PſalmusC PI
Pſalmusmus: qm̄ videbimꝰ eum ſicuti eſt. Hec claritas dei eſt ineffabilis lux: fons lucis ſine cōmutabilitate: veritas ſine defectu: ſaientia in ſeipſa manens: innouās om̄ia.Hec ſubſtātia dei ē. Itaqꝫ tollet̉ impiꝰ: vtnō videat hūc honorē dei. Beati enī mūdicordes: qꝛ ipſi deū videbūt. Uidet̉ gͦ mihi frēs quantū nr̄e capacitati dn̄s impartiri dignat̉ de ip̄o tꝑe: ſi tn̄ dicendū eſt tp̄s:quodā enī tꝑe venturi ſumꝰ ad nō tp̄s: vn̄mihi videt̉ dictū: qd̓ ſine p̄iudicio dicam:ſi qͥs intelligere aliqͥd meliꝰ: expeditiꝰ: probabilius poſſit: inde mihi videt̉ dictū: Tecum principiū in die virtutis tue. Deniqꝫhoc quātū puto verſu cōſequēte ſatis explanat. Quia enī ⁊ hic dicta eſt virtus eiꝰ:qua ſubiecit gētes iugo ſuo: qua ſtrauit populos non ferro ſꝫ ligno: ⁊ ſi in carne: ⁊ ſi inhumilitate: et ſi adhuc quātum ſeruilis forma patit̉: capit̉ tn̄ magna virtꝰ eiꝰ: qꝛ qd̓ infirmū eſt dei: fortius eſt homiuibꝰ. Quia gͦet hic dicta eſt virtus eius: quā cōmendauit dicēdo: Uirgā virtutꝭ tue emittet dn̄sex ſyon: ⁊ dn̄aberꝭ in medio inimicoꝝ tuorū. Quāta enī virtꝰ eiꝰ dn̄ans in medio inimicoꝝ ſuoꝝ ꝑſtrepētiū: nihil ꝯtra eū valētium: ⁊ quotidie ſibi dicētiū: Qn̄ moriet̉ ⁊peribit nomē eiꝰ? Cum creſcat gloria eiꝰ ꝑppl̓os: cū eiꝰ nomini ſubijciant̉ gētes: cumpctōr videat ⁊ iraſcat̉: dentibus ſuis: frendat ⁊ tabeſcat. Quia gͦ eſt ⁊ hec virtus eiꝰ:volēs ꝓpheta cōmēdare aliter virtutē eiꝰſicuti eſt virtus dei: ⁊ ſapiētia dei: chriſtusin lumine ꝑpetuo incōmutabilis veritatiſad quā viſionē ſeruamur: ad quā viſionēdifferimur: ad quā viſionē fide mūdamur:a qua viſiōe tollit̉ impiꝰ ne videat honorēdn̄i. Hoc gͦ volēs oſtēdere: tecū inqͥt pͥncipiū in die virtutis tue. Quid eſt tecū principiū? Quodlibet pone principiū. Si ip̄mchriſtū: potius diceret̉: tu es principiuꝫ qͣꝫtecū principiū. Reſpōdit enī interrogātibus: tu qͥs es: et ait: principiuꝫ qͥ et loquorvobis: Cū ſit pͥncipiū ⁊ pater: de quo vnigenitꝰ filiꝰ: in quo principio erat verbū: qꝛverbū erat apud deū: Quid gͦ? Si ⁊ paterprincipiū: ⁊ filiꝰ principiū: duo principiaAbſit. Sicut enī pater deus: ⁊ filiꝰ deꝰ: pater aūt ⁊ filiꝰ nō duo dij: ſed vnꝰ deꝰ: ſic pater principiū et filiꝰ principiū: pater aūt etfilius nō duo: ſꝫ vnū principiū. Tecū pͥncipiū. Tūc videberꝭ quō tecū ſit principiū.Non enim ⁊ hic non tecū principiū. Nonenī cū dixiſti: ecce itis quiſqꝫ ad ſua: et me
ſolū relinquitis: ⁊ non ſum ſolus: qꝛ patermecū eſt: Et hic gͦ tecū principiuꝫ. Dixiſtienim ⁊ alibi: Pater aūt in me manēs facitopera ſua. Tecū pͥncipiū: nec vnqͣꝫ a te ſeparatꝰ eſt pater: Sed qn̄ videbit̉ tecū eſſeprincipiū: tūc manifeſtū erit om̄ibꝰ ſimilibus tibi factis: qm̄ videbunt te ſicuti es.Ętenī hic Philippus te videbat et patreꝫquerebat. Tunc gͦ videbit̉ qd̓ nūc credit̉.Tunc tecū principiū vidētibꝰ ſanctis: videntibꝰ iuſtis: ſublatꝭ de medio impijs nevideāt gloriā dn̄i. Mō gͦ credamꝰ frēs: qd̓tūc videamꝰ. Nā ⁊ Philippus obiurgatꝰeſt qd̓ quereret videre patrē: cū in ip̄o filionō agnoſceret patrē: Tāto tꝑe vobiſcū ſūet nō cognouiſtis me: Philippe qui videtme videt ⁊ patrē. Sed me videt qͥ nō formā ſerui in me videt. Qui gͦ me videt: qualem me abſcōdi timētibꝰ me: qualē me videndū ꝑficio ſperātibꝰ im me: videt ⁊ patrē. Sed qꝛ iſta viſio poſt erit: nūc pro illaqͥd habebimꝰ? Uideamꝰ qͥd dicat Pbilippo: cui dixerat: qͥ me videt: videt et patrē. Quaſi ei Philippus tacitꝰ reſpōderet:et quō te videbo: ſi aliter videris qͣꝫ formaſerui: aut quō videbo patrē: vt inualidushō mortalis: puluis ⁊ cinis: conuerſus adeū differēs viſionē: imperās fidē: qui dixerat qͥ me videt videt ⁊ patrē: qꝛ multū eratad Philippū: ⁊ lōge erat ab eo videre: nōcredis inqͥt: qꝛ ego in pr̄e ⁊ pater in me eſt?Qd̓ videre nōdū potes: crede vt videremerearis. Cum gͦ ventū fuerit vt videamᵍtūc apparebit tecū principiū in die virtutꝭtue: Uirtꝰ virtutis tue: nō virtꝰ infirmitatis tue: qꝛ ibi virtꝰ virtutis tue. Habēt nūchomīes in fide: in ſpe: in caritate: in bonisoꝑibꝰ virtutes ſuas: ſꝫ ibunt a virtutibꝰ invirtutē. Tecū gͦ principiū: Uideberis cūpr̄e in patre: vt pater tecū principiū in dievirtutis tue: Illiꝰ virtutꝭ tue: quā impiꝰ nōvidebit. Nā ⁊ hoc infirmū tuū fortiꝰ eſt hominibꝰ. Etenī in die virtutis tue tecū principiū. De qua virtute dicis? Expone: qꝛet hic vt dictū eſt: noīata eſt virtus eius cūemittit̉ virga virtutis eiꝰ ex ſyon: vt domi 7net̉ in medio inimicoꝝ ſuoꝝ. De qua vir 5tute dicis? Inⁱ ſplēdore ſctoꝝ. In ſplēdore inquit ſctōꝝ. De ip̄a virtute dicit: qn̄erūt in ſplēdore ſancti: nō qn̄ adhuc terrenā carnē geſtātes et in corꝑe mortali atqꝫcorruptibili gemētes: quod aggrauat animam: et deprimit terrena inhabitatio ſenſum multa cogitātē. Cum ipſe cogitatiōes.
Alia lr̄a.ſ ſplēdorib