Pſalmus
ſalmū.CVIII.
Pſalmustes putant odiū odio: ⁊ malo aīo malū animū reddi. Qm̄ reuera paucoꝝ eſt dinoſce̓quō placeat pena iniquoꝝ accuſatori inimicitia ſe ſaturare cupienti: et qͣꝫ longe aliomō placeat iudici recta voluntate peccatapunienti. Ille quippe reddit malū ꝓ malo:iſte aūt etiam cuꝫ vindicat nō reddit malūꝓ malo: qm̄ iuſtū reddit iniuſto. Qd̓ autēiuſtū eſt vtiqꝫ bonū eſt. Punit ergo nō delectatiōe aliene miſerie: qd̓ eſt malū ꝓ malo: ſed dilectiōe iuſticie: qd̓ eſt bonū ꝓ malo. Itaqꝫ nec lumini ſcripturarū calūnient̉ceci: opinātes ꝙ deus peccata nō puniat.nec quaſi malū ꝓ malo reddat ſibi blandiantur iniuſti. Audiamꝰ ergo deinde qͥd diuinus ſermo cōtexat: ⁊ in verbis quaſi mala optantis intelligamꝰ p̄dicta ꝓphetantꝭ:⁊ deum iuſta retribuente ſubleuata in eiuseternam legem mente cernamꝰ. Cōſtitue ſuꝑ eum peccatorē: ⁊ diabolusſtet a dextris eius. Cū ſuperiꝰ querelade pluribꝰ fuerit: nūc de vno loquit̉ pſalmꝰ.Suꝑius autē dixerat: Locuti ſunt aduerſūme lingua doloſa: ⁊ ſermonibꝰ odij circūdederūt me: ⁊ expugnauerūt me gratis: ꝓ eovt diligerent me detrahebāt mihi: ego autēorabam: ⁊ poſuerūt aduerſum me mala ꝓbonis: ⁊ odium ꝓ dilectiōe mea: omnia depluribꝰ: nūc v̓o quid digni eēnt ꝓ his iniquitatibꝰ ſuis: ⁊ quid eis diuino iudicio futurū ſit nūcians: Cōſtitue inqͥt ſuꝑ eū peccatorē: tanqͣꝫ intendēs in eū qui ſe tradidittalibꝰ: de qualibꝰ ſuis inimicis loquebat̉ ſuperius. Cum igit̉ hic Iudam traditorē ẜmſcripturā actuū apl̓oꝝ ſupplicio debito prenūciet puniendū: quid eſt: cōſtitue ſuꝑ euꝫpeccatorē: niſi eum quē ſequēti verſu iudicat cum dicit: ⁊ diabolꝰ ſtet a dextris eius?Hoc vtiqꝫ meruit vt ſuꝑ ſe habeat diabolū: id eſt diabolo ſubditꝰ ſit: qui chriſto ſubditus eſſe noluit. Stet aūt a dextris eius dictū eſt: qꝛ oꝑa diaboli p̄poſuit oꝑbus dei.Hoc em̄ cuiqꝫ non īmerito dextrū dicit̉ qd̓p̄ponit: ſicut ſiniſtre dextra p̄ponit̉. Ideo ⁊de illis qui ſeculi huiꝰ gaudia p̄ponentesdeo: Beatū dixerunt ppl̓m cui hec ſunt: rectiſſime dictū dictū eſt: Dextera eorū dextera iniquitatis: Unde qd̓ dixerūt: beatuꝫpopulū cui hec ſunt: os eorū locutū eſt vanitatē: qd̓ de illis ſupra dictū eſt. Cuiꝰ autēos loquit̉ veritatē cōtra illud qd̓ dixeruntiſti: beatū populū cui hec ſunt: debet etiaꝫip̄e dicere: qd̓ in eodē pſalmo ſequit̉: Beatus ppl̓us cuiꝰ eſt dn̄s deus ip̄ius. Huic em̄
CVIII.non diabolus eſt a dextris: ſed dominus ficut alibi dicit: Prouidebā dominū in conſpectu meo ſꝑ: qm̄ a dextris eſt mihi ne cōmouear. Diaboiꝰ ergo ſtetit a dextris eiusqn̄ p̄poſuit auariciā ſapientie: ⁊ pecuniā ſaluti ſue: vt eum traderet a quo debuit poſſideri: ne ab ip̄o poſſideret̉ cꝰ oꝑa ip̄e chriſtꝰſoluit: a quo noluit poſſideri. Cum iudicat̉ exeat cōdemnatus. Noluit em̄talis eē cui diceret̉: Intra in gaudiū domini tui: ſed talis de quo dicat̉: Proijcite illūin tenebras exteriores. Et oratio eiusfiat in peccatū. Qm̄ nō eſt iuſta oratio:niſi ꝑ chriſtū: quē vēdidit īmanitate peccati. Oratio autē que nō fit ꝑ chriſtū: nō ſolūnō pōt delere peccatū: ſed etiā ip̄a fit ī peccatū. Qn̄ aūt Iudas ita orare potuerit vtoratio eius fieret in peccatū queri poteſt.Credo anteqͣꝫ dominum traderet: ⁊ de illotradēdo iam cogitaret. Nō em̄ iam potuerat orare ꝑ chriſtū. Nā poſtea qͣꝫ illū tradidit eūqꝫ penituit: ſi per chriſtū oraret: indulgentiam rogaret. Si indulgentiā rogaret:ſpem haberet. Si ſpem haberet: miſericordiā ſperaret. Si miſericordiā ſperaret: nonſibi deſperatiōe collū ligaret. Proinde cūdixiſſet: cū iudicat̉ exeat cōdemnatꝰ: ne abīminenti cōdemnatiōe putaret̉ ſe potuiſſeoratione liberare: quā didicerat cū cōdiſcipulis ſuis: vbi dicit̉: Dimitte nobis debita noſtra: ſicut et nos dimitimꝰ debitoribꝰnoſtris. Et oratio eius inqͥt fiat in peccatūilli: qꝛ nō ſit ꝑ chriſtū quē noluit ſequi: ſꝫ ꝑſequi. Fiant dies eius pauci: Dieseiꝰ dicit dies apoſtolatus eiꝰ: qͥ pauci fuerūt: qm̄ ante paſſionem dn̄i ſcelere ip̄ius etmorte cōſumpti ſunt. Et tanqͣꝫ diceret̉: qͥdergo fiet de ſacratiſſimo numero duodenario: in quo nō fruſtra dn̄s duodecim habe̓pͥmos apl̓os voluit: continuo ſubiecit. Etepiſcopatu eius accipiat alter. Tanqꝫ dicens: ⁊ ip̄e pro ſuo merito puniatur: etille numerus ſuppleat̉. Qd̓ ſi quis quēadmodū factū ſit ſcire deſiderat: actus apoſtoloꝝ legat. Fiant filij eius orphani: ⁊ vxor eius vidua. Utiqꝫ mortuoip̄o ⁊ filij eius orphani: ⁊ vxor eius viduata eſt. Nutantes tranſferant̉ filijeius ⁊ medicent: Nutātes dictū eſt: incerti quo eant omī preſidio deſtituti. Eijciant̉ de habitationibꝰ ſuis: Expoſuit quid ſupͣ dixerit: trāſferant̉. Hoc autētotum quomō vxori eius filijſqꝫ contigeritſequētes indicant verſus. Scrutetur