̉ qd̓ dixerat: percipite regnum?Tūc ibūt impij in combuſtionē eternā: iuſti autē in vitā eternā. Qd̓ dixerat regnū:hoc dixerat vitā eternū: quo nō ibunt impij. Uidete ſi quedā viſio eſt vita eterna.Hec eſt aūt vita eterna: vt cognoſcāt te ſolum verū deū: ⁊ quē miſiſti Ieſum chriſtū:qꝛ tecū principiū in die virtutis tue. Ergotecū principiū in die virtutis tue in ſplēdoribꝰ ſctōꝝ: Sꝫ hoc differt̉: hoc poſtea dabitur. Quid nūc? Ex vtero ante lucifeꝝgenui te. Quid hic? Si deus filiū habetnunqͥd ⁊ vterū? Sꝫ ſicut carnis corꝑa nonhabet: qꝛ nec ſinū. Dictū eſt tn̄: Qui eſt inſinu pr̄is ip̄e enarrauit. Qui eſt aūt ſinus:ipſe eſt vterus: et ſinus ⁊ vterus ꝓ ſecretopoſitꝰ eſt. Quid eſt ex vtero? Ex ſecreto:ex occulto: de meipſo: de ſubſtantia mea:hoc eſt ex vtero: qꝛ generationē eiꝰ qͥs enarrabit? Accipiamᵇ gͦ patrē dicentē ad filiū:Ex vtero ante luciferū genui te. Quid ē gͦante luciferū? Lucifer ꝓ ſideribꝰ poſitꝰ eſt:tanqͣꝫ a ꝑte totū ſignificāte ſcriptura: et exeminēti ſtella om̄ia ſidera. Sed iſta ſideraquō facta ſūt? Ut ſint in ſignis: ⁊ in tꝑibꝰ:et in diebꝰ: ⁊ in annis. Si gͦ et in ſignis ⁊ intꝑibꝰ poſita ſunt ſidera: et lucifer noīatꝰ eſtpſideribꝰ: qd̓ eſt ante luciferū: hoc eſt an̄ſidera: et qd̓ eſt ante ſidera: hoc eſt an̄ tꝑa.Si gͦ ante tꝑa: ab eternitate: noli querereqn̄: Eternitas n̄ hꝫ qn̄. Qn̄ ⁊ aliqn̄: aduebia ſūt tꝑm. De pr̄e nō eſt natꝰ in tꝑe: perquē facta ſūt tꝑa. Dictū eſt gͦ vt dici oportuit: figurate ⁊ ꝓphetice: vt vterus ꝓ ſecreta ſubſtātia: et iucifer ꝓ tꝑibꝰ poneret̉. An
CIIvultis vt ipſuꝫ Dauid reſpiciamꝰ: qͥ dn̄mſuū dixit filiū ſuū? Ut enī hoc diceret: audiuit a dn̄o ſuo. Ab illo audiuit a quo fallinō potuit: et dixit iā dn̄m ſuū: qꝛ dixit inquit dn̄s dn̄o meo: ſede a dextris meis: etipſe loquit̉ ipſius qͣſi ſermo cōtextꝰ eſt. Sigͦ ipſe loquit̉: forte ipſe potuit dicere: Exvtero ante luciferū genui te: ex vtero virginali: Ante luciferū genui te ex vtero. Sienī illa virgo ducēs ꝓpaginē de carne Dauid: ex illo vtero natꝰ eſt chriſtus: tanqͣꝫ exvtero genitꝰ a Dauid: ex vtero quo maſculus nō acceſſit: ex vtero prorſus ꝓprie exvtero: qꝛ ſolus ex ſolo vtero. Ergo ex vtero inquit ille qui eum dn̄m ſuuꝫ dixerat: exvtero ante luciferū genui te: et hocip̄m ante luciferū ſignate dictū et ꝓprie dictuꝫ etſic impletū. Noctu enī natꝰ ē dn̄s ex vterovirginis Marie: indicāt teſtimonia paſtorum: qui vigilias exercebāt ſuꝑ gregē ſuū.Ex vtero ante luciferū genui te. O tu dn̄emeus ſedēs ad dexterā dn̄i mei vn̄ ⁊ filiusmeꝰ: niſi qꝛ ex vtero ante luciferū genui te?Et ad qͥd natꝰ es? Iurauit dn̄s ⁊ nopenitębit eū: tu ēs ſacerdos in eternum ẜm ordinę Melchiſedech. Adhͦ enī natꝰ ex vtero an̄ lucifeꝝ: vt eēs ſacerdos in eternū ẜm ordinē Melchiſedech.Si natū ex vtero de virgine intelligimꝰ an̄lucifeꝝ noctu: ſicut euāgelia ꝯteſtant̉: proculdubio inde ex vtero an̄ lucifeꝝ: vt eſſetſacerdos in eternū ẜm ordinē Melchiſedech. Nā ẜm id qd̓ natus eſt de pr̄e deusapud deū: coeternꝰ gignēti: nō ſacerdos: ſꝫſacerdos propter carnē aſſumptaꝫ ꝓptervictimā: quā ꝓ nob̓ offerret a nobis acceptā. Iurauit gͦ dn̄s. Quid ē iurauit dn̄s?Ergo dn̄s iurat qͥ ꝓhibet hoīem a iurādo?An forte ideo magis hoīem ꝓhibet a iurādo ne in periuriū ꝓlabat̉: ⁊ ideo deꝰ magisiurat: qꝛ nō pōt eſſe ꝑiurus? Hō enī qͥ ꝑ cōſuetudinē iurādi pōt lingua in ꝑiuriū ꝓlabi: bn̄ ꝓhibet̉ iurare: Tāto enī lōgius erita ꝑiurio: quanto erit longe a iurādo. Quenī iurat hō: falſum ⁊ verū iurare pōt: quiaūt nō iurat: falſū iurare nō pōt: qꝛ om̄inonō iurat. Cur gͦ nō iuret dn̄s: qn̄ dn̄i iuramentū ꝓmiſſionis eſt firmamentū? Iuretom̄ino. Quid ergo tu facis cuꝫ iuras? Teſtaris deum. Hoc eſt: iurare deuꝫ teſtari:et ideo moleſtū ne ad aliquā falſitatē teſtēadhibeas deū. Si gͦ tu iurādo teſtarꝭ deū:cur gͦ nō ⁊ deus iurādo teſtet̉ ſeip̄m? Uiuoego dicit dn̄s: iuratio dei eſt. Sic iurauit d̓