FſalmusCIIII

Atribueret iſraelitarum ẜm carnem: ⁊ nonintelligeret magis eſſe ſemen Abrae filiospromiſſionis qͣꝫ carnis: quibus apoſtolusdicit cum gētibus loqueret̉. Uos gͦ abraea ſemen eſtis: ẜm ꝓmiſſionē heredes. Seqͥt̉⁊ dicit. Ip̄e dn̄s deus nr̄: in omniterra iudicia eius. Hoc dicit̉ ꝑ Eſaiaꝫad hierl̓m liberam mr̄em nr̄am. Et qͥ eruitte ip̄e deus tuꝰ: deꝰ vniuerſe terre vocabit̉.An iudeorū deus tm̄? Abſit. Ip̄e eſt dn̄sdeus noſter: in omni terra iudicia eiꝰ: qꝛ inomni terra eccl̓ia eius: vbi p̄dicantur iudicia eius. Quid gͦ ait in alio pſalmo? Quiannūciat v̓bum ſuū Iacob: iuſticias et iudicia ſua iſrl̓. Non fecit ſic omni genti: ⁊ iudicia eius nō manifeſtauit eis. Iō dictumeſt: qꝛ ad vnā gentē voluit intelligi ꝑtinētēeccl̓iaꝫ ad ſemē Abrae q̄ vocata eſt qͥdemex oībꝰ gentibꝰ: et ſic in ea dicunt̉ omēs gētes: vt vna ſit gens in adoptioneꝫ vocataExtra iſtā nulli genti manifeſtauit iudiciaſua: qm̄ qͥ ea nō crediderūt: etiam ſi annūciata ſūt: manifeſta eis vtiqꝫ nō ſunt: quianiſi credant nō intelligēt. Memor fuitin ſeculū teſtamenti ſui. Alij codiceshn̄t in eternū quod ex ambiguo greco factum eſt. Sed ſi in hoc ſeculo intelligēduꝫeſt: nō ineternū quod moͣ exponēs: cuiꝰ teſtamenti memor fuerat: adiutgit et dicit.Verbi qd̓ mandauit in mille generationes. Qd̓ adhuc cū aliquo fine pōtītelligi. Sꝫ deinde dicit. ¶ Qd̓ diſpoſuit ad Abraam: ⁊ iuramēti ſui adIſaac. ¶ Et ſtatuit illud Iacob inp̄ceptum: ⁊ iſrl̓ in teſtamētum eternum. Ubi nullus eſt ambiguitatis locꝰ.αιωνιον: quippe habꝫ grecus qd̓ nuſqͣꝫ noſtri niſi eternū interp̄tati ſūt. Uix autē aliqͦalicubi αιω pιορ eternale dixerūt: niſi forteqꝛ αιύνα familiariꝰ int̓p̄tat̉ ſcl̓m: αιωνιονnon ineternū: ſed ſeculare interp̄tari velīt:qd̓ neminē auſum fuiſſe cōmemini. Si aūthoc loco teſtamentū vetus intelligēdū eſtꝓpter terrā chanaan: ſic enī ẜmo contexit̉:⁊ ſtatuit illud ip̄i Iacob in p̄ceptum: ⁊ ip̄iIſrl̓ in teſtamentū eternū: dicēs. Tibi dabo terrā chanaan funiculū hereditatis veſtre. Quomō intelligendū eſt eternū: cumterrena illa hereditas eterna eſſe nō poſſit?Et ideo vetus teſtamentū vocal̓: qꝛ ꝑ nouum aholet̉. Mille v̓o generatiōes nec ineternū vident̉ aliqͥd ſignificare: qꝛ vtiqꝫ finem hn̄t: ⁊ ad ip̄a tꝑalia nimis multe ſunt.Quālibet enī paucis aunis generatio de-

IIIIterminet̉: quam greci yένεαν dicūt: quamminimā qͥdam qͥndecī annis terminauer̄t:ex qua hō incipit poſſe generare: que ſuntiſte mille generatiōes: nō ſolū a tꝑe Abraāqn̄ ei facta eſt iſta ꝓmiſſio vſqꝫ ad tꝑus noui teſtamēti: ſed ab ip̄o Adam vſqꝫ ad terminū ſeculi. Quis enī audeat dicere quindecim annorū milibus h̓ ſeculuꝫ extendiProinde mihi videt̉ nō hic vetꝰ teſtamentum intelligendū: qd̓ nouo eſſet tollendū.Dicit̉ ꝑ ꝓphetaꝫ: Ecce dies veniunt dicitdn̄s: ⁊ confirmabo domū Iacob in teſtamentū nouū: non ẜm teſtamentū qd̓ cōſtitui patribꝰ eorū: cū eduxi eos de terra egypti: ſed teſtamentū fidei: quod laudat apoſtolus: cū Abraaꝫ nobis ꝓponit imitādū:⁊ de legis oꝑbus gloriantes inde conuincit: ꝙ Abraam etiā an̄ circūciſionem credidit deo: ⁊ reputatū eſt illi ad iuſticiā. Deniqꝫ cū dixiſſet: Memor fuit in ſeculū teſtamenti ſui: qd̓ ineternuꝫ intelligere debemꝰteſtamentū ſcꝫ iuſtificatiōis ⁊ hereditatiseterne: quā fidei ꝓmiſit deus: Uerbi inqͥtqd̓ mandauit in mille generatiōes. Quideſt mādauit? Quod enī ait: Tibi dabo terram chanaan: nō mādatū eſt: ſꝫ ꝓmiſſum.Mādatū eſt aūt qd̓ facere debemꝰ: ꝓmiſſum quod acciꝑe. Mandatū gͦ fides ē: vtiuſtus ex fide viuat: ⁊ huic fidei hereditaseterna ꝓmittit̉. Mille gͦ generatiōes ꝓpt̓numeri ꝑfectionē ꝓ omībus intelligendeſunt: id eſt qͣꝫdiu generatio generationi ſequēdo ſuccedit: tamdiu mandatū ē viuendū ex fide. Qd̓ obſeruat ppl̓s dei: filij promiſſionis naſcdēo veniētes: ⁊ moriēdo abeuntes: donec omīs generatio finiatur: qd̓millenario numero ſignificatū ē: quia ꝑ denarij numeri ſolidū quadratū deceꝫ decies: ⁊ hoc decies ad mille ꝑuenit. Qd̓ diſpoſuit inqͥt ad Abraam ⁊ iuramēti ſui: adIſaac: ⁊ ſtatuit illud Iacob: id eſt ip̄i Iacob in p̄ceptum. Ip̄i ſunt tres patriarcheꝫ:quorū ſpecialiter ſe dicit deū: quos ⁊ dn̄snominat in teſtamēto nouo: vbi dic̄. Multi ab oriēte ⁊ occidēte veniēt: ⁊ recūbēt cūAbraaꝫ ⁊ Iſaac ⁊ Iacob in regno celoꝝ.Iſta eſt hereditas eterna. Naꝫ ⁊ hͦ vbi ait:Statuit illud Iacob in preceptum: manifeſtauit p̄ceptuꝫ eſſe fidei. Non enī ꝓmiſſūappellaret p̄ceptum. Si enī opus eſt in p̄cepto: merces in ꝓmiſſo: hoc eſt opus deidn̄s ait: vt credatis in eum queꝫ ille miſit.Hoc ergo verbuꝫ qd̓ mandauit: Memorerit ineternū teſtamēti ſui: hoc eſt verbum

5 2

Alia lr̄atyniuerſa