PſalmusCIII
ſedes: qꝛ nō noſti ſedes angeloꝝ vnde lapſus eſt: miraris ſedes mortuoꝝ vbi deiectꝰeſt. Que tibi videtur eiꝰ gloriatio: dānatioeſt. Similitudinē accipite breuiter: qꝛ reuera magnū aliquid eſt hoc noſſe ⁊ intelligere. Domū magnā aliquā putate totaꝫ iſtāadminiſtrationē creature. Domuſ iſta magna habet dominū: habet ſeruos: ⁊ in ip̄isſeruis habet circa ſe ꝓximos ſibi in apparatibus melioribꝰ veſtium: theſaurorum:horreorū: magnarū poſſeſſionū: habet etiam ſeruos in infimis miniſterijs ita ſubditis ſibi ptātibꝰ: vt quoſdā habeat ⁊ ad mūdandas cloacas: Aſūmis atqꝫ ꝓcuratoribus vſqꝫ ad extrema iſta ⁊ infima miniſteria qͣꝫ multi ſunt gradus? Si gͦ aliqͥs magnus ꝓcurator offendat ⁊ pena dn̄i ſui (v̓bigr̄a) fiat oſtiarius ī extremo loco aliquo: ſiexercens ſibi datā poteſtatē vt volētes intrare vel exire ꝑturbet ſcd̓m modū poteſtatis quā accepit a dn̄o: illi aūt neſciant euꝫfuiſſe aliqn̄ magnū ꝓcuratorē: magnā poteſtatē illiꝰ eſſe arbitrant̉: qꝛ quid ꝑdideritneſciūt. Et tn̄ fratres mei oſtiariꝰ ille: de ēͦdixi ad ſimilitudinē domus magne huiusterrene pōt aliqͥd facere neſciente dominoſuo: ⁊ turbare aliquē illo nō iubente. Iſteautē nec ad illaꝫ ianuā poſitus eſt: qua intramus ad deū. Chriſtus eſt em̄ illa ianua⁊ ꝑ chriſtū intramus ad vitam eternā. Seſt quedā ianua qua intrat̉ in hoc ſeculuꝫ:ianua quedā mortalitatꝭ circa iſta infirmacarnis huius detrimēta ⁊ ſupplemēta. Adiſtā ianuā qͣſi qͥdam oſtiariꝰ eſt. Hic habetpoteſtatē in iſto mari qua naues cōmeant:ſed nō tantā vt faciat aliqͥd neſciēte aut nolente dn̄o ſuo. Ne forte aliqͥs dicat: perdidit quidē ille magnā poteſtatē ſuꝑiorū apparatuū: ſed ego in his infimis ſuꝫ: hic mepoteſt habere in poteſtate: opus eſt vt ſeruiā illi. Noli falli: nouit te dn̄s deus tuus:⁊ ſic te nouit: vt capillos tuos habeat numeratos. Quid ergo times? Temptaturꝰeſt forte carnem tua: flagellū eſt dn̄i tui: nōptās temptatoris tui. Uult nocere ſaluti q̄ꝓmittitur: ſed nō ꝑmittitur. Ut aūt nō permittatur: habe caput chriſtū: repelle caputdraconis. Suggeſtioni eius noli cōſentire: a via tua noli labi. Draco hic quē finxiſti ad illudendū ei. Nā vis videre qͣꝫ nō tir̄abi noceat niſi ꝑmiſſus? Omnia: inquit:atę expectantꝭ dn̄e vt des illisᶠ cii. bu ī tꝑe opportuno. Et iſte draco māducare vult ſed n̄ māducat quē vult. Oīa
a te expectant dn̄e vt des ill̓ cibū ī tꝑe opportuno: Oīa ⁊ repētia quoꝝ nō eſt numerus: ⁊ aīalia puſilla ⁊ magna: ⁊ iſte draco:⁊ oīs creatura tua qua impleſti terrā: oīa ate expectant vt des illis cibū in tꝑe opportuno vnicuiqꝫ cibū ſuū. Habes cibū tuū:habet ⁊ draco cibū ſuū. Si bene vixeris: cibū chriſtū habebis: ſi a chriſto receſſerꝭ: cibus draconis eris. Omnia a te expectantvt des illis cibū ī tꝑe opportuno. Quid dictū ē ip̄i draconi? Terrā māducabis. Draconi dictū eſt: Terrā māducabis cunctisdiebꝰ vite tue. Audiſti cibū draconis: nōvis vt det te deus manducandū draconi:noli eſſe cibꝰ draconis: id eſt noli relinq̄reverbū dei. Ubi em̄ dictū ē draconi: Terrāmāducabis: ibi iā dictū ē ⁊ preuaricatori:Terra es ⁊ in terrā ibis. Cibꝰ ſerpētis eſſenō vis: noli eē terra. Quō inqͥs nō ero terra? Si terrena nō ſapias. Audi Apoſtolūvt nō ſis terra. Nā corpus qd̓ gerꝭ terra ē:ſed tu noli eſſe terra. Quid ē hoc? Si reſurrexiſtis inqͥt cū chriſto q̄ ſurſum ſunt q̄rite:vbi chriſtꝰ eſt in dextera dei ſedens: q̄ ſurſūſunt ſapite: nō quē ſuꝑ terrā. Si non ſapisterrena nō es terra. Si nō es terra: nō māducaris a ſerpēte cui cibꝰ data ē terra. Cibū ſuū dat deus ſerpēti: qn̄ vult: quē vult.Bn̄ aūt iudicat: falli nō pōt: nō ei dat aurū ꝓ terra. Oīa a te expectāt dn̄e vt des illis cibū ī tꝑe opportuno. Cū dederiseis colliget: An̄ illos ſūt: ſed n̄ colligētniſi cū dederis. An̄ diabolū Iob erat: ⁊ qͥdē nō deuorauit Iob: ſed vel tēptare nonauſus eſt: niſi cū ille dediſſet. Atē expectātcū dederis eis colligēt: ſi nō dederis nō colligent. Et qͥd nos fratres? Quē cibum habemus? Sequitur ⁊ de cibo noſtro. Aperiete aūt te manu tuāᶠ vniuerſa implebunt̉ bonitate. Quid eſt o dn̄e ꝙaꝑis manū tuā? Manꝰ tua chriſtus eſt. Etbrachiū dn̄i cui reuelatū ē? Cui reuelat̉: illi aperitur. Reuelatio em̄ apertio eſt. Aperiente aūt te manū tuā vniuerſa implebuntur bonitate: Reuelāte te chriſtū tuū vniuerſa implebunt̉ bonitate. Nō aūt habēt aſe bonitatē. Nā illi qn̄ boni probatur illis.Auertente aut te facieᶠ tuam turbabuntur: Multi repleti bonitate ſibitribuerūt quod habebant ⁊ voluerunt gloriari quaſi in iuſtificationibus ſuis: ⁊ dixerunt ſibi: Iuſtus ſum: magnus ſum: ⁊ factiſūt ſibi placētes: ⁊ ſonuit eis Apl̓s: Quidem̄ habes qd̓ n̄ accepiſti? Uolēs aūt ꝓba-
lia lr̄anō habet.feſcam.
Alia lr̄a.¶ Dāte te illis
Alia lr̄a.f nō habet.
Alia lr̄a.foīa.