PſalmusCIIII

Pſalmusfidei qd̓ p̄dicamꝰ: Statuit illud ip̄i Iacobin p̄ceptum: ⁊ ip̄i iſrl̓ in teſtamentū eternū:id eſt qd̓ ex ip̄o v̓bo ⁊ p̄cepto impleto daturus eſſet aliqͥd eternū. Dicens tibidabo terrā chanaan: funiculuꝫ hereditatis vr̄e. Quō gͦ eſt hoc in eternū:niſi aliqͥd eternū ſignificet? Ip̄a enī dicta ēterra ꝓmiſſionis: terra fluēs lac ⁊ mel: qd̓totum ſignificat gr̄am in qua guſtat̉ qͣꝫ ſuauis eſt dn̄s: ad quam nō oēs hoīes ꝑtinēt.Nō enī omniū eſt fides: ideo addidit: Funiculum hereditatis vr̄e. Idem ī alio pſalmo ſemen Abrae qd̓ eſt chriſtus intelligit̉loqͥ: vbi dicit: Funes ceciderūt mihi ī p̄claris: etenī hereditas mea p̄clara ē mihi. Curaūt dicta eſt terra chanaan: interp̄tatio huius nomīs aperit. Chanaan qͥppe interprecatur humil̓. Ꝙ ſi ad illaꝫ referat̉ ſententiāſācti Noe qua eūdem chanaan dixit futurum ẜuum fratrū ſuorum: hinc eſt etiā ẜuil̓timor. Seruꝰ aūt nō manet in domo ī eternum: filius aūt manet in eternū: Iō excluſo chananeo: dat̉ terra ꝓmiſſionis ſeminiAbrae. Cōſummata enī caritas foras mittit timorem: vt filius maneat in domo inet̉num: Unde dictum eſt: et ip̄i Iſrl̓ in teſtamentū eternū. Deinceps exequit̉ hiſtoriāin libro ſanctorum veritate notiſſimam.Cū eſſent numero breui: pauciſſimi ⁊ incoleᶠ in ea: Id eſt in terra chanaan. Qn̄ ibi patres habitauerunt AbraamIſaac ⁊ Iacob: an̄qͣꝫ eā acciꝑent hereditatem: in ſemine ſuo pauciſſimi erāt: ⁊ incolein ea. Nōnulli aūt codices habēt non pauciſſimi ⁊ incole: ſed pauciſſimos ⁊ incolaſ.Ubi apparet eos qͥ iſta interp̄tati ſunt grecam fuiſſe locutionē ſecutos: q̄ tranſferri n̄poteſt in latinum: niſi cum ea abſurditate:que ferri omnino nō poſſit. Si enim totaꝫip̄am locutionē tranſſerre conemur: dicturi ſumus in ea eſſe illos numero breui: pauciſſimss ⁊ incolas in ea. Qd̓ aūt ait grecꝰin ea eſſe illos: hoc eſt latine cum eſſent: qd̓v̓bum non pōt caſus accuſatiuus ſequi: ſꝫnomīatiuꝰ. Quis enī dicat cuꝫ eſſent pauciſſimos: ſed cum eſſent pauciſſimi? Cuꝫ gͦeſſent numero breues: vel numero breui:pauciſſimi ⁊ incole in ea. Trāſieruntt de gente in gente: ⁊ de regnoᶠ ī pōd pulū alterū. Repetitio eſt eius ꝙ dixerat de gente in gentē. Nō dimiſit homini nocere eis. Id eſt nō ꝑmiſit. Greca aūt locutio eſt: nocere illos. latīa v̓o: nōcere illis. Et corripuit ꝓ eis reges.

CIIIINolite: inqͥt: tāgere chriſtoſ meoſ:⁊ in ꝓphetis meis nolite malignari. Uerba dixit dei corripientis vl̓ arguētis reges: ne lederent ſanctos pr̄es: cuꝫ eſſent numero breues: ⁊ pauciſſimi atqꝫ īcōle in terra chanaan. Que v̓ba licet ī libriseius hiſtorie non legantur: tn̄ intelligendaſunt vel latenter dicta: ſicut deus in hoīmcordibus loquit̉ occultis ⁊ veracibꝰ viſis:vel etiam ꝑ angelū expreſſa. Nam ⁊ rex gerararū: ⁊ rex egyptiorū diuinitus admoniti ſunt ne nocerēt Abrae: ⁊ rex alius ne noceret Iſaac: ⁊ alij ne nocerēt Iacob: cū eſſent pauciſſimi ⁊ incole: an̄qͣꝫ ad incolēdāegyptū cum filijs ſuis tranſiret Iacob: qd̓intelligit̉ in eo cōmemoratū qd̓ ait: Tranſierūt de gente in gentē: de regno in populum alterū. Sed qꝛ occurrebat q̄rere anteqͣꝫ tranſirent: ⁊ in egypto multiplicarent̉:quō numerū breues pauciſſimi: ⁊ incolein aliena terra ꝑdurare potuerūt: ſecutusadiunxit. Nō ꝑmiſit homini nocere eis: etcorripuit ꝓ eis reges: Nolite tangere chriſtos meos: ⁊ in ꝓphetis meis nolite malignari. Poteſt aūt merito mouere quō fuerint chriſti appellati anteqͣꝫ eſſet vnctio: exqua hoc nomen impoſitū eſt regibuſ: Qd̓a Saule cepit: cui Dauid ſucceſſit in regͦ:atqꝫ inde ceteri ⁊ reges iude ⁊ reges iſraelcontinuatione ſacrate conſuetudīs vngebantur: In qua vnctione figurabat̉ vnusverus chriſtus: cui dictū eſt: Unxit te deꝰdeus tuus oleo exultationis pͦ participibꝰtuis. Unde ergo illi iam tūc chriſti appellabāt̉? Nam ꝓphetas eos fuiſſe legimꝰ: DeAbraam vtiqꝫ qd̓ de illo manifeſte dictuꝫeſt: hoc ⁊ de illis intelligendū eſt. An ideochriſti: qꝛ etiam ſi latent: iam tn̄ chriſtianiꝘͣuis enī caro chriſti ex illis: tn̄ chriſtꝰ an̄illos: qd̓ ⁊ iudeis reſpondit dicēs: AnteqͣꝫAbraam fieret ego ſum. Quō gͦ hunc illiignorarēt: aut in eū nō crederent: cuꝫ propterea ꝓphete dicerent̉: qꝛ licet occultius:tn̄ dn̄m p̄nunciabant. Un̄ aꝑte ipſe dicit:Abraam cōcupiuit videre diē meū: vidit⁊ gauiſus eſt. Non enī quiſqͣꝫ p̄ter iſtam fidem que eſt in chriſto Ieſu: ſiue ante eiusincarnationē: ſiue poſtea reconciliatus eſtdeo: cum ſit ab apl̓o veraciſſime definitū.Unus enī deus ⁊ vnus mediator dei ⁊ hominū: homo chriſtus Ieſus. Deinde iamnarrare incipit quō factum ſit: vt tranſiretde gente in gentē: ⁊ de regno in populumalterū Et vocauit: inqͥt: famem ſuꝑ

Alia lr̄aEt ꝑtrāſierūtfadAlia lr̄.treliqͥt hoīem

Alia lr̄oteius